bas’ blog

De nieuwe CD van Wouter Hamel, “Nobody’s Tune”, is deze week uitgekomen. Sandra heeft ‘m al, natuurlijk. Ik ga dus heel veel Wouter Hamel horen de komende weken.

Bij Giel Beelen was Wouter te zien en te horen met zijn nieuwe singel “In between”

We hebben de theatervoorstelling Kamp Holland van Orkater gezien. Deze gaat over de Nederlandse militairen in Uruzgan en hun thuisblijvers en familie. Daarover kun je regelmatig lezen in de krant of iets zien op TV. Vooral als een militair is omgekomen. Vooraf aan de voorstelling vraag je je af hoe je het soldatenleven en de verschrikkingen in Afghanistan kunt weergeven op het toneel. Daar zijn we nu wel achter.

Op het toneel staan een container, een paar trappen en een toren. Daarnaast een hele boel acteurs en muzikanten. Met afwisselend veel lawaai en bewegingen en soms ingehouden rust, maken ze veel duidelijk over het leven in Kamp Holland bezien vanuit de soldaat. Ook leer je alles over de afkortingen, die de militairen gebruiken, zoals KLOBUS (klote burgers) als die weer eens op bezoek komen, LOHO (lompe hond) en OEI (ongewenst eigen initiatief) om maar een paar niet grove te noemen. Je hoort in het begin de positieve verhalen van politici en achterblijvers. Dat contrasteert met het beeld dat de soldaat geeft.

Als een groep militairen op missie moet, krijg je een indruk van het werk buiten de poort; een rustig ritje, mogelijk bedreiging van een Afghaan op een brommer, op zoek naar de bommenfabriek en de slechte afloop op de terugreis. Hoe ze dat allemaal met hele beperkte middelen uitbeelden, vind ik heel knap. Dat ging helemaal in me zitten. Het toneelstuk heeft een diepe indruk achtergelaten.

Orkater is muziek en theater. De muziek was ook goed. Heel bijzonder was de cello. Die deed soms denken aan Ernst Reijseger. De basgitarist, zanger was ook heel goed. Zijn stem houdt het midden tussen Elvis Costello en Bono.

Vandaag kreeg ik weer de uitslag van de M-proteïnen. De waarde is nog steeds 2 mg/liter; hetzelfde als de vorige twee keer. Dus geen daling meer.

Vorige week maandag had ik niets geschreven over het bezoek aan de poli van het UMC. Ik had niet veel anders te schrijven dan de vorige keren. Behalve dan dat ik mijn Kahler-blog-maatje Edwin Vonk tegenkwam bij de poli.

Vorige week besprak ik met mijn specialist de opties bij verschillende uitslagen. Bij een stabilisatie was mijn voorkeur het verhogen van de Revlimid of de dexamethason of beiden. Vandaag gaf zij de voorkeur aan het verhogen van de Revlimid van 15 mg naar 25 mg. De laatste is overigens de standaard hoeveelheid. Het voelt prettig om die te proberen.

Een andere optie was geweest om nu naar een onderhoudsdosering te gaan (minder Revlimid zonder dexamethason) en daarmee de M-proteïne stabiel te houden op 2 mg/lr. Volgens mij kan dat altijd nog.

Dat wordt heel spannend om over vier weken de uitslag van mijn specilist te horen.

Fotografie: Sandra

In mijn vorige blogtekst over Obama schreef ik over een teken dat Obama maakte met duim en pink. Ik ben er inmiddels achter dat hij het Shaka teken maakte. Op Wikipedia lees ik dat het vaak wordt geassocieerd met Hawaï. Vandaar dat Obama het gebaar maakte toen zijn high school voorbijliep in de parade.

Shaka Sign – Wikipedia

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit de inauguratie van een Amerikaanse president live heb gekeken. Maar gisteren wilde ik/wij dat niet missen. Om half zes zaten wij bij de TV. De eerste zwarte Amerikaanse president van Amerika en tijd voor verandering na de 8 jaar ellende met Bush.

De inauguratie vond ik mooi om te zien met alle celebrities, muziek met Aretha Franklin en zelfs klassiek (speciaal voor deze gelegenheid gecomponeerd) met o.a. Yo-Yo Ma en Itzhak Perlman. De familie Obama straalde; de kleine dochters in zo’n groots evenement. Maar het voelde ook als een groots emotioneel moment. Alsof er een grote verandering voor de wereld te wachten staat.

