15 jaar geleden verscheen in de VPRO gids een reeks artikelen over het Internet met de titel “Er gaat een digitale wereld open”.

Nu is internet gesneden koek voor de meeste mensen, maar 15 jaar geleden was het maar bij een handje vol mensen bekend. Het internet werd uitgelegd als “het wereldwijde, niet-commerciële netwerk van computeraansluitingen”. En “Internet” werd geschreven met een hoofdletter. Het was namelijk de naam van een netwerk dat daarvoor nog Arpanet heette.

Het “niet-commerciële” is wel interessant. Nu is internet voor het grootste deel commercieel. Maar 15 jaar geleden was commercie op internet not done, ondanks dat internet een grote anarchie was. In het eerste artikel schrijft de auteur over een Amerikaans advocatenkantoor.

Het kantoor overtrad de netwet door te adverteren op het Net

De provider van het kantoor werd overspoeld met boze berichten van internetgebruikers, waarop de provider besloot maatregelen te nemen tegen de advocaten.

Geen Big Brothers in Cyberspace

Het laatste artikel gaat over de ‘aanbieders’ van internet (inmiddels beter bekend als internet (service) providers; ISP’s). Het artikel wordt afgesloten met:

…dat de aanbieders geen winstoogmerk hebben. Het feit dat er zoveel verschillende aanbieders zijn, lijkt ook de vrees te kunnen ontzenuwen dat er binnenkort wel een media-multinational opstaat, die zal proberen het Internet voor commerciële doeleinden te gebruiken. Zolang de koppeling van computers en netwerken op non-profit basis en door allerlei kleine stichtingen wordt verzorgt is dat voor dat soort Big Brothers geen plaats in Cyberspace.

Helaas namen de media-multinationals het internet al snel over. Begin 1995 nam ik een abonnement bij PI.net, later Planet Internet. Op dat moment nog een non-profit organisatie. In de loop van 1995 nam KPN de internet provider over en belandt ook Planet in commerciële handen. (nl.wikipedia.org/wiki/Planet_Internet en www.frackers.com/2008/01/04/000645.html)

En met Google hebben we een Big Brother die alles van ons vastlegt.

Interactieve radio

De VPRO lanceert in 1994 ook haar “World Wide Web Server”:

Allereerst is deze gebruikersvriendelijk. Dit komt door het begrip Hypertext. … De teksten zullen oplichtende trefwoorden vertonen.

Heel vooruitstrevend in die tijd.

De VPRO ging toen ook experimenteren met interactie met de radioluisteraar via internet: onderwerpen en vragen via de website doorgeven en zelfs geluidsfragmenten opsturen per e-mail.

Nog een paar mooie citaten van Christopher Yavelow, componist en computer deskundige:

Ik denk dat multimedia de logische volgende stap zal zijn omdat het mensen actief maakt

Dat is wel uitgekomen!

Over vijf tot tien jaar typt niemand meer. Waarom zou je, als je tegen de computer kunt praten?

Ondanks veel research en experimenten is dat dan weer niet uitgekomen. Er zijn verschillende softwarepakketten op de markt, die heel goed jouw spraak om kunnen zetten naar geschreven tekst. Maar heel populair is het nooit geworden.

En hoe kom je aan al deze wijsheid? Ik bewaarde nog wel eens wat over internet en computers. Dit is denk ik het oudste dat ik nog heb. En nu precies 15 jaar oud. Met deze artikelen, de VPRO CD-Rom met programma’s en het experimenteren op de VPRO server heb ik mijn eerste schreden gezet op internet.

Steun de petitie en teken via internet voor verantwoord vuurwerk afsteken in Nederland met de jaarwisseling. Zodat we in Nederland ook van die prachtige vuurwerkshows krijgen, zoals je die op TV ziet vanuit Sydney, Parijs of New York. Dat lijkt mij prachtig.

Lees de argumenten en teken de petitie hier: www.mindervuurwerk.nl

Dit is overigens de eerste petitie, die via internet wordt gehouden. Dat is per 1-1-2009 mogelijk door een nieuw wet. Dat maakt de petitie ook al heel bijzonder.

Gisteravond een hele goede documentaire gezien over Wikipedia en de informatie die via Web 2.0 beschikbaar is. Web 2.0 is een term voor de vorm van internet, waarbij iedereen in staat is informatie op internet te zetten via systemen, zoals Wikipedia, weblogs, YouTube, Myspace en forums. En ja, Wikipedia heeft ook een artikel over web 2.0: nl.wikipedia.org/wiki/Web_2.0.

De beide oprichters van Wikipedia komen o.a. aan het woord. De een is nog betrokken bij Wikipedia en vindt het allemaal goed wat op Wikipedia wordt gepubliceerd en hoe dat tot stand komt. De ander, al enige tijd weg bij Wikipedia, vindt dat gepubliceerde artikelen op waarheid of juistheid beoordeeld moeten worden door onafhankelijke deskundigen en/of een redactie.

