bas’ blog

Radio Kootwijk - Gebouw A

In mijn laatste artikel beloofde ik nog meer te schrijven over de plaatsen, die we op de Veluwe hadden bezocht. Een van die plaatsen was Radio Kootwijk. Daar was ook een tentoonstelling in het kader van de Internationale Triënnale Apeldoorn en wel in gebouw A. En die wilde ik wel eens van binnen zien zonder verplichte rondleiding. Dit was mijn kans.

Voordat ik dit artikel eindelijk ging schrijven, las ik deze week op de blog van een vriend van mij, dat hij deze week in Radio Kootwijk was geweest: Zeewier Logboek – Hallo Bandung. Toch toevallig dat je allebei graag dat strenge gebouw met die bijzondere geschiedenis een keer wilt zien en dat je dan in dezelfde week daar bent.

Het is al bijzonder om naar Radio Kootwijk te rijden. Je rijdt lange tijd door de bossen. Komt een keer een kruising tegen en dan weer een lange weg door heide en bossen. En ineens staan daar rijtjes huizen langs de weg; Radio Kootwijk. Vervolgens zie je wat verder een paar villa’s; eerst een hele grote (vermoedelijk van de directeur) en daarna twee iets minder grote (vermoedelijk van de onderdirecteuren). En dan zie je aan het eind van de weg het bekende gebouw, dat de naam Gebouw A draagt. Typische PTT benaming. Over de geschiedenis van Radio Kootwijk zal ik hier niet schrijven. Daarover is van alles te vinden op internet; Jeroen vertelt er op Zeewier Logboek ook het een en ander over.

We zijn eerst een rondje om Radio Kootwijk gaan fietsen. Van Gebouw A richting Kootwijk. Langs het fietspad kwamen we nog zo’n streng gebouw tegen, waarvan ik de naam of letter niet kan vinden op internet.

Radio Kootwijk - bijgebouw langs fietspad richting Kootwijk

Radio Kootwijk - bijgebouw - bol ornament

Van daar doorgereden naar Assel en daar troffen we een overvol terras aan bij de spoorbaan. Daar zijn we maar eens gaan zitten. Het had zo’n sfeer, die je ook hebt op wintersport terrassen. Allemaal etende en drinkende mensen, die bijkomen van hun sportieve bezigheden; lopen, fietsen, motorrijden en autorijden (in plaats van skiën). Als de trein voorbij kwam verstond je elkaar niet, maar niemand scheen zich daaraan te storen. Een en al Hollandse gezelligheid.

Van Assel weer terug naar Radio Kootwijk en gebouw A bezocht. Ik ben vooral geïnteresseerd in de architectuur. Met name vanwege de strenge vormen. Het was erg druk; zondagmiddag en een tentoonstelling. Het viel niet mee om het interieur te fotograferen zonder mensen erbij. Het interieur was net als het exterieur zeer streng, functioneel en begin 20e eeuw modern. Ik hou daar wel van.

Radio Kootwijk Gebouw A: plafondlamp

Radio Kootwijk - Gebouw A - Trap

Radio Kootwijk - Gebouw A - Radio

Radio Kootwijk - Gebouw A - kraan

Wat me opviel, is dat de buitenkant van de gebouwen volledig van beton zijn opgetrokken. Hier en daar wat hardsteen of staal. Echte kozijnen zijn er niet; de ramen zitten in het beton. Daardoor zijn de ramen openingen geworden in de muur, zonder omlijsting.

Aan het intereur zie je dat het gemaakt is voor de eeuwigheid. Alsof we een paar honderd jaar lang een radioverbinding met Indonesië nodig hadden. Zolang heeft die verbinding niet hoeven funtioneren.

Afgelopen weekend waren we op de Veluwe bij Apeldoorn. Vooral omdat we twee tentoonstellingen in Apeldoorn wilden bezoeken; de Papierbiënnale en de Triënnale Apeldoorn. Daarover later meer.

