De taal is bedoeld om met elkaar te communiceren. En dat is nu wat mensen zo slecht doen met hun taal. Daarover gaat het boek “Taal is zeg maar echt mijn ding” van Pauline Cornelisse. De titel geeft al goed aan hoe mensen iets kunnen zeggen zonder dat ze duidelijk maken wat ze bedoelen. Daarover gaan de meeste van de hoofdstukken in het boek.

Een voorbeeld dat ze in het boek aanhaalt, in het hoofdstuk over creëren, herken ik ook van mijn werk: “Als jij je randvoorwaarden nou even helder stelt, dan creëren we samen de mogelijkheden waarin jij optimaal kunt functioneren”. Er zijn vast mensen die dit heel duidelijk vinden. Ik heb dit soort taalgebruik altijd erg wollig gevonden. Meer bedoeld om indruk mee te maken dan om echt iets duidelijk te maken.

Cornelisse is inderdaad heel erg op taalgebruik gespitst. Ze haalt voorbeelden aan die ik ook wel herken en soms ook gebruik, maar waarvan je je niet realiseert hoe vreemd het eigenlijk is. Zoals “Er zijn de nodige slachtoffers gevallen.” Zijn die slachtoffers nodig dan????

De Nederlandse taal houdt mij altijd bezig. Heel interessant en vreemd. Ik heb medelijden met buitenlanders die Nederlands willen leren. Het Nederlands heeft wel regels maar vooral veel uitzonderingen en vreemde gebruiken waar geen touw aan vast te knopen is. Vreemde gevallen in de Nederlandse taal staan onder andere in het hoofdstuk “Taal mysteries”. Zoals “Guur is een duidelijk woord, maar onguur is er gek genoeg niet het omgekeerde van.”

Ik heb genoten van dit boek. Taal is ook wel mijn ding.