bas’ blog

We hebben afgelopen zondag een concert gezien van het Cello Octet Amsterdam met Caraïbische muziek. Een hele bijzonder avond met een heel gevarieerd programma. Het concert heet Triangulo; het is een verbinding tussen Caraïbische, Afrikaanse en Europese muziek.

Het Cello Octet is een bijzonder ensemble, omdat het bestaat uit alleen cello’s. Daar bestaat geen muziek voor. Voor dit ensemble wordt de muziek speciaal gecomponeerd of gearrangeerd. Voor dit programma is de muziek geschreven door Marlon Titre, die ook meespeelde op gitaar.

Daarnaast speelde mee Izaline Calister (zang), Roël Calister (percussie) en Bart Soeters (basgitaar). Geen van de artiesten kenden wij. Een bijzonder combinatie. Naast arrangementen van liedjes van Izaline en speciale composities van Marlon Titre speelde het Cello Octet ook een paar nummers van een Argentijnse componist.

In mei maakten we voor het eerst kennis met het Cello Octet bij een dansvoorstelling van Conny Jansen Danst in Utrecht (Vuil & Glass). Ik heb er toen niet over geschreven, omdat ik wat anders aan mijn hoofd had. Was een prachtige dansavond. En extra bijzonder door de muziek van Philip Glass, die hij speciaal schreef voor het Cello Octet. De cello is mijn favoriete klassieke instrument en ik vind veel muziek van Philip Glass erg mooi. Dus dat was wel een openbaring voor mij.

We zijn weer eens naar Wouter Hamel geweest. Maar nu als gast van Benjamin Herman. Het was een geweldige avond.

Herman is momenteel de beste jazz saxofonist van Nederland. Hij heeft afgelopen weekend drie concerten samengesteld in het concertgebouw in Amsterdam. Op de zondag was dat met Wouter Hamel en band en een strijkensemble. Heel bijzonder dat de grote saxofonist een hele avond een feeste wilde bouwen met Wouter Hamel en band.

Benjamin Herman speelde een paar instrumentale nummers met de band van Wouter Hamel. Verder vooral nummers van en met Wouter. Maar dan weer anders dan bij andere live optredens; extra veel saxofoonsolo’s erin en het strijkensemble erbij. De strijkers hebben zelfs nog meegezongen.

In de live uitvoering van het nummer In Between spelen Benjamin Herman en gitarist Rory Ronde een stuk samen. Prachtig. En zo te zien vinden ze het zelf ook geweldig om samen te spelen. Zie als voorbeeld de opname van North Sea Jazz op Youtube (www.youtube.com/watch?v=C9DaSXEMUlI).

Mooi ook om te zien hoe Benjamin en Rory na het concert uitgebreid afscheid nemen terwijl Benjamin bezig is met een signeersessie. Het is niet alleen de muziek waar we van genieten, maar ook de muzikanten die met heel veel plezier staan te spelen. Een groot feest.

Gisteren even geen voetbal voor ons. We hebben een dansvoorstelling gezien in de open lucht. Bij het oude station Hofplein in het centrum van Rotterdam. En aangezien half Nederland wel voetbal keek, hadden we weinig stadsgeluiden op de achtergrond.

Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.

Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.

De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij  soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.

Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.

Conny Jansen Danst

We waren vandaag in Schiedam; net als vorig jaar in het Stedelijk Museum Schiedam. Nu is daar een tentoonstelling met werk van Alex van Warmerdam. De meeste mensen kennen hem van zijn films. Hoewel niet veel mensen ze ook gezien hebben; het zijn niet de meest gangbare films. Maar ik vind ze juist heel erg leuk en heb ze bijna allemaal gezien.

Alex van Warmerdam is een alleskunner. Op de tentoonstelling waren veel affiches en ontwerpen van toneelstukken en films te zien. Ook veel schilderijen en tekeningen. Veel werk dat ik niet kende.

Zijn werk is heel divers en toch vind ik het heel herkenbaar. In al zijn werk zie ik bepaalde thema’s terug. Vaak mensen met koffers (mensen zijn vaak onderweg) of mensen bevinden zich op een desolate plek. Altijd lijkt het een normale situatie, maar iets klopt er niet. Bijvoorbeeld een man die zittend poseert. In deze positie verwacht je de man in een riante klassieke stoel. Maar hij zit op een hond. Vaak komt er een bos voor (De Noordelingen, Grim). Dat geeft een mooi grafisch beeld met de verticale lijnen. Maar het is vooral een desolate plek.

