Wat is verkoudheid toch een ellendige toestand. Ik ben met verkoudheid niet veel waard. Zeker niet nu ik al zo weinig energie heb. Lichte verhoging, zandsmaak in mijn mond en het gevoel van zand of rook in mijn neus. En alleen maar een beetje slap door het huis schuivelen en in bed liggen. In bed bedenk ik wel weer teksten voor mijn blog. Dat dan weer wel.

De laatste jaren dat ik werkte was ik iedere winter zeker 3 keer verkouden, waarvan iedere keer een paar dagen thuis in bed. Mijn weerstand was dus al niet best meer voor bij mij de diagnose Kahler werd gesteld. En het was geen griep, want dan lig je echt een aantal dagen met koorts in bed. (Griep en verkoudheid). Voor de griep heb ik nu als risicopatiënt de griepprik. Dus dat blijft me hopelijk bespaard.

Volgens Midas Dekkers hebben we het aan onszelf te danken dat we verkouden worden. Het komt omdat we rechtop zijn gaan lopen. Daardoor kan de rommel niet uit de voorhoofdsholte en kan het lekker gaan ontsteken. Geen dier in de wereld die verkouden wordt, alleen de mens. Komt bij dat wij in de donkere maanden ook nog eens dicht bij elkaar gaan zitten in warme ruimtes (kantoren zijn geweldige infectieruimtes voor verkoudheid). Dus dan wil het wel met die virussen.

Ik ken iemand, die door de ziekte van Kahler niet meer werkt en nu alle tijd heeft voor zijn pony’s. Hij is dus veel buiten en heeft de laatste jaren geen verkoudheid meer gehad. Toen hij nog werkte was hij nog wel eens verkouden.

Ik zou dus zeggen: gewoon weer op vier poten gaan lopen en meer naar buiten.