Sinds donderdag beleef ik weer dexamethasondagen. En dat zijn geen zondagen als rustdagen. Het zijn onrustdagen. Gelukkig maar vier dagen. Volgende week zal ik wel helemaal instorten. Zondag is de laatste Dexamethasondag en ik zit in de derde week van de Revlimid, waarin veel patiënten last hebben van vermoedheid.

Vrijdag kreeg ik een PET-scan en dan moet je een uur heel rustig onder de scan liggen. Gelukkig kreeg ik wat Valium. Dat hielp om de Dexamethasondrukte de temperen. Ik werd van top tot teen gescand. Wel prettig om te weten of er op andere plaatsen ook nog vreemde plekken zitten. De uitslag horen we hopelijk over anderhalve week.

Vorige week schreef ik nog over wat ik vermoedde dat een Kahlerhaard is. Ik heb het nog eens nagevraagd en wat ik schreef klopt niet. Op internet kom je er heel weinig over tegen. Als je iets vindt over een haard in verband met Kahler, is dat meestal een haard van veel Kahleractiviteit in het bot/beenmerg die leidt tot lokale botaantasting.
Waar ik het hier over heb is een kahlerhaard buiten het bot; mijn arts noemt het ook wel een sarcoom. En dat zit zo, als ik het goed heb begrepen en juist navertel. Door de ziekte van Kahler worden in het beenmerg overmatig veel plasmacellen aangemaakt. Normaal breken deze plasmacellen in het lichaam vreemde indringers en afwijkende cellen af. Dus de plasmacellen komen ook voor in het bloed en buiten de bloedbaan op allerlei plaatsen in het lichaam. Maar normaal is dat tijdelijk. Door de Kahler zijn de plasmacellen iets veranderd, waardoor ze soms ergens in het lichaam achterblijven en zich daar gaan vermenigvuldigen. Dan kan daar dus een lokale Kahlerhaard of wel een sarcoom ontstaan. De artsen zien lokale Kahlerhaarden vooral bij patiënten die een donor stamceltransplanmtatie of wel een mini-transplantatie hebben ondergaan. Waarom dat is, werd mij niet duidelijk.