bas’ blog

We zijn net terug van een paar dagen Parijs. We wilden naar een tentoonstelling van Alexander Calder en de Stravinskyfontein bekijken. Ook wilde ik eens met de supersonische Thalys naar Parijs. Het was weer een boeiende en vermoeiende reis.

We hebben namelijk alles wat hierboven staat gedaan. Maar we hebben ook gefietst, een bedevaartskapelletje bezocht, een paar wijken gezien en nog een ander museum bezocht. Verder veel gelopen en leuk uit eten geweest. Veel mensen gaan op vakantie om uit te rusten. Wij ondernemen juist veel. Nu zijn we thuis aan ’t bijkomen van de vakantie.

Alexander Calder
Hij is een Amerikaanse kunstenaar, die ik ken van zijn werk dat in Chicago staat. Tussen 1926 en 1933 heeft hij in Parijs gewerkt. Daar maakte hij veel werk van ijzerdraad. Hij maakte o.a. een heel circus van ijzerdraadfiguren. Zijn Parijse werk is nu te zien in het Centre Pompidou.

Op de tentoonstelling draaide een film waarin Calder zelf zijn circusvoorstellingen liet zien. Hele ingenieuze mensen en dieren, die allerlei circusacts uithalen. Op youtube staan stukjes van de film, o.a. deze:

Van Sandra heb ik twee DVD’s gekregen met films van Calder. Alvast voor mijn verjaardag.

Wij houden wel van kunstenaars met gevoel voor humor. Veel mensen doen al veel te serieus over van alles dat wij als mensen creëren. Zo belangrijk is het nu allemaal ook weer niet.

Zijn sculpturen van ijzerdraad zijn ook prachtig; zij werden wel tekeningen in de ruimte genoemd. Hij heeft dieren, mensen en portretten gemaakt van ijzerdraad. In 1930 raakte hij geïnspireerd door Mondriaan, Joan Miró en Paul Klee. Daardoor is hij gaan schilderen en is hij mobiles gaan maken met hele pure kleuren en abstracte vormen.

We mochten helaas niet fotograferen. Foto’s van ijzerdraadfiguren zijn te zien op de site van de Calder Foundation: Wire Sculpture

In 1994 in Chicago zag ik van Calder een grote rode stalen sculptuur (Flamingo), een grote rode mobile in de hal van een kantoor (die mocht in niet fotograferen) en een bewegend kunstwerk in de Sears Tower (Moving Sculpture).

In het Miro Museum in Barcelona heb ik ook nog werk van Calder gezien (zie foto’s hierboven).

Meer over Parijs in volgende blog-artikelen.

Wikipedia.nl – Alexander Calder

en.Wikipedia.org – Alexander Calder

Calder Foundation

Op de Utrechtse heuvelrug kun je nu genieten van kunst en cultuur in de natuur. Van 8 mei t/m 31 juli 2009 wordt het festival ‘Kunstenaars en het landschap’ gehouden. Vandaag zijn wij naar landgoed Broekhuizen in Leersum geweest. Daar staan beelden in het kader van dit festival.

Het landgoed en het kasteel Broekhuizen zijn al heel mooi om te zien. En met een paar kunstwerken erbij was het voor ons helemaal een leuke wandeling. De kikkers kwaakten er lustig op los. Uiteraard hebben we weer wat foto’s gemaakt.

Gemeente Utrechtse Heuvelrug – Kunstenaars en het landschap

Het was een mooie dag om eens in de tuin te werken. Aangestoken door Sandra haar schoonmaakactiviteiten in de tuin. Ik vond dat ik de tuinbank maar eens moest schoonmaken. Dat was al 10 jaar niet gebeurd. Dus het werd wel tijd om het mos er af te borstelen. Gaat dat wel met jouw rug? Nee, natuurlijk niet, maar het moet wel een keer schoon!

Zo’n handig schoonmaakmiddel voor teakhout gebruikt. “Insmeren en na vijf minuten het vuil er afborstelen”. Maar je bent al een kwartier bezig om die bank in te smeren met dat spul. Dus het begin is al opgedroogd als je het laatste stuk hebt ingesmeerd.

