Na 4 dagen dexamethason is het moment van instorten weer aangebroken. Ik blijf me iedere keer weer verbazen over de impact van dit medicijn. Vier dagen lang kan het niet op, word ik moe van mezelf (Sandra ook) en blijf ik maar doorgaan. Afgelopen zaterdag hadden we een feest van mijn zus Mirjam. Normaal was ik na anderhalf uur afgehaakt, maar nu bleef ik maar rondlopen en praten op de peppende werking van de dexamethason. Vrienden en familie begonnen zich al af te vragen of ik nog wel ziek was. Je ziet er zo goed uit. Inderdaad een lekker bol gezicht van de dexamethason.

Zondag de laatste van de vier pilletjes geslikt en geprobeerd bij te komen van het feest. Maandag heb ik dan nog een beetje nawerking van de pep; mooi meegenomen. En daarna? Vanmorgen even gewandeld en een paar boodschappen gedaan. Na de lunch lag ik uitgeteld in mijn bed.

Is verder niet heel erg. Heeft ook wel weer wat. Kon ik lekker een uur lang naar de negende symfonie van Beethoven luisteren op mijn iPhone. Komt er anders ook niet van.

Een onregelmatig leven is het wel met dexamethason. Ik slik het omdat het een versterkende werking heeft op de Revlimid. En de combinatie van die twee doet het blijkbaar heel goed, zoals ik gisteren schreef. Dus ik neem het maar voor lief.