Op twee van mijn foto’s zie je een zwart huisje. Dat zag ik in veel van zijn werk voorkomen.

In het museum heeft Van Warmerdam op een aantal plekken figuren op de muur geschilderd. Altijd op vreemde plekken en in zijn bekende stijl.

We hebben ook nog wat van de vaste collectie gezien. Beeldende kunst van na 1945. Dus ook wat werk over de oorlog, wat wel weer pastte bij 4 mei. Dat moeten we ook niet vergeten.

Afgelopen week waren we weer in de Stadsschouwburg Utrecht. We hebben de voorstelling Mon Bouillon van Kees en Eddie gezien. Kees van der Vooren en Eddy B. Wahr kende ik wel van Orkater, waar ze muziek maakten bij theater. Hun eigen voorstelling ging vooral om muziek, waar ze theater omheen hebben gemaakt. Leuke andere insteek en daardoor wel vernieuwend. Het was een grote hit op de Parade een paar jaar geleden.

Hun voorstelling speelt zich af in de keuken. Het keukengerei speelt ook af en toe mee en koken speelt een belangrijke rol. En dat allemaal op muziek van allerlei genres. De decorwisselingen zijn heel sterk door decorstukken die omdraaien, waardoor de keuken verandert en door het gebruik van videobeelden.

Aardige voorstelling, maar niet heel sterk. Ik miste wat vaart in de voorstelling. Het waren ook twee mannen van in de vijftig, dus die doen het wat rustiger aan. Dat zou ook bij mijn leeftijd moeten passen. Maar toch net niet.

Wil je nog iets leuks doen komend of volgend weekend (vr, za, zo), dan kun je eens naar Luchthaven Zeist gaan. Het oude Enecogebouw in Zeist wordt getransformeerd tot een creatieve broedplaats. Verschillende disciplines werken daar samen. “Zij verkennen en onderzoeken de grens- en betekenisgebieden tussen beeldende kunst, performance en teksten.”

Het lijkt mij heel interessant. Wij willen er zeker naartoe gaan.

www.luchthavenzeist.nl

“Melig” was het eerste dat wij tegen elkaar zeiden, toen de voorstelling van Wim Helsen was afgelopen. Een erg leuke show van deze Belgische cabaretier, die we een paar weken geleden zagen.

Je kunt als cabaretier je show laten afspelen in een mijn of je show laten gaan over de familie. Alle anekdotes van Wim Helsen vonden plaats bij de bakker. En dat gaf een mooi effect. Sommige grappen deden qua vorm en eenvoud denken aan Hans Teeuwen. En dat vinden wij ook leuk.

Heel mooi dat hij de Hollanders vroeg om niet iedere keer de Vlaamse woorden na te zeggen als ze die grappig vonden. Dat zijn geen grappen, maar gewoon woorden. Helsen had hier en daar wat specifieke Hollandse grappen toegevoegd voor de Nederlandse tour. Maar dat was niet nodig geweest, want de Vlaamse grappen waren erg goed. We hebben veel gelachen. En soms was iets zo melig, dat we de grap er niet van inzagen. Ook wel weer even rustig.

De afgelopen week kwam er niet veel uit mijn vingers. Wel schrijven, e-mailen en overleggen voor de CKP (www.kahler.nl), maar niet toegekomen aan blogteksten. Ik merk dat ik de laatste van de drie weken dat ik Revlimid slik erg moe ben. Zelfs nu, twee dagen na de laatste pil, ben ik nog moe.

Toch zijn we gisteren naar museum Kasteel Het Nijenhuis in Heino gegaan om nieuwe schilderijen van Jeroen Krabée te zien (Jeroen Krabbé-Unknown Horizons). Lekker om er even uit te zijn en rustig naar kunst te kijken. Heel ontspannend.

Het zijn schilderijen die Krabée de afgelopen twee jaar heeft geschilderd in verre oorden. Onder andere tijdens het wachten op een filmset. Wat ik mooi vind aan deze schilderijen is dat ik zijn gevoel zie bij de landschappen die hij schildert. Dat is ook niets nieuws in de schilderkunst, maar het viel me nu zo sterk op.

