bas’ blog

Sinds de vakantie ben ik erg moe. Het heeft niets met de activiteit van mijn ziekte te maken. Meer met mijn eigen activiteiten en mijn algehele vermoeidheid die er altijd is. Dat is ook de reden dat ik een tijd niets heb geschreven.

De terugreis vanuit Drenthe was vermoeiend: twee uur rijden, onderweg vrienden bezocht, in- en uitpakken. En ‘s avonds voetbal gekeken (dat was Nederland-Frankrijk denk ik). Hele weekend daarna moe. Zondag ‘s avonds naar het toneel geweest; De gravin van Parma, onder regie van Ursel de Geer, met Pierre Bokma en Carice van Houten. Mooi toneelstuk. Weer laat in bed. Wel de moeite waard.

Op maandag begonnen met het slot in de voordeur te vervangen. Die blokkeerde op de dag dat we naar Drenthe vertrokken. Gelukkig was het slot op dat moment dicht. Voor de vakantieperiode dus geen probleem. Alleen lastig dat we met de bagage achterom moesten. Een hele operatie om een opdekslot (ik denk dat het nog uit 1930 is) te vervangen door een modern slot. Een vakman doet dat in een halve dag. Ik in gezonde toestand misschien in een dag. Maar nu was ik er drie dagen zoet mee. Na een paar uurtjes klussen verdeeld over een dag is het bij mij wel op. Na drie dagen zat het slot er dus in en had ik behoorlijke spierpijn in mijn rug en bovenbenen.

Tijd voor rust en op zoek naar een winkel waar ze een mooie knop en kruk voor bij het nieuwe slot hebben. En boodschappen doen voor mijn verjaardag. Dus rust. Ach dat kwam er eigenlijk toch niet zo van.

Zaterdagavond mijn zus met vriend op bezoek voor mijn verjaardag en de kwartfinale met Oranje. Wat betreft mijn verjaardag was het zeer geslaagd. Het voetballen was, zoals we nu wel weten, iets minder geslaagd. Wel lekker rustig dat de oranjegekte over is. Hoewel er mensen zijn die hun oranjevlaggetjes gewoon laten hangen.

De volgende ochtend had ik net de slaap en de kater van me afgespoeld en daar stond het eerste bezoek al voor de deur. Met bezoek, koffie en gebak rustig wakker geworden. ‘s Middags de familie van Sandra op bezoek. Erg verwend met cadeaus. Heel aangenaam weekend.

Maandag weer op zoek naar een deurkruk en knop of wel deurbeslag. We kwamen er snel achter dat iets moois en veiligs wel erg veel geld kost. Toch maar iets eenvoudigers aangeschaft. Dan maar minder mooi.

Gisterochtend de specificaties en eerste schetsen voor de nieuwe website van de patiëntenvereniging (CKP) bestudeerd en via de telefoon met de bouwers besproken. Dat begon wel erg op mijn oude werk te lijken. Het was ook herkenbaar vermoeiend. Zolang ik zit te praten lijk ik niet moe. Hoewel ik wel merk dat ik af en toe wat miste aan het eind van het gesprek. Als ik de telefoon eenmaal heb opgelegd dan gaat het licht uit bij mij. De rest van de dag niet veel meer gedaan.

‘s Avonds keek Sandra nog even naar de wedstrijd Duitsland-Turkije. Ik keek wel een beetje mee, maar wilde vroeg naar bed. Ik ben niet zo’n voetballiefhebber. Maar als ik eenmaal ga kijken, zeker bij zo’n spannende wedstrijd, blijf ik toch zitten. Weer laat naar bed, voor mijn doen.

Vanmorgen stond ik moe op en dat is niet meer overgegaan. Verplichte rustdag. Een beetje gelezen. Wandelingetje gemaakt. Toch maar even het deurbeslag gemonteerd. Dat was niet veel werk meer en het geeft wel een veilig gevoel als alles afgemonteerd is. Nu alleen nog alle kale plekken en gaten van het oude slot plamuren en schilderen. Dat komt wel een keer. Eerst een paar dagen rust.

Een week in Drenthe geweest. In een huisje bij Ees (tussen Borger en Exloo). Nu pas ontdekten we dat Drente heel mooi is. Veel mooie bossen en mooie glooiende landschappen.

Veel gefietst. Op een van de tochten zagen we ineens een ree in het weiland. Foto gemaakt. En toen twee kalfjes achter moeder aan. Die waren alweer zo snel in de akker verdwenen dat ik daar geen foto van heb.

In Borger kwamen we toch nog langs het hunebed. Hoe maak je dan een hunebedfoto, die niet lijkt op al die andere hunebedfoto’s.