Daarnaast wilden we ook nog fietsen en van de rust van het bos genieten. Dat laatste lukte niet helemaal. Het vakantiehuisje waar we zaten lag wel erg dicht bij de snelweg. Voor een weekend was dat wel te doen, maar het lijkt me niet aangenaam om daar een paar weken vakantie door te brengen. Gefietst hebben we ook nog; bij Radio Kootwijk. Daarover ook later meer.

Op de terugweg hebben we nog de Loenense Waterval (de Niagara waterval van Nederland volgens hotspotholland.nl) bekeken. Inderdaad volgens Nederlandse begrippen een indrukwekkend niveauverschil van 15 meter in een redelijk stromende beek. En volgens goed Nederlands gebruik geheel gekanaliseerd.

Na de waterval zijn we nog in Arnhem naar de beelden in park Sonsbeek geweest. Daarover ga ik ook nog apart een stukje schrijven.

Al met al een druk weekend, waarvan we deze week weer moeten bijkomen.

Het blijkt maar weer dat wiskundig inzicht niet helpt bij geneeskunde. In dit geval bij de ontwikkeling van het M-proteïne (afweereiwit) in mijn bloed, dat de ziekteactiviteit bij mij laat zien. De waarde was achtereenvolgens 2, 3, 3, 6 en dus dachten wij nu aan 12 of als het meeviel aan 10. Maar nee, het was 8. Heel verrassend.

Maar wat beslist de arts; nu starten met Revlimid of nog een maand wachten. Het is geworden: nu beginnen. Omdat de waarde 10 (het punt waarop meestal weer behandeld gaat worden) wel snel gehaald zal worden. En het is nu al 6 maanden na de laatste DLI (zie blog Cellen) en dus veilig om Revlimid te slikken.

Eerst nog een ‘fijne’ beenmergpunctie op 4 september om de beginsituatie te meten en dan kan ik op 5 september de eerste Revlimid nemen.

Het voelde vandaag als iets heel spannends. Na maanden praten over het mogelijk gebruik van dit nieuwe medicijn gaat het nu echt gebeuren. Het spannende gevoel zit vooral in de effectiviteit van Revlimid bij mij. Gaat het de Kahler eronder krijgen of niet. We gaan het zien in september.

Het is er dan toch van gekomen. Ik heb een iPhone. Cadeautje van Sandra voor mijn verjaardag. Maar toen was het nieuwste model nog niet leverbaar.

De iPhone is voor een Apple freak als ik toch de ultieme zakcomputer annex telefoon. Het is een mooi apparaat en het werkt. Zoals ik gewend ben van Apple apparaten. Eenvoudig en doeltreffend. Heel wat anders dan de SonyEricson M600i, die ik het afgelopen jaar gebruikte. Die had vermoedelijk dezelfde functionaliteit, maar dan niet erg handig te bedienen. Daar zat ook zo’n pennetje (stylus) bij om dingen op het scherm aan te wijzen. Die was ik na twee maanden al kwijt. Ondingen. De iPhone bedien je met je vingers en die heb je altijd bij je.

Eigenlijk kan ieder electronicabedrijf zo’n zakcomputer/telefoon met touch screen maken. Het onderscheid voor mij zit ‘m altijd in de software, waarmee je het apparaat kunt bedienen. En de software van Apple bevalt mij altijd erg goed.

Kortom. Ik ben weer erg blij met mijn nieuwe speeltje.

De dag na het concert van Wouter Hamel waren we toe aan wat rust. Daarvoor zijn we op de terugweg naar de Posbank gereden.

Het Paviljoen Posbank kennen wij van een televisieprogramma over de AM-NAi Prijs (een tweejaarlijks prijs voor het beste, in de afgelopen 2 jaar, opgeleverde gebouw, ontworpen door een architect jonger dan veertig). Een van de genomineerden in 2004 was Bjarne Mastenbroek van Search Architecten met het Paviljoen Posbank. Nu hebben we het eindelijk in het echt gezien met de prachtige omgeving.

