Ik heb het eerste blok Revlimid goed doorstaan. Vandaag kregen we, net als 2 weken geleden, weer normale bloeduitslagen te horen. Mijn lichaam reageert dus niet verkeerd op Revlimid. En misschien nog beter is dat ik geen graft versus host heb gekregen in deze eerste maand. De kans daarop is nu niet heel groot meer. Het goede van dit alles is dat ik Revlimid kan blijven slikken in dezelfde dosis. Of de Revlimid de Kahler-activiteit ook vermindert horen we volgende week.

Ik vroeg me ook af hoe lang ik Revlimid blijf gebruiken. Normaal is dat tot aan remissie. Dus daarmee weet ik nog niet veel, want dat kan een half jaar zijn, maar ook anderhalf jaar. Het kan ook zijn dat de Kahler-activiteit wel daalt, maar niet naar nul (remissie). Dan zal ook ergens (tijdelijk) gestopt worden met Revlimid. We zien wel weer. Het komende half jaar slik nog wel Revlimid.

Het rapport van de PET-scan van een week geleden leerde ons weer wat nieuwe medische termen. Op mijn rib (het bot) is geen afwijking te zien en het lijkt niet waarschijnlijk dat ik een Kahlerhaard buiten het bot heb. Dat is goed nieuws. Wel is een kraakbeenbeschadiging te zien op de costochondrale overgang (die kende ik nog niet). Dat is iets dat vanzelf over moet gaan. Ook kan het het Tietze syndroom (kende ik ook niet) of wel costochondritis (costo = rib, chondra = kraakbeen, itis = ontsteking) zijn. Dat is een chronische aandoening. De artsen vermoeden dat er sprake is van een post-traumatische beschadiging van het kraakbeen op de grens met het bot (in dit geval mijn rib). Alleen geen idee wat het trauma is geweest. Mogelijk iets zwaars getild in een onmogelijke houding. We wachten maar weer af of het vanzelf over gaat. Mijn rib is niet pijnlijker geworden, dus dat is ook gunstig.

Komende donderdag begin ik dan met het tweede blok Revlimid met daarin weer twee keer vier dagen Dexamethason. Volgende week maandag hoor ik wat de waarde van de M-Proteïnen van vandaag is; oftewel of de Revlimid al effectief is.