bas’ blog

We leven al weer 7 jaar met Kahler. Vandaag is het 7 jaar geleden dat ik de diagnose Kahler kreeg. Verder niet veel om over te schrijven. Leuk voor de statistieken.

Toch bijzonder. Zeker gezien de prognose die ik toen kreeg en de kwaliteit van leven die ik nu heb.

Vandaag kreeg ik weer de hoogte van mijn m-proteïne. Weer gedaald; nu is het 8.

Daar ben ik heel blij mee. Steeds minder ziekte-activiteit.

Wil je nog iets leuks doen komend of volgend weekend (vr, za, zo), dan kun je eens naar Luchthaven Zeist gaan. Het oude Enecogebouw in Zeist wordt getransformeerd tot een creatieve broedplaats. Verschillende disciplines werken daar samen. “Zij verkennen en onderzoeken de grens- en betekenisgebieden tussen beeldende kunst, performance en teksten.”

Het lijkt mij heel interessant. Wij willen er zeker naartoe gaan.

www.luchthavenzeist.nl

“Melig” was het eerste dat wij tegen elkaar zeiden, toen de voorstelling van Wim Helsen was afgelopen. Een erg leuke show van deze Belgische cabaretier, die we een paar weken geleden zagen.

Je kunt als cabaretier je show laten afspelen in een mijn of je show laten gaan over de familie. Alle anekdotes van Wim Helsen vonden plaats bij de bakker. En dat gaf een mooi effect. Sommige grappen deden qua vorm en eenvoud denken aan Hans Teeuwen. En dat vinden wij ook leuk.

Heel mooi dat hij de Hollanders vroeg om niet iedere keer de Vlaamse woorden na te zeggen als ze die grappig vonden. Dat zijn geen grappen, maar gewoon woorden. Helsen had hier en daar wat specifieke Hollandse grappen toegevoegd voor de Nederlandse tour. Maar dat was niet nodig geweest, want de Vlaamse grappen waren erg goed. We hebben veel gelachen. En soms was iets zo melig, dat we de grap er niet van inzagen. Ook wel weer even rustig.

Vandaag was weer mijn vierwekelijkse controle in het UMC Utrecht. Niets bijzonders deze keer. Bloedbeeld (Hb, leukocyten en trombocyten) is OK en de nieren doen het goed.

Volgende week de waarde van de m-proteïnen.

De afgelopen week kwam er niet veel uit mijn vingers. Wel schrijven, e-mailen en overleggen voor de CKP (www.kahler.nl), maar niet toegekomen aan blogteksten. Ik merk dat ik de laatste van de drie weken dat ik Revlimid slik erg moe ben. Zelfs nu, twee dagen na de laatste pil, ben ik nog moe.

Toch zijn we gisteren naar museum Kasteel Het Nijenhuis in Heino gegaan om nieuwe schilderijen van Jeroen Krabée te zien (Jeroen Krabbé-Unknown Horizons). Lekker om er even uit te zijn en rustig naar kunst te kijken. Heel ontspannend.

Het zijn schilderijen die Krabée de afgelopen twee jaar heeft geschilderd in verre oorden. Onder andere tijdens het wachten op een filmset. Wat ik mooi vind aan deze schilderijen is dat ik zijn gevoel zie bij de landschappen die hij schildert. Dat is ook niets nieuws in de schilderkunst, maar het viel me nu zo sterk op.

Het zijn allemaal landschappen met prachtige kleuren; andere kleuren dan bij zijn vorige werk. Veel verschillende vlakken, iedere met hun eigen patronen. In sommige werken zit veel beweging alsof je eroverheen vliegt. Ik kan er eindeloos naar kijken.

Tegelijkertijd was er een tentoonstelling met portretten. We waren er toch, dus hebben we die meteen even bekeken. Veel fotorealistische portretten. Heel knap, maar die vind ik niet boeiend. Al die mensen in die speciale portrethouding gaat ook vervelen. Ik hou er wel van als een schilder iets vernieuwends doet met portretten.

Gelukkig waren die er ook. Een schilderij van Wim Pijbes; zijn hoofd heel realistisch en zijn kleding gemaakt van stof. En een portret van twee kinderen dat ik heel mooi vind.

In de beeldentuin van het Nijenhuis stonden nog twee wonderlijke kunstwerken. Een daarvan (Prolong) is gemaakt voor Lowlands en daaraan wordt iedere jaar weer verder gewerkt op Lowlands.