Sinds de vakantie ben ik erg moe. Het heeft niets met de activiteit van mijn ziekte te maken. Meer met mijn eigen activiteiten en mijn algehele vermoeidheid die er altijd is. Dat is ook de reden dat ik een tijd niets heb geschreven.

De terugreis vanuit Drenthe was vermoeiend: twee uur rijden, onderweg vrienden bezocht, in- en uitpakken. En ‘s avonds voetbal gekeken (dat was Nederland-Frankrijk denk ik). Hele weekend daarna moe. Zondag ‘s avonds naar het toneel geweest; De gravin van Parma, onder regie van Ursel de Geer, met Pierre Bokma en Carice van Houten. Mooi toneelstuk. Weer laat in bed. Wel de moeite waard.

Op maandag begonnen met het slot in de voordeur te vervangen. Die blokkeerde op de dag dat we naar Drenthe vertrokken. Gelukkig was het slot op dat moment dicht. Voor de vakantieperiode dus geen probleem. Alleen lastig dat we met de bagage achterom moesten. Een hele operatie om een opdekslot (ik denk dat het nog uit 1930 is) te vervangen door een modern slot. Een vakman doet dat in een halve dag. Ik in gezonde toestand misschien in een dag. Maar nu was ik er drie dagen zoet mee. Na een paar uurtjes klussen verdeeld over een dag is het bij mij wel op. Na drie dagen zat het slot er dus in en had ik behoorlijke spierpijn in mijn rug en bovenbenen.

Tijd voor rust en op zoek naar een winkel waar ze een mooie knop en kruk voor bij het nieuwe slot hebben. En boodschappen doen voor mijn verjaardag. Dus rust. Ach dat kwam er eigenlijk toch niet zo van.

Zaterdagavond mijn zus met vriend op bezoek voor mijn verjaardag en de kwartfinale met Oranje. Wat betreft mijn verjaardag was het zeer geslaagd. Het voetballen was, zoals we nu wel weten, iets minder geslaagd. Wel lekker rustig dat de oranjegekte over is. Hoewel er mensen zijn die hun oranjevlaggetjes gewoon laten hangen.

De volgende ochtend had ik net de slaap en de kater van me afgespoeld en daar stond het eerste bezoek al voor de deur. Met bezoek, koffie en gebak rustig wakker geworden. ‘s Middags de familie van Sandra op bezoek. Erg verwend met cadeaus. Heel aangenaam weekend.

Maandag weer op zoek naar een deurkruk en knop of wel deurbeslag. We kwamen er snel achter dat iets moois en veiligs wel erg veel geld kost. Toch maar iets eenvoudigers aangeschaft. Dan maar minder mooi.

Gisterochtend de specificaties en eerste schetsen voor de nieuwe website van de patiëntenvereniging (CKP) bestudeerd en via de telefoon met de bouwers besproken. Dat begon wel erg op mijn oude werk te lijken. Het was ook herkenbaar vermoeiend. Zolang ik zit te praten lijk ik niet moe. Hoewel ik wel merk dat ik af en toe wat miste aan het eind van het gesprek. Als ik de telefoon eenmaal heb opgelegd dan gaat het licht uit bij mij. De rest van de dag niet veel meer gedaan.

‘s Avonds keek Sandra nog even naar de wedstrijd Duitsland-Turkije. Ik keek wel een beetje mee, maar wilde vroeg naar bed. Ik ben niet zo’n voetballiefhebber. Maar als ik eenmaal ga kijken, zeker bij zo’n spannende wedstrijd, blijf ik toch zitten. Weer laat naar bed, voor mijn doen.

Vanmorgen stond ik moe op en dat is niet meer overgegaan. Verplichte rustdag. Een beetje gelezen. Wandelingetje gemaakt. Toch maar even het deurbeslag gemonteerd. Dat was niet veel werk meer en het geeft wel een veilig gevoel als alles afgemonteerd is. Nu alleen nog alle kale plekken en gaten van het oude slot plamuren en schilderen. Dat komt wel een keer. Eerst een paar dagen rust.