Nu dan iets meer over het boekje “De ziekte van Kahler”. De omslag is niet heel spannend, zoals hiernaast te zien. De achterflaptekst geeft dezelfde informatie over de auteur als te lezen is op de pagina over de ereburgers van de stad Turnhout.

De hoofdpersoon in het boek is 58 jaar oud en hij heeft nog maar een paar maanden te leven. Na het consulteren van verschillende artsen, om de oorzaak van zijn rugpijn te vinden, komt hij “bij de specialisten terecht”. En wel een internist. In die tijd stak de internist nog “een verse sigaar op” als de patiënt op bezoek kwam. Na veel (voor mij bekende) onderzoeken in de universiteitskliniek werd de diagnose ziekte van Kahler gesteld. “Kahler. Je kunt het ook mutiple myeloma noemen.” (toen werd de naam MM dus al gebruikt). “Een uiterst zeldzame ziekte, waaraan een paar dokters dom voorbijgegaan waren.” Er is dus niet veel veranderd sinds 1987. Behalve dat nu veel mogelijkheden bestaan om Kahler-patiënten te behandelen en langer te laten leven. In 1987 kreeg je, zoals de hoofdpersoon uit het boek, te horen dat er niets aan te doen was en was je “nog een klein jaar gegund”. Vervolgens kreeg je pijnstillers voorgeschreven.

Maar het boek gaat niet zo zeer over de ziekte van Kahler. Meer naar aanleiding daarvan. De achterflaptekst geeft het mooi weer:

“In het boek wordt de wijsheid van psychologen betwijfeld, die de laatste levensmaanden wetenschappelijk in fasen hebben verdeeld en er bestsellers over neergepend hebben. De angst is niet in begrippen te vangen. De aanvaarding evenmin. Men heeft amper geleerd te leven. Sterven heeft men helemaal niet geleerd. En wat de overkant is, blijft mysterie.
Maar het leven, waarop de hoofdpersoon poogt terug te blikken, was evenzeer mysterie. En de eenheid van leven en dood is enkel te aanvaarden, als men één zekerheid ervaren heeft.
Die zekerheid heet liefde.
In feite een oude waarheid. In deze man wordt zij weer anders beleefd, zoals elk van ons ze naar het einde toe anders zal beleven.”

Het boek is in de ik-vorm geschreven, maar het kan niet autobiografisch zijn, want Jan Veulemans leeft nu nog. Hij lijkt alsof hij het verhaal schrijft van een collega van het instituut, waar hij destijds werkte.

Veel gedachten van de man zijn herkenbaar en hij weet zijn situatie ook aardig te relativeren. Dat maakt het voor een patiënt ook een interessant boekje.