Het is al een maand geleden dat we een weekend op de Veluwe waren. Toen had ik ook net mijn iPhone. De Veluwe was een mooie plek om ‘m te testen. Een van de mooie kanten van de iPhone met het T-Mobile abonnement is dat je draadloos internet hebt en dat is voor internetverslaafden als wij heel aangenaam. Maar dan moet je wel bereik hebben. En vooral over het bereik van het T-Mobile netwerk wordt nog wel eens gezegd dat het minder is dan van KPN en Vodafone. Voor gsm en gprs bereik vind ik dat wel meevallen, zeker nu de netwerken van T-Mobile en Orange zijn samengevoegd. Met KPN en Vodafone heb je op de Veluwe ook plekken, waar je geen bereik hebt. En met T-Mobile is dat niet slechter.
Maar dan snel draadloos internet of te wel UMTS en het veel snellere HSDPA (High-Speed Downlink Packet Access) dat ook wel 3G wordt genoemd. Mijn iPhone heet niet voor niets ’3G’. Dus daar willen we ook wel gebruik van maken. Met 3G internet je op de iPhone bijna net zo snel als thuis met ADSL. Maar dat is iets lastiger op de Veluwe. In de dorpen en langs de snelweg heb je wel 3G bereik, maar even buiten de bewoonde wereld heb je dat al snel niet meer. Dan val je terug op het langzamere draadloze internetprotocol gprs. Dat voldoet voor veel lichte internettoepassingen ook wel, maar daarvoor hebben we geen iPhone 3G. Met gprs kun je wel de buienradar bekijken, hetgeen we wel regelmatig deden in verband met het veranderlijke weer. Heb je eenmaal 3G verbinding, dan kun je heel snel internetten en dus alles van internet bekijken en YouTube filmpjes bekijken, e.d. Dus als je je afvraagd hoe Apeldoorn aan een netttenfabriek komt zoek je dat gewoon even op; net als thuis. Helemaal geweldig.
De iPhone is ook uitgerust met GPS (Global Positioning System) en daarmee dachten veel mensen dat je meteen een soort TomTom in je iPhone hebt. Dat is dus niet zo. De iPhone haalt zijn kaarten van Google Maps en heeft dus altijd internetverbinding nodig om een kaart te laten zien. Met een 3G verbinding is het alsof de kaarten in het geheugen van de telefoon zitten, zo snel verschijnen ze in beeld. Heb je geen internetverbinding, dan heb je ook geen kaarten. Bij een routeplanner, zoals TomTom zitten de kaarten wel in je telefoon of in het TomTom-apparaat, dus heb je altijd kaarten bij de hand. Wat Google Maps wel kan is een routebeschrijving geven, die je dan kunt lezen van je scherm. Dus geen zwoele damesstem of Haagse Harry die je vertelt waar je links en rechts moet.
In het Spelderbos, bij Beekbergen, (een stiltebos) bleek maar eens dat je niet moet blindvaren op al die mooie electronica. Daar is dus geen bereik van mobiele telelefoon of internet. Dus geen kaarten op de iPhone. Daar vielen we terug op het aloude kaart en kompas, toen we verdwaald waren. We hadden wel een topgrafische kaart van de ANWB (1:50.000), maar die is niet zo geschikt om de kleine paadjes van het Spelderbos te onderscheiden. Uiteindelijk zijn we met de ouderwetse navigatietechniek wel uit het bos en bij de auto teruggekomen. Eigenlijk veel leuker dan met een GPS-apparaat door het bos lopen.
In het Spelderbos met kaart en kompas
GPS in de telefoon lijkt heel mooi, want je hebt geen aparte GPS ontvanger nodig en je kunt op ieder moment zien waar je bent. Maar een GPS-ontvanger moet wel vrij uitzicht hebben op de satelieten. En dat lukt niet door een stalen autodak heen. Daarom zit een losse GPS-ontvanger altijd onder de voorruit. Voor GPS-navigatie op je iPhone moet je het hele apparaat dus onder de ruit van de auto houden, maar dan kun je niet op het scherm kijken. Kijk je op het scherm dan ziet de iPhone de sateliet niet. In een cabriolet of met een glazen dak heb je die beperking niet, maar in de meeste auto’s heb je met de iPhone dus geen TomTom-achtige routeplanner. Niet dat ik dat mis, want ik kan me aardig redden met kaarten en routebeschrijvingen en als ik echt wil weten waar ik ben, dan stop ik even en vraag ik de iPhone (in de buurt van de autoruit) even om de positie.
Ik vindt het wel geweldig dat bijna alles wat ik bij de hand wil hebben in dat kleine doosje van de iPhone zit. Eén apparaat in mijn zak met telefoon, agenda, adressenboek, GPS, draadloos internet, iPod, afstandbediening voor iTunes, en nog veel meer.
Ik kom tot de conclusie dat de iPhone een typisch stadsgadget is. Handig als je in New York loopt en je heb zin in koffie, dan zoek je even de dichtsbijzijnde Starbucks op. (In Driebergen de route naar een bakker vinden lukt ook heel goed). In de stad heb je bijna altijd 3G en als je buiten loopt heb je perfecte GPS-navigatie. En thuis gebruik ik de Wifi-verbinding met ons huisnetwerk waarmee ik nog sneller internet hebt. Hoef ik niet naar de computer te lopen om iets op te zoeken.
