Het was even stil op mijn blog. Ik was een paar weken uit de running door een hevige verkoudheid. Voor ik naar Maastricht ging was de verkoudheid weg en door de dexamethason voelde ik me in Maastricht en het weekend daarna vrij goed. Helaas kwam na het stoppen met de dexamethason de verkoudheid in alle hevigheid weer terug. In vier dagen tijd was de koorts gestegen tot 39 graden en dat was reden voor de dienstdoende hematoloog om antibiotica voor te schrijven. De weerstand van deze kahlerpatiënt is inderdaad niet best. De koorts daalde vervolgens, maar de antibiotica zorgde wel weer voor diarree, waardoor ik me ook niet beter ging voelen.

Sinds afgelopen weekend gaat het weer wat beter met de patiënt en is ook de laatste verhoging weg. Ik houd met nog even rustig. Door de dexamethason ben ik zo weer over mijn grenzen. Gisteren de laatste dexamethason van deze serie geslikt. Ik ben benieuwd of de verkoudheid nu wegblijft. Dan kan ik weer wat gaan doen.

Zo, dat was weer een lekker zeurverhaal over ziek zijn. Heel veel meer dan ziek zijn heb ik ook niet gedaan de afgelopen 2 weken. Afgelopen weekend heb ik nog wel de website van de patiëntenvereniging CKP (www.kahler.nl) bijgewerkt met presentaties en foto’s van het symposium. Dat ging dan nog wel vanachter mijn bureau.