Heel bijzonder gebouw. Het gaat geheel op in het landschap door de vorm en het gebruik van de materialen. Binnen zijn ook veel natuurlijke of natuurlijk lijkende materialen gebruikt. Vanaf de ingang loopt de vloer van het vierkante gebouw heel geleidelijk omhoog totdat je ongemerkt aan het eind (in de loungeruimte) weer boven de ingang staat. Het lijkt bijna de tekening “Ascending and Descending” van M.C. Escher uit 1960.

Het gebied rond de Posbank is prachtig. Het glooiende landschap doet buitenlands aan. We hebben er nog even gewandeld.

Dit weekend waren we op Landgoed Avegoor in Ellecom, omdat Wouter Hamel daar op zaterdagavond optrad in de tuin.

We hadden een kamer in het hotel en konden daardoor ‘s middags al rondkijken bij het opbouwen en de sound check en ‘s avonds eten met de band. Nou ja, bijna. Als het restaurant waar wij zaten genoeg ruimte had gehad. Ze hebben in een ander restaurant gegeten.

Geweldig genoten van het concert. Heerlijke muziek en een genot om te zien hoe ze met zo veel plezier spelen (zie foto). We hebben in Bunnik al een keer een concert bijgewoond. Extra deze keer was de saxofonist Bart Suèr (tevens platenbaas). En dat gaf wel een extra dimensie aan veel nummers.

Erg leuk ook dat het optreden buiten was. Podium onder een dekzeil en het publiek onder partytenten. Hele gemoedelijke sfeer.

Voor en na het concert hebben we met een drankje nog wat geluierd onder de loungetent. Het hotel op Avegoor is van Golden Tulip; prettig hotel. Het hoofdgebouw is een mooi oud landhuis. Het bijgebouw is een vlek op een modderschuit vergeleken bij het landhuis. De designkamer in het bijgebouw was wel weer mooi en heel ruim. Naast het twee persoons bed stond er een enorme lig-luierbank (ook wel loungebank genoemd) in de kamer.

Het eten was ook heel goed. En dan hebben wij nog maar in de eenvoudige Bar&Grill gegeten.

Geschiedenis van Landgoed Avegoor (Wikipedia)

Deze week ook nog even in Den Bosch geweest. Deze stad heeft een museum voor moderne kunst dat SM’s (Stedelijk Museum ‘s-Hertogenbosch) heet. SM’s zit in een mooi oud fabrieksgebouw en de winkel en entré zijn gemaakt van gif groene balies in ronde vormen. Dat was al de moeite waard. De expositie van Maria Roosen en Margriet Smulders vond ik wat minder interessant. Wel hele gekke en inspirerende stukken, maar niet echt mooi. Verder nog wat sieraden en video-installaties. Ik heb geen foto’s gemaakt, want dat mocht niet in SM’s. Nog nooit meegemaakt in een museum.

De omgeving van het museum vond ik wel interessant. Dit stadsdeel ten oosten van het station (Paleiskwartier geheten) bestaat uit nieuwe kantoren en apartementengebouwen en hier en daar een oude fabriek.

Gisteren naar Breda geweest. We komen er nog wel eens in de buurt, maar we zijn al heel lang niet meer in de stad geweest. Met een voordeelkaart in de trein er naartoe.

De haven bekeken (voorheen gedempt en nu weer open). Is mooi geworden. Erg leuk met alle terrassen langs de haven.

Rust gezocht in de Grote of Onze-Lieve-Vrouwe kerk. Uiteraard oude kunst (mooie muurschilderingen), maar nu ook een nieuw kunstwerk; “Uitgesproken” van Jacquelien Beenen in het kader van het project De Bestemming.

-

Op de terugweg naar het station nog even wat gedronken bij ‘t T Huis in het Valkenbergpark. Een aanrader. Zeker met dit weer.