Ik moet wel zeggen dat ik het mos er goed af kon borstelen. Dankzij of ondanks dat middel? Het was zwaar maar daardoor wel een intensieve beweging gehad. Je kunt ook naar het fitness centrum gaan en de bank laten schoonmaken. Nu was ik lekker buiten en heb mijn fitness gehad. Allemaal gratis.

Toen heb ik ook de vlonder schoongespoten. Maar dat liep minder goed af voor de hommels. Die hadden net een nest gemaakt onder de vlonder. En ik ben bang dat ik een deel van het nest heb weggespoeld. Daar heb ik niet zo’n goed gevoel bij. Hommels zijn net als bijen heel nuttig. Dus daar moeten we voorzichtig mee zijn. Ik hoop dat het nest weer hersteld wordt.

Een paar natte hommels kwamen op de vlonder zitten om te drogen. Toen ze droog waren gingen ze meteen aan het hout knagen. Volgens mij doen ze dat omdat ze de bovenlaag van het hout gebruiken om daarmee het nest te bouwen.

Gisteren in het Graphic Design Museum geweest voor de tentoonstelling ‘Who sets the standard?’. Dat gaat over grafisch ontwerper Jan Tschichold. Hij heeft o.a. het papierformaat DIN-norm A4 bedacht en heeft veel gepubliceerd over typografie. En dat vind ik wel interessant. Leuk om zijn ontwerpen en die van zijn tijdgenoten te zien; alles uit de vorige eeuw.

Tschichold heeft bijvoorbeeld in 1947 een nieuw ontwerp gemaakt voor de Pinguin pockets en de Pinguin zelf gerestyled. Hierboven links een ontwerp uit 1935 en daarnaast het ontwerp van Tschichold uit 1947. Het zijn vaak ogenschijnlijk subtiele verschillen die ontwerpers aanbrengen. Maar het nieuwe ontwerp ziet er duidelijk moderner uit (voor die tijd).

Website Graphic Design Museum

Design Museum London over Pinguin Pockets

Afgelopen vrijdag ben ik op bezoek geweest bij mijn Kahlerbuddy Sander. Hij was niet op de contactdag op 25 april en we hadden alkaar al lang niet meer gesproken. Het was onder andere prettig lotgenotencontact. Maar vooral hebben we over onze interesses gesproken. We zouden eigenlijk gaan varen, maar varen in de regen hadden we geen zin in.

Zie ook Sander zijn bericht.

Vandaag even naar het strand geweest. Koffie, wandelen en lunch. Veel meer was het niet. Lekker uitgewaaid. En dat was na een paar uur van deze wind ook wel genoeg.

Het was lekker rustig bij Bloomingdale met blauwe lucht en veel wind.

Deze mus was vooral geïnteresseerd in de slagroom bij de appeltaart.

We zijn weer eens naar het toneel geweest. Afgelopen zaterdag hebben we het stuk “Geslacht” gezien in Amersfoort. Een zwaar toneelstuk over een echtpaar dat alles heeft in materiële zin en in hun werk. Zij heeft een goed lopend eigen bedrijf en hij is hoogleraar. Maar hun relatie is niet veel meer.

Dat wordt vooral duidelijk door het bezoek van vrienden. Dat maakt veel los. De kwetsende opmerkingen vliegen over en weer. Je verbaast je erover dat ze nog bij elkaar zijn. De teksten zijn heel sterk.

Ralf, de echtgenoot, merkt bijvoorbeeld op: “Ons huwelijk is een huwelijk voor een archeoloog. Als je alle stukjes bij elkaar legt en je bestudeert het heel lang dan zie je met veel fantasie wat het ooit geweest is.”

De acteurs zijn heel goed. Wij waren vooral benieuwd naar Carine Crutzen en Mark Rietman. Die kennen we van veel rollen op TV, zoals in Vuurzee en Oud Geld. En we hadden ze nog nooit op toneel gezien. Het zijn wel topacteurs, want je denkt niet: hé daar hebben we die man en vrouw uit de TV-serie weer.

Een heel goed toneelstuk.

Website: Geslacht van Het Toneel Speelt