Of je er echt blij mee moet zijn dat je m-proteïne is gestegen tot 14? Nee, omdat het wel blijft stijgen. Ja, omdat de stijging langzaam en bijna lineair verloopt.

Toch blij, omdat mijn hematoloog het aandurft om langer te wachten met de kuur. Dat voelt prettig dat ik nog niet hoef te beginnen met de pillen. Het voelt ook wat eng om het uit te stellen. Kan de kuur een hoge m-proteïnewaarde wel omlaagbrengen.

Mijn arts wil nu wachten tot een waarde van 20. En waarom? Omdat patiënt Bas zich nog steeds goed voelt. En medicijnen hebben bijwerkingen, waardoor ik me toch minder ga voelen. En ze durft het aan, omdat de m-proteïne niet heel snel stijgt. Daar zal ze wel ervaring mee hebben. Daar heb ik dan wel weer vertrouwen in.

Het is veel wel-niet en voors en tegens. Telkens moeten arts en patiënt afwegen wat in het specifieke geval goed is of goed voelt om te doen. Blijft lastig.

Ik heb de m-proteïnewaardes nog even in een grafiek gezet. Mijn Kahler-blogbuddy Sander doet dat ook iedere keer. Een plaatje zegt meer dan duizend woorden. Mijn grafiek wordt alleen niet zo’n mooi berglandschap als Sander’s grafiek.