De mening van verschillende mensen over de waarheid van gepubliceerde artikelen op internet en hoe belangrijk dat is, vind ik wel het interessantst aan de documentaire. Die meningen gaan over wat ‘waar’ is en hoe een artikel tot stand komt. De een stelt, dat hetgeen iemand schrijft waar is, omdat het zijn/haar waarheid is. De ander vindt dat een artikel pas gepubliceerd moet worden als iemand uitgebreide research heeft gedaan naar het onderwerp, het heeft afgestemd met deskundigen en het ook nog is geredigeerd door een redactie. Over de waarheid van een artikel volgens de laatste methode kun je nog steeds discussiëren. Maar zonder onafhankelijke redactie, die redigeert of voetnoten plaatst, krijg je op internet artikelen en filmpjes, gemaakt door een bedrijf, die heel geloofwaardig zijn en alleen bedoeld zijn om onze mening te beïnvloeden voor commerciële doeleinden. Daarbij komt natuurlijk ook aan de orde of de auteur is opgeleid voor en ervaring heeft met het publiceren van artikelen, zoals journalisten en wetenschappers. In het geval van het commerciële filmpje zal de auteur of regisseur zeker opgeleid en ervaren zijn, maar uit oogpunt van de waarheid heb je daar nog niet veel aan.

Dat doet me dan ook denken aan het volgende citaat (niet uit deze documentaire): “Je hebt mijn waarheid, jouw waarheid en dé waarheid. Samen kunnen we heel lang over onze waarheden praten en dan misschien in de buurt van dé waarheid komen”.

Dé waarheid vind ik nog niet eens zo belangrijk, maar wel dat feiten worden nagetrokken bij verschillende bronnen en deze bronnen worden vermeld. Dan kun je informatie op waarde schatten. Journalisten en wetenschappers werken zo, maar niet alle auteurs op internet doen dat.

En Picasso heeft eens gezegd: “Als er maar één enkele waarheid bestond, zou men niet honderd verbeeldingen van hetzelfde thema kunnen schilderen.”

Een definitie van ‘Waarheid’ volgens onze Van Dale van 1984: “het ware; overeenstemming van het denkbeeld met zijn voorwerp, van een verhaal of bericht met de zaak, van wat men zegt met wat men denk.” Volgens Van Dale heeft de waarheid dus al iets subjectiefs.

Voor de opkomst van internet had je de encyclopedie en de krant. Alles wat daarin stond werd voor waar aangenomen. Scholing, levenservaring en internet hebben mij inmiddels duidelijk gemaakt dat niet één bron de waarheid verkondigt. Je zult altijd zelf uit verschillende bronnen je kennis moeten halen en daarmee je mening vormen. Op school leer je dat al bij werkstukken maken. Het voordeel van internet is dat je heel veel informatie heel snel kunt benaderen. Maar heel veel van die informatie (ook uit Wikipedia) neem ik met een grote korrel zout.

Afsluitende tip voor Wikipedia-gebruikers: raadpleeg na het lezen van een artikel op Wikipedia nog vier bronnen op internet en bepaal dan je mening over het onderwerp. Ga zeker niet alleen met informatie van Wikipedia aan de slag. Sommige leraren verbieden hun leerlingen dan ook (alleen) Wikipedia te gebruiken voor werkstukken.

En wat betreft mijn blog. Daarop staan alleen mijn hersenspinsels. Dus die moet je dan ook maar als zodanig waarderen.

Documentaire Wiki’s Waarheid

VPRO’s Tegenlicht

Heel goed om te lezen: Fragment uit “De @-cultuur” van Andrew Keen, Over waarheid en leugen

Ik liep naar de kassa van de benzinepomp. Een medewerker was vakken aan ‘t vullen. Hij liet zijn werk liggen en spoedde zich naar de kassa.

“Mooi ski-jack heeft u”. Ik had mijn oranje-gele zeil-/ski-jack aan. Dat viel op.

“Waar heeft u die gekocht”.

“In de winkel”, zei ik.

Ja, natuurlijk, waar anders. Nou, op internet bijvoorbeeld. Ha, op internet. Daar was de man al een paar keer opgelicht. Hij kocht niet meer via internet. Ik nog wel, maar ik kon me ook wel zo’n geval herinneren

Ik had een paar jaar geleden al in de krant gelezen dat veel mensen op internet worden opgelicht. Ze zien iets moois voor weinig geld, bestellen het en maken geld over. Vervolgens zien of horen ze niets meer. Dader onvindbaar. Die kan namelijk overal op de wereld zijn en zich voordoen alsof hij in Nederland zijn waar aanbiedt.

Kort nadat ik dat artikel had gelezen ging ik op zoek naar een LaCie harddisk. Die zijn niet goedkoop en ik was niet zo mobiel door de behandelingen. Dus ik ging eens op internet kijken of ik dat goedkoop thuisbezorgd kon krijgen. Kwam ik op Marktplaats voor een hele lage prijs het type tegen dat ik wilde hebben. Nieuw in de doos. Plaatje uit de folder erbij. Bij een handelaar ergens in Friesland (wel een woonplaats en geen adres of telefoonnummer; verdacht). Die heb ik toen een e-mail gestuurd met een paar vragen. O.a. iets als “kan ik de harddisk in uw winkel kopen en wat is uw adres”. Nooit meer iets van gehoord. Na een week was de advertentie weg. Had veel weg van het verhaal in de krant.