De zon zorgde voor prachtige strepen in de mist. Mooi voor foto’s. Daarna nog even bramen gegeten. Veel meer heb je toch niet nodig voor een gelukkig half uurtje.

Wat doet de provincie eigenlijk voor je? Van mijn provincie weet ik het nu wel. Ik kreeg vandaag een iPod en een taart cadeau van de provincie Utrecht. Dat was omdat ik een vragenlijst voor de provincie (en dus voor mijzelf) had ingevuld; zie mijn bericht meepuzzelen met de provincie Utrecht. Van de 400 invullers waren tien gelukkigen gekozen die een iPod cadeau kregen. De taart kwam daar als extraatje nog bij. Van de tien waren er vier op het provinciehuis om de iPod van de gedeputeerde Krol te krijgen.

Dat was nog heel leuk ook. In een zaal met bar; drankjes en hapjes erbij. De mensen die hun best hadden gedaan om hun mening te geven werden in de watten gelegd. Ontwerper van de filmpjes van de vragenlijst, ambtenaren en gedeputeerde erbij.

De vragenlijst ging over ruimtelijke ordening. Gedeputeerde Krol wilde wat meer weten over wat de aanwezigen daar over dachten. Twee hadden de vragenlijst ingevuld omdat ze lokaal betrokken waren bij uitbreiding van een bedrijventerrein of windmolens in de achtertuin. De andere twee vooral om hun stem te laten horen. Uit de antwoorden en gesprekken daarna blijk wel dat ruimtelijke ordening in een drukke centrale provincie als Utrecht heel ingewikkeld is. De heer Krol gaf daar nog veel uitleg over met leuke voorbeelden.

Deze vragenlijst via internet was de eerste poging om de mening te peilen van de bevolking via de nieuwe media. De response was heel laag, maar toch is de provincie blij dat de gewone burger van zich laat horen. De belangengroepen en gemeenten laten toch wel van zich horen. Meer vragenlijsten volgen.

Maar het is niet zo dat onze antwoorden nu meteen hebben geleid tot nieuw beleid. Dat gaat allemaal heel langzaam. Eerst conceptrapporten, inspraak, bespreken in de provinciale staten, etc. Onze antwoorden worden verwerkt in het beleid ruimtelijke ordening dat vanaf 2012 gaat gelden in de provincie Utrecht. (als ik alles goed heb begrepen).

Het Cello Octet is een bijzonder ensemble, omdat het bestaat uit alleen cello’s. Daar bestaat geen muziek voor. Voor dit ensemble wordt de muziek speciaal gecomponeerd of gearrangeerd. Voor dit programma is de muziek geschreven door Marlon Titre, die ook meespeelde op gitaar.

Daarnaast speelde mee Izaline Calister (zang), Roël Calister (percussie) en Bart Soeters (basgitaar). Geen van de artiesten kenden wij. Een bijzonder combinatie. Naast arrangementen van liedjes van Izaline en speciale composities van Marlon Titre speelde het Cello Octet ook een paar nummers van een Argentijnse componist.

In mei maakten we voor het eerst kennis met het Cello Octet bij een dansvoorstