bas’ blog

Vandaag is mijn laatste dag in dienst bij CODA. Omdat ik sinds eind 2005 arbeidsongeschikt ben, was het voor mijn werkgever tijd om mijn ontslag eens aan te vragen. Meestal gebeurt dat na een jaar arbeidsongeschiktheid. CODA heeft wat langer gewacht.

Begin dit jaar is mijn ontslag aangevraagd bij het UWV. Daar gaat nog wat administratieve rompslomp overheen voordat het wordt goedgekeurd. En dan staat er nog een ontslagtermijn in mijn arbeidscontract. En zo komen we dus op 31 augustus 2009 terecht.

Een nieuwe fase. Een vreemd gevoel zo zonder werkgever. Niet dat het veel uitmaakt, want ik ontving al die tijd al geen salaris meer. Ik heb nog steeds dezelfde uitkeringen. Binnenkort geeft CODA een strandfeestje voor het personeel. Kan ik nog even een paar (oud-)collega’s spreken.

Hierbij nog een historische foto van mij op het werk voordat ik ziek werd. Om privacyredenen heb ik mijn collega er af geknipt.

Vanmorgen las ik in de Volkskrant dat acteur Henk van Ulsen gisteren is overleden. Hij overleed aan een hartstilstand. Heel vreemd gevoel, omdat we hem vorige weekend nog zagen spelen in Austerlitz in het stuk “Prediker – alles is ijdelheid”.

Hij had het boek prediker zo intens voorgedragen. En na de voorstelling zag ik hem bij het Beauforthuis rondlopen en met mensen praten. Ik kan me niet voorstellen dat hij er nu niet meer is.

Gisteravond waren we weer op het Festival Achter de Linie rondom het Beauforthuis in Austerlitz. Nu voor de voorstelling “Prediker – alles is ijdelheid”. Het is een voorstelling waarin een vertaling van het Bijbelboek Prediker wordt voorgelezen. In een vertaling van Pé Hawinkels en Píus Drijvers (uit hun boek “De mens heet mens”, 1969).

Het verhaal wordt voorgelezen door Henk van Ulsen en hij wordt daarbij begeleid door het Cello ensemble I Multicelli o.l.v. Mirel Iancovici. Mooie combinatie; mooie muziek en mooie voordracht door Van Ulsen. Hij heeft zijn roeping als predikant gemist.

We zijn vooral gegaan voor de cellomuziek, maar wisten niet wat we konden verwachten. De muziek was modern en toch heel toegankelijk; dat kan wel eens anders zijn. We hebben klanken van de cello gehoord die we niet kenden. Heel bijzonder maar vermoedelijk geen muziek die we thuis zouden luisteren.

Het boek Prediker had ik me geen voorstelling van gemaakt. Mijn Bijbelkennis is beperkt; Katholieke achtergrond. Mijn kennis beperkt zich tot een paar delen van “Het Verhaal Gaat” van Nico ter Linden. De opfrissing van mijn kennis door deze voordracht vond ik wel nuttig.

Het boek gaat vooral over de twijfel aan ongeveer alles en staat vol met wijsheden, die mij wel aanspreken. Sommige wijsheden zouden zo uit het boeddhisme kunnen komen. Ik pik er natuurlijk ook weer uit wat mij aanspreekt. Zoals “beter één hand met geluk dan twee handen met rijkdom”. En wat veel terugkomt is dat alles waarvoor de mens zich aftobt uiteindelijk lucht is.

Ik heb het boek van Nico ter Linden en de Bijbel er weer bijgepakt. Weer interessant leesvoer voor de komende dagen.

De muziek was van Andre Hajdu.

Bijbel en cultuur: Bijbelboek – Prediker

Zie voor meer links de pagina van Festival Achter de Linie – Alles is IJdelheid

Het boek met de voorgedragen tekst is nog wel tweedehands te verkrijgen via internet: “Het Boek Prediker; ‘De mens heet mens’”. Een nieuwe vertaling en verklarende essays door Pius Drijvers & Pé Hawinkels. Ambo-boeken, Bilthoven (1969).

Het was weer eens tijd voor cultuur. Het is al bijna een week geleden dat we in de Zee van staal waren. Gisteren hebben we ook kunst in de natuur bekeken. Maar nu was het toneel; het stuk Gitanes Ultra Light als onderdeel van het Festival Achter de Linie van het Beauforthuis in Austerlitz.

Een stuk over drie generaties zigeuners en hun tradities; de dode oma wil deze in ere houden, de moeder weet dat ze verouderd zijn en de dochter houdt zich er al helemaal niet meer aan. Prachtige sfeer in het bos bij Zeist met houtvuur, zigeunermuziek en zigeunersfeer.

Kamp van Gitanes Ultra Light

We werden als bezoekers aardig meegetrokken in het stuk; we kregen wijn, sommigen ook soep en we werden aangesproken als de toekijkende burgermensen; “wat doen die burgermensen hier?”. Af en toe voelde ik me ook een voyeur in het zigeunerkamp.

Het verhaal was wat mager en de voorstelling was soms wat mat. Maar de zigeunersfeer en de manier waarop de vooroordelen over zigeuners belachelijk werden gemaakt maakte het wel een interessante avond.

Vorige week waren we een paar dagen in de omgeving van Alkmaar.

• Kunst in Wijk aan zee (Beeldenpark Een Zee van Staal). Enorme stalen beelden in de duinen met de rookwolken van Corus op de achtergrond.
• Natuur in Castricum
• Cultuur in Alkmaar
• Picknick met Phillipe Starck servies in het Noordhollands Duinreservaat
• Koffie in het Lido (van de TV-serie Vuurzee) in Egmond
• Bedevaart naar Heiloo; Bedevaartsoord Onze Lieve Vrouw ter Nood, Heiloo (geschiedenis op Wikipedia en officiële website). Ik heb uit de geneeskrachtige waterput (de Runxputte) gedronken. Misschien helpt het.
• Strand in Bergen aan Zee.

Het was weer leuk.

Gisteren waren we op het strand bij Langevelderslag (Noordwijkerhout). Na een wandeling hebben we wat foto’s gemaakt. Toen Sandra mij fotografeerde riep een man dat hij een zeehond had gezien en dat we hem misschien wel op de foto zouden hebben. We dachten dat we in de maling werden genomen. Zeehonden in de Waddenzee OK, maar niet hier. Maar de man was toch heel serieus.

Hij had de zeehond op de zandbank zien liggen. De zeehond was daarna in het water gedoken en zwom langs het strand in onze richting. We keken om en even verderop zagen we inderdaad een zeehondenkop boven het water uitkomen. En hij dook meteen weer onder. Sandra er achteraan met de camera om dit bijzonders vast te leggen. Een paar keer zagen we zijn kop boven het water, maar de foto daarvan is niet gelukt.

Toen we thuis waren en de foto’s bekeken, zagen we op de laatste foto van mij op de achtergrond een donkere stip in het water. En als je die uitvergroot, zie je een zeehondenkop. Had die man toch gelijk.

We zijn niet de eersten die op deze plek een zeehond zagen. Op internet kwamen we een verhaal tegen van iemand die heeft gezwommen met een zeehond. Zie deze link:

www.zeezoogdieren.org/wordpress/?p=686

De koeien hebben het ook warm. Gelukkig is daar de sloot. We vroegen ons af of ze daar wel uit konden komen, maar dat ging toch vrij makkelijk.