Over het opruimen van onze zolder had ik al een keer geschreven. Onder andere over de stapel Macintoshes die ik naar de kringloopwinkel heb gebracht. Bij het opruimen kwamen we ook mijn schaatsen tegen. Het werd tijd om deze ook eens weg te doen. Zeker nu er ijs ligt.
Ik had deze schaatsen eind 2002 gekocht. Eindelijk eens mooie nieuwe goed passende noren na de tweedehandsjes, die te groot waren. Maar eind 2002 ging het schaatsen al niet lekker vanwege mijn rug. Ik heb er denk ik vijf keer op geschaatst.
Na de diagnose Kahler werd het wel duidelijk dat ik niet meer moest gaan schaatsen. Het risico op een breuk van een ruggenwervel met bijbehorende dwarslaesie wil ik niet lopen. Maar ik kon toch geen afstand doen van mijn mooie noren. Dus ze lagen nog steeds op zolder.
We hebben de schaatsen op het bord bij AH gehangen (bij beide AH’s in ons dorp) en op Marktplaats gezet. Dat leverde een aardig vergelijk tussen deze twee op. Op de AH kaartjes heb ik geen reacties gehad en via Marktplaats vier reacties. Het lijkt alsof mensen bijna niet meer bij AH kijken en voor iets tweedehands meteen naar marktplaats gaan. De eerste die reageerde op de advertentie heeft ze op de dag van plaatsing ook gekocht. Hij probeerde nog wel af te dingen, maar met nog drie potentiële kopers achter de hand had dat geen zin.
Deze week hebben we nog een paar dozen met oud spul naar de kringloopwinkel gebracht. Nu moet ik nog een paar dozen met boeken uitzoeken en dan zijn we wel klaar. Het wordt steeds leger op de zolder.
Hai Bas,
Allereerst nog de beste wensen voor het Nieuwe Jaar (mag toch nog wel op 10 januari?).
Ik kwam weer eens jouw blog bezoeken en moest in mezelf lachen bij het lezen van je verhaal over de verkoop van je schaatsen. Ik dacht terug aan het volgende: ik woonde nog in Bussum, thuis op de Top Naefflaan. Het was winter, het vroor en ik wilde schaatsen. Hiervoor ging ik op zoek naar 2e hands schaatsen. Ik bekeek het advertentiebord bij AH en vond daar een goede aanbieding. Ik belde om een afspraak te maken en wie schetst mijn verbazing: Ria Sibbing-Broshuis nam de telefoon op, zij had de schaatsen te koop gezet. Inderdaad ben ik bij jullie langs geweest en heb ze overgenomen. Ik heb nog een aantal jaren met plezier daar op geschaatst, daarna heb ik ze uitgeleend en was voor mij het schaatsen ook afgelopen. Ieder jaar kriebelt het toch wel weer maar ik heb nooit doorgezet.
Het zit er dik in dat we elkaar dit jaar nog gaan ontmoeten. Ik kijk uit naar de reunie bij Joost.
Hartelijke groeten ook aan Sandra,
Mieke