De volgende fietstocht begon in de Boswachterij Odoorn. En daar is het Schapenveld. Onze ergste schapengekte is inmiddels wel over, maar het blijven toch leuke beesten. Hoewel. We wilden op een bankje tussen de schapen een broodje eten. Maar de schapen werden wel heel onrustig bij het zien van brood. Het leek wel of deze schapen gewend waren om gevoerd te worden. Daarop begonnen ze aan alles te knagen, alsof het geiten waren. Op de foto probeert Sandra haar broodje en fiets te redden. We zijn maar iets verderop een broodje gaan eten.

De weg naar Eeserveen was lang en tegen de wind in. In het bos hadden we geen last van de wind. Achteraf gezien hadden we de route beter andersom kunnen rijden. Dan hadden we heel lang de wind in de rug gehad in het open veld.

De sluis bij Eeserveen in het Kanaal Buinen-Schoonoord. De kanalen zijn ooit aangelegd voor het transport van het gestoken veen. Nu worden ze niet meer gebruikt. De schutsluizen ook niet meer. Ze dienen alleen nog als stuw. De kanalen hebben nog een behoorlijk verloop; zo’n anderhalve meter per sluis. Bij Borger ligt zo’n zelfde kunstwerk.

Op de laatste dag zou het gaan regenen. Mooie dag om naar Assen te gaan. Na wat omzwervingen door moderne winkelstraten kwamen we terecht in een oud stuk van de stad bij het Drents Museum (nee, niet het Terracotta leger bekeken). Mooi stukje van Assen. In die buurt is ook de Gouverneurstuin, waar op dat moment een of andere manifestatie was. Daar stonden deze bootjes in het gras.

En hingen deze lampionnen.

Prettige vakantie en mooi weer gehad.

Afgelopen vrijdagnacht is de schaapskooi in Blaricum afgebrand en daarbij zijn alle schapen omgekomen. Dat zijn de schapen, die vorig jaar de tocht hebben gemaakt van de Rijn bij Rhenen naar het Gooimeer bij Naarden. Daarbij lieten ze zien hoeveel obstakels er in de natuur zijn voor dieren. Wij hebben nog tussen deze schapen gestaan hier bij Driebergen en verhalen gehoord over Teus (de oude bok) en Teun (de jonge puberbok). Helaas ze zijn er niet meer. We moeten ook veel denken aan de schaapsherder, die nu zijn kudde kwijt is.

Blog 24-09-2007 – schaapskudde trektocht – film

Blog 24-09-2007 – schaapskudde trektocht over de Heuvelrug

Artikel Goois Natuur Reservaat

Cijfers kunnen heel wat betekenen voor je. Het net wel of niet verbreken van je persoonlijk record op de 100 meter of de marathon. Hoeveel kilometer je te hard hebt gereden. Het cijfer dat laat zien of je ziekte al dan niet actief is.Bij mij ziekte draait alles om cijfertjes van laboratoriumuitslagen. Voelen kan ik mijn ziekte niet en röntgenfoto’s laten zelden iets zien.Op 17 mei schreef ik dat de paraproteïnen (T-proteïnen) niet waren afgenomen (bloedmonster van 10-04-2008). Feitelijk is dat juist. Maar de uitslag van het laboratorium was nogal verwarrend; de laborant meldde een hogere waarde (3 t.o.v. 2 de vorige keer) en schreef daarbij dat de waarde gelijk was gebleven. De arts heeft het nagevraagd bij het lab. Nu lees ik in haar e-mail dat de waarde 3 klopt en de tekst erbij een vergissing was. Dus op 6-03-2008 was de waarde 2 en een maand later 3. Volgens de arts een lichte stijging. Absoluut gezien inderdaad licht gestegen. Van dit soort waarden worden ze in het UMC niet zenuwachtig. Maar voor mij is 3 altijd nog 1,5 keer zo hoog als 2. En dus een behoorlijke stijging. Daarbij voelt dit weer als het begin van een periode van toenemende ziekte-activiteit. En daar word ik niet vrolijk van. Dat heb ik in 2004 en 2005 ook al meegemaakt. De stemming in huize Sibbing is niet geweldig.Opvallend welke betekenis je aan cijfers kunt geven en wat anderen daar weer van vinden.We hebben nog wel Revlimid achter de hand. Dat is effectief bij 40 of 50% van de patiënten. Maar hopen dat ik bij de gunstige helft van de patiënten zit. Wanneer ik met Revlimid start hoor ik bij mijn volgende bezoek aan de arts.Gelukkig gaan we komende vrijdag weer een week weg. Nu naar een huisje in Drente. Hopelijk vind ik daar wat afleiding en krijgt het cijfer 3 een plek.