Wat ik ook indrukwekkend vond, was de mensenmassa rond het Capitool. De hele Mall vol met mensen. Twee oude Afro-Amerikanen, die vanuit Californië naar Washington d.c. zijn gereisd met de trein om de inauguratie te zien van de eerste zwarte Amerikaanse president. Heel blij en emotioneel. In TweeVandaag een reportage van Juanita Abernathy, de vrouw van Ralph Abernathy en rechterhand van Martin Luther King. Ze zei: “Obama stands on my shoulders.” Zij was eregast bij de inauguratie. Vroeger werden haar man en Martin Luther King gearresteerd voor het ondermijnen van het gezag en gisteren werd zij, beveiligd door agenten, naar het Capitool gebracht.

We hebben eerst de inauguratie bij de NOS gekeken. Later om half negen bij CNN de inauguratie lunch en de Motorcade to the White House. Later op de avond op www.journaal24.nl nog een stuk van de Motorcade gezien. Vanmorgen op video het laatste stuk met het begin van de parade van 13.000 deelnemers. De parade begon met de Hawaiiaanse school van Barack. Barack maakte bij het passeren van zijn school een gebaar met duim en wijsvinger. Bij het passeren van de band van Michelle haar high school maakte Barack en Michelle (ingehouden) swingende bewegingen.

In het commentaar hoorden we dat op de inauguratiefeesten in Washington minimaal een aantal zwarte gasten uitgenodigd moeten zijn. Wat een Afro-Amerikaanse president al niet teweeg brengt.

CNN heeft met foto’s van de kijkers een 3D beeld van het Capitool tijdens de inauguratie gemaakt. CNN liet ook een satellietfoto zien waarop je de concentraties mensen in Washington kon zien. Het zag er uit als allemaal mierenhopen op de Mall en rond het Capitool. (Zie links hieronder).

En als je er dan nog niet genoeg van heb:

volkskrant.nl/obama

cbsnews 2009 inauguration news

CNN The Moment – 3D beeld van de inauguratie

Geoeye Satellite image at CNN

De komende 7 dagen slik ik geen pillen. Behalve een pilletje tegen de allergie, die ik ook al slikte voordat de ziekte van Kahler bij mij werd ontdekt.

Het begon na de de laatste stamceltransplantatie met een tas met pillen, waarvan ik er veel per dag moest slikken. Dat werden er steeds minder. En nu nog maar drie van ieder vier weken pillen slikken. Een week helemaal zonder pillen is wat onwennig, maar wel prettig. Maar hopen dat ik volgende week donderdag weer in het ritme kom.

Steun de petitie en teken via internet voor verantwoord vuurwerk afsteken in Nederland met de jaarwisseling. Zodat we in Nederland ook van die prachtige vuurwerkshows krijgen, zoals je die op TV ziet vanuit Sydney, Parijs of New York. Dat lijkt mij prachtig.

Lees de argumenten en teken de petitie hier: www.mindervuurwerk.nl

Dit is overigens de eerste petitie, die via internet wordt gehouden. Dat is per 1-1-2009 mogelijk door een nieuw wet. Dat maakt de petitie ook al heel bijzonder.

Gisteren was ik even in Bremen. Met de nadruk op even. Ik ben gisteren vooral op weg naar en van Bremen geweest. Samen met een vriend die voor zijn werk naar Bremen moest en het wel gezellig vond als ik meeging. Het leek met wat zwaar, maar met de steun van mijn dexamethason, wat goede moed en niet te veel doen ging het eigenlijk best goed.

Het leuke was dat we, nadat de handel beklonken was, het schip van de klant hebben bekeken. Dat was ook het half uurtje in Bremen. Het schip ligt in de haven in Bremen-stad aan de Weser (niet te verwarren met Bremer Haven). Het middenschip wordt gebruikt voor feesten en partijen. De rest wordt nog verbouwd. Een enorm project. Prachtig om te zien wat hij inmiddels heeft opgeknapt. Als ik aan het schip zou werken en zou weten wat hij nog van plan is, zou bij mij de moed in de schoenen zakken. Maar daar heeft de eigenaar geen last van. Hij is helemaal gelukkig met zijn project.

In Duitsland zat gisteren al de rijp of aangevroren mist aan de bomen. Overal lag nog een laagje sneeuw en dat geeft op het schip toch wel een speciaal beeld. Ik ken varen vooral van mooi weer. Sneeuw aan boord is dan wel bijzonder.

Klik op het plaatje voor mijn gezongen nieuwjaarsgroet.