Het zijn allemaal landschappen met prachtige kleuren; andere kleuren dan bij zijn vorige werk. Veel verschillende vlakken, iedere met hun eigen patronen. In sommige werken zit veel beweging alsof je eroverheen vliegt. Ik kan er eindeloos naar kijken.

Tegelijkertijd was er een tentoonstelling met portretten. We waren er toch, dus hebben we die meteen even bekeken. Veel fotorealistische portretten. Heel knap, maar die vind ik niet boeiend. Al die mensen in die speciale portrethouding gaat ook vervelen. Ik hou er wel van als een schilder iets vernieuwends doet met portretten.

Gelukkig waren die er ook. Een schilderij van Wim Pijbes; zijn hoofd heel realistisch en zijn kleding gemaakt van stof. En een portret van twee kinderen dat ik heel mooi vind.

In de beeldentuin van het Nijenhuis stonden nog twee wonderlijke kunstwerken. Een daarvan (Prolong) is gemaakt voor Lowlands en daaraan wordt iedere jaar weer verder gewerkt op Lowlands.

Net terug uit Amersfoort. We zijn naar de kunsthal KAde geweest. KAde of KadE staat voor Kunsthal aan de Eems. Bijna een jaar geleden geopend. Vandaag voor het eerst geweest.

Het gebouw is heel mooi, hoewel we door de sneeuw de buitenkant niet heel uitgebreid hebben bekeken. Het interieur van de entree, winkel en café is ontworpen door Studio Makkink & Bey. En van hun ontwerpen was ook een expositie ingericht. Allerlei concepten en maquettes. Dat vond ik interessant.

Van Marcel van Eeden hingen tekeningen uit de Sammlung Boryna. Marcel van Eeden maakt iedere dag een tekening naar aanleiding van een foto van voor zijn geboortedag. Hij is daar jaren geleden mee begonnen en houdt het nog steeds vol. Hij zette ook iedere dag zo’n tekening op zijn blog; een blog met alleen tekeningen. Op zijn website staat nu een serie over De Cornelia Maersk: www.marcelvaneeden.nl.

De derde expositie was 10 jaar The One Minutes. Allemaal video’s van 1 minuut. In KAde wordt in een ruimte een heleboel van deze filmpjes tegelijkertijd afgespeeld. En die kun je dan vanuit een Fatboy zak of hangmat bekijken. 8 Projectoren, die iedere minuut een ander filmpje afspelen. Vrij vermoeiend. Maar je kunt veel van de TheOneMinutes ook op internet bekijken. Veel kleiner beeld, maar wel rustiger om naar te kijken: www.theoneminutes.org en www.cityoneminutes.org.

De heen en terugreis was ook bijzonder. Nu we dachten dat we alle sneeuw van 2010 wel hadden gehad keken we naar het zoveelste witte landschap.

Het café is een aanrader. Mooi interieur, prettige bediening en lekkere eten en drinken. Ook te bezoeken los van de kunsthal.

Deze week was het toch weer eens tijd voor iets kunstzinnigs. Gisteren waren we bij het Centrum Beeldende Kunst Utrecht (CBK-U). Ze zitten in een nieuw pand in het centrum van Utrecht en dat wordt deze maand feestelijk geopend op vier avonden. Iedere avond heeft een ander thema. Wij waren op de Do-It-Yourself-avond.

Sandra heeft een paar jaar geleden (nog in Amersfoort) vrijwilligerswerk gedaan bij de CBK. Het was heel leuk om gisteren weer enkele oud collega’s terug te zien. Prettig om eens niet zo’n standaard opening mee te maken. Lichtelijk chaotisch, vol humor en een glaasje prosecco erbij. Dat dan weer wel.

Aan het begin van de avond moesten de gasten tegenover elkaar gaan staan en met hun handen tegen elkaar een lange boog vormen. De mensen aan het begin liepen door de boog terwijl iedereen “do it yourself” riep. Aan het eind sloten ze weer aan. En zo bewoog de boog van 150 mensen zich langzaam door de zaal. Heel bevreemdend om door die boog te lopen en iedereen te horen roepen “do it yourself”.

Daarna werd een speciale ZAP U gehouden. De normale ZAP U is een avond van de CBK, waarop kunstenaars zich heel kort mogen presenteren. Jellie Brouwer (ook bekend van Radio Kunststof van de NPS) presenteert zo’n avond en spreeekt met publiek en kunstenaars.

Tijdens deze opening presenteren een aantal kunstenaars zich in vijf minuten zonder gesprek erna. Het thema was do it yourself. Waarom doen deze kunstenaars sommige dingen of alles zelf. Daar zaten hele interessante presentaties tussen. Wat me opviel is dat de jonge kunstenaars duidelijk beter zijn in presenteren dan de oudere.

Twee jonge kunstenaars die een eigen kunsthonk hadden opgericht wisten heel duidelijk uit te leggen waarom ze geen geld willen van logge instanties en geen gedoe willen met tentoonstellingen (Das Bilt en WEI). De jongens van WEI hadden voor een manifestatie een subsidie van € 0 aangevraagd bij de gemeente Eindhoven. Die subsidie is onlangs afgewezen.

Opening: the show is tegelijkertijd te zien op zes andere lokaties, die via webcams zijn verbonden met de CBK en de CBK website www.kunstinutrecht.nl/ots.

We waren van plan om een paar dagen naar een huis op de Veluwe te gaan. Lekker wandelen in de bossen dachten we. Maar gezien het weer zijn we maar thuis gebleven. Om toch het vakantiegevoel erin te houden wilden we even geen e-mail en telefoon en wel dagjes weg.

Dinsdag zijn we naar het Cobra Museum in Amstelveen geweest. Naar de expositie Paris Central over de kunstenaars die na de tweede wereldoorlog naar Parijs kwamen. Met audiotour door Arthur Japin. Heel leuk om te horen en lezen met welke ideeën allerlei mensen naar Parijs kwamen. Veel voor ons onbekende kunstenaars en heel mooi werk. Van veel werk in het Cobra Museum worden we heel vrolijk. Een paar voorbeelden bij de foto’s.

Donderdag waren we in museum De Pont in Tilburg. Nooit eerder geweest. Prachtig oud fabrieksgebouw dat heel mooi minimalistisch is ingericht met roestvrij staal en glas. We hebben videokunst van Bill Viola bekeken. Veel videokunst vinden wij ver gezocht of ontoegankelijk. Het werk van Viola was dat niet. Het werken die we nu hebben gezien waren een soort bewegende schilderijen. De bewegingen zijn heel vertraagd en de composities zijn heel doordacht.

Gewoon prachtige beelden. Dat daarin de thema’s leven en dood, transformatie, afscheid en ontmoeting voorkomen is heel herkenbaar en confronterend voor een Kahler patiënt. Dat gaf het wel een extra lading.

Een kunstwerk bestond uit vier kleine videoschermen met daarin handen die figuren vormen. Ieder paar handen was van een andere leeftijd. Ze vormden allemaal na elkaar dezelfde figuren en bewegingen. Ik heb ook wel eens handen gefilmd, dus ik vond het interessant om te zien welke vorm Viola gebruikt. Maar achter zijn werk zit wel wat meer een gedachte dan bij mij. Maar hij is dan ook een groot kunstenaar.

Het oudste werk dat in De Pont te zien was (Reflecting Pool), is ook op internet te bekijken: Bill Viola – Reflecting Pool.

Op woensdag hebben Sandra en ik gewerkt aan een collage van zo’n anderhalve vierkante meter. Daar zijn we al een hele tijd mee bezig. Soms werken we er even aan en dan weer een tijd niet. Woensdag kenden wij elkaar 15 jaar. We hebben het samen gevierd en zijn lekker creatief bezig geweest.

In het Grafisch Museum in Groningen is een overzichtstentoonstelling van het werk van Joost Swarte. Het is ver weg, maar we zijn er gisteren toch maar naar toe gegaan.

Waarom Joost Swarte? Ik vind zijn werk heel mooi en ik kan er heel lang met plezier naar kijken. Telkens zie ik weer andere dingen in zijn tekeningen en ontwerpen. Het blijft me fascineren.

De tentoonstelling was niet heel groot. Met 3 kwartier hadden we het wel gezien. Het was wel heel interessant om veel werk van Swarte bij elkaar te zien. Vooral leuk om van veel werk ook de schetsen en ontwerpen te zien. Ook weer werk gezien dat ik nog niet kende.

De presentatie was ook de moeite waard. De golfkartonnen schragen, waarop alles werd gepresenteerd, waren prachtig. Ik dacht dat die door Joost Swarte waren ontworpen, maar dat blijkt van de hand van Jan Kees Schelvis te zijn (zie Comment bij dit artikel). Iedere schraag had een nummer in de voet, waarmee de volgorde werd aangegeven.

In de winkel van het museum waren uiteraard weer allerlei leuke Joost Swarte spullen te koop. Ik heb me ingehouden en alleen een tijdschrift (Kunst Schrift) en een paar ansichtkaarten gekocht. Ik heb al een aardige verzameling met Joost Swarte spullen (zie foto’s). Dat is heel leuk, maar het moet niet uit de hand lopen.

Omdat we tijd overhadden zijn we ook even naar het Groninger museum geweest. De tentoonstelling ‘Jong in Groningen – Kunst uit de periode 1945-1975′ gezien. Heel verrassend. Werk van Groninger kunstenaars dat we niet kende. Daar zaten hele mooie dingen tussen.

Een andere tentoonstelling met werk van Folkert de Jong vonden we niet heel boeiend. Allemaal beelden en beeldengroepen van bouwschuim. Wel weer een kunstenaar die in zijn werk de verontrustende aspecten van het menselijk leven laat zien. Maar het sprak ons niet erg aan.

Prachtige en kunstige website van Joost Swarte: joostswarte.com

Grafisch Museum: grafischmuseum.nl

Groninger Museum: groningermuseum.nl

Vanmorgen kwamen we weer een kunstwerk tegen op Youtube. Firma Rieks Swarte heeft een bewerking gemaakt van de opera L’Enfant et les Sortilèges (Het kind en de betoveringen) van Maurice Ravel.

Rieks Swarte is vooral bekend van zijn toneelstukken waarin hij bewegende tekeningen gebruikt voor decor en personages. Tijdens Oerol hebben we de voorstelling WAAI van Firma Rieks Swarte en Peer Groep gezien.

Voor de opera van Ravel gebruikt Rieks Swarte ook weer allemaal tekeningen. Prachtig.

De voorstelling is genomineerd voor de Dutch Design Awards

Over de opera kun je lezen op L’Enfant et les sortilèges-Wikipedia

Firma Rieks Swarte

Afgelopen dinsdag waren we in de Grote Kerk in De Haag. Daar was de manifestatie Kanker in Beeld. In de kerk was een tentoonstelling van kunstwerken van kankerpatiënten en naasten. Ben je weer lekker met je ziekte bezig. Dat is het niet zo ze. We hebben hele mooie schilderijen en beeldhouwwerken gezien. De kunstwerken waren wel heel aangrijpend als je zelf kanker hebt. Het verhaal er achter is vaak nog aangrijpender.

Op deze dag hield Jörgen Raymann een lezing in de kerk. Dat ging over kanker en allochtonen. En in Jörgen zijn geval vooral over kanker en Surinamers. Een heel aangrijpend verhaal over zijn ervaringen binnen zijn familie. Hij vertelde onder andere dat Surinamers over het algemeen niet willen praten over hun kanker en de aankomende dood.

In Nederland is kanker nu minder een taboe. Maar pas sinds de 60-er jaren denken mensen in Nederland niet meer dat kanker besmettelijk is. En nu nog zijn er mensen die liever niet over hun ziekte praten. Daarom is deze manifestatie ook goed. Met Kanker in Beeld probeert de organisatie mensen aan te zetten om zich door middel van creativiteit te uiten over hun ziekte.

www.kankerinbeeld.nl

Dat zijn de woorden van Hans Aarsman. Niemand kan de wereld vangen in een foto. Hans Aarsman was fotograaf; hij stopte in 1995 met fotograferen. Nu schrijft hij o.a. toneelstukken en bespreekt wekelijks een foto in de Volkskrant. Ik vind het altijd weer bijzonder welke details hij uit een foto haalt of erbij verzint.

Dit weekend zagen we de monoloog “Niemand kan het” door Carly Wijs, die zij samen met Hans Aarsman schreef. Het gaat over wat je op een foto ziet en wat je met een foto wil. En over Aarsman zelf. Het gaat dus vooral over de relatie tussen het onderwerp en de fotograaf. En daar is veel over te vertellen. Vooral met de foto’s die ze als voorbeeld gebruiken.

Het is een monoloog over de gedachtenspinsels van Aarsman. Het werd mij ook duidelijk waarom hij met fotograferen is gestopt. Altijd op zoek naar je onderwerp. Lang om je onderwerp heendraaien om het zo goed mogelijk op de foto te krijgen. En heb je dan een goede foto? Al dat gedoe, terwijl de mooiste onderwerpen voor je voeten liggen.

Heel knap van Carly Wijs om een uur lang een monoloog af te steken. Soms een hele lange pauze erin. Ondertussen vanaf de laptop de de foto’s laten zien. Ik vond het interessant en boeiend.

Afgelopen weekend bestond uit kunst en cultuur aan de Belgische kust. Interessante en minder interessante kunst en kust gezien, van Knokke tot aan de Franse grens.

De reden voor deze reis was de kunstmanifestatie Beaufort03. Een driejaarlijks evenement waarvoor kunstenaars op locatie langs de kust kunstwerken maken. Ik was daar met een vriend die de Belgische kust goed kent en mij naar de kunstwerken heeft gereden. Dan kan je met beperkte energie een heleboel zien in een weekend.

We logeerden in De Haan. Na vergelijkend warenonderzoek vind ik dat wel de leukste badplaats aan de kust. De enige plaats waar de gebouwen aan de boulevard niet hoger zijn dan 4 verdiepingen en het achterliggende dorp nog sfeer heeft. De rest van de kustplaatsen zijn betondorpen.

Westende
Het mooiste kunstwerk vonden we wel de houten bijenkorf (eigenlijk heeft het geen titel) in Westende. Prachtig. Vooral met zonlicht erop komt het lijnenspel mooi uit. Het licht in de watertoren in Westende hebben we in het donker nog bekeken en dan is het prachtig; telkens wisselende kleuren in de top van de toren. Mijn foto’s zijn niet goed gelukt, maar de video via de link onderaan de pagina laat het wel mooi zien. De bewoners vonden het zo mooi dat de gemeente de lichtkunst heeft aangekocht.

Oostduinkerke
‘Het zwaartekracht museum’ in Oostduinkerke was moeilijk te vinden (blij dat we met de auto waren) en leek ons niet bijzonder. Maar als je het dan in het echt ziet is het mooi gemaakt. Gekleurde rechthoekige figuren over de ruïne van een klooster. Als je er op afstand langsloopt ziet het er telkens anders uit.

Blankenberge
De ‘Tramhalte Façade’ leek ons ook niks, maar was toch ook bijzonder. De kunstenaar heeft een vervallen gevel gemaakt, die er heel echt uitziet. Stukken gevel die ontbreken,  geschilderd roest niet van echt te onderscheiden, uitgedroogde plantjes achter het gebroken raam. Alles klopt. Je kunt er heel lang naar kijken en iedere keer valt je weer iets op.

De Haan
De tunnel van het Zeeprevatorium en de windvanen, beiden in De Haan, waren ook heel mooi. De overige dingen die we hebben gezien waren leuk tot matig. De hele reis leverde wel veel foto’s op en ik heb de hele Belgische kust gezien. En lekker gegeten, want dat kan heel goed in België.

Website van Beaufort03: www.beaufort03.be

Video’s van de kunstwerken op Focus WTV: www.focus-wtv.tv/programma/beaufort03

Vanmorgen las ik in de Volkskrant dat acteur Henk van Ulsen gisteren is overleden. Hij overleed aan een hartstilstand. Heel vreemd gevoel, omdat we hem vorige weekend nog zagen spelen in Austerlitz in het stuk “Prediker – alles is ijdelheid”.

Hij had het boek prediker zo intens voorgedragen. En na de voorstelling zag ik hem bij het Beauforthuis rondlopen en met mensen praten. Ik kan me niet voorstellen dat hij er nu niet meer is.

Gisteravond waren we weer op het Festival Achter de Linie rondom het Beauforthuis in Austerlitz. Nu voor de voorstelling “Prediker – alles is ijdelheid”. Het is een voorstelling waarin een vertaling van het Bijbelboek Prediker wordt voorgelezen. In een vertaling van Pé Hawinkels en Píus Drijvers (uit hun boek “De mens heet mens”, 1969).

Het verhaal wordt voorgelezen door Henk van Ulsen en hij wordt daarbij begeleid door het Cello ensemble I Multicelli o.l.v. Mirel Iancovici. Mooie combinatie; mooie muziek en mooie voordracht door Van Ulsen. Hij heeft zijn roeping als predikant gemist.

We zijn vooral gegaan voor de cellomuziek, maar wisten niet wat we konden verwachten. De muziek was modern en toch heel toegankelijk; dat kan wel eens anders zijn. We hebben klanken van de cello gehoord die we niet kenden. Heel bijzonder maar vermoedelijk geen muziek die we thuis zouden luisteren.

Het boek Prediker had ik me geen voorstelling van gemaakt. Mijn Bijbelkennis is beperkt; Katholieke achtergrond. Mijn kennis beperkt zich tot een paar delen van “Het Verhaal Gaat” van Nico ter Linden. De opfrissing van mijn kennis door deze voordracht vond ik wel nuttig.

Het boek gaat vooral over de twijfel aan ongeveer alles en staat vol met wijsheden, die mij wel aanspreken. Sommige wijsheden zouden zo uit het boeddhisme kunnen komen. Ik pik er natuurlijk ook weer uit wat mij aanspreekt. Zoals “beter één hand met geluk dan twee handen met rijkdom”. En wat veel terugkomt is dat alles waarvoor de mens zich aftobt uiteindelijk lucht is.

Ik heb het boek van Nico ter Linden en de Bijbel er weer bijgepakt. Weer interessant leesvoer voor de komende dagen.

De muziek was van Andre Hajdu.

Bijbel en cultuur: Bijbelboek – Prediker

Zie voor meer links de pagina van Festival Achter de Linie – Alles is IJdelheid

Het boek met de voorgedragen tekst is nog wel tweedehands te verkrijgen via internet: “Het Boek Prediker; ‘De mens heet mens’”. Een nieuwe vertaling en verklarende essays door Pius Drijvers & Pé Hawinkels. Ambo-boeken, Bilthoven (1969).

Het was weer eens tijd voor cultuur. Het is al bijna een week geleden dat we in de Zee van staal waren. Gisteren hebben we ook kunst in de natuur bekeken. Maar nu was het toneel; het stuk Gitanes Ultra Light als onderdeel van het Festival Achter de Linie van het Beauforthuis in Austerlitz.

Een stuk over drie generaties zigeuners en hun tradities; de dode oma wil deze in ere houden, de moeder weet dat ze verouderd zijn en de dochter houdt zich er al helemaal niet meer aan. Prachtige sfeer in het bos bij Zeist met houtvuur, zigeunermuziek en zigeunersfeer.

Kamp van Gitanes Ultra Light

We werden als bezoekers aardig meegetrokken in het stuk; we kregen wijn, sommigen ook soep en we werden aangesproken als de toekijkende burgermensen; “wat doen die burgermensen hier?”. Af en toe voelde ik me ook een voyeur in het zigeunerkamp.

Het verhaal was wat mager en de voorstelling was soms wat mat. Maar de zigeunersfeer en de manier waarop de vooroordelen over zigeuners belachelijk werden gemaakt maakte het wel een interessante avond.

Vorige week waren we een paar dagen in de omgeving van Alkmaar.

• Kunst in Wijk aan zee (Beeldenpark Een Zee van Staal). Enorme stalen beelden in de duinen met de rookwolken van Corus op de achtergrond.
• Natuur in Castricum
• Cultuur in Alkmaar
• Picknick met Phillipe Starck servies in het Noordhollands Duinreservaat
• Koffie in het Lido (van de TV-serie Vuurzee) in Egmond
• Bedevaart naar Heiloo; Bedevaartsoord Onze Lieve Vrouw ter Nood, Heiloo (geschiedenis op Wikipedia en officiële website). Ik heb uit de geneeskrachtige waterput (de Runxputte) gedronken. Misschien helpt het.
• Strand in Bergen aan Zee.

Het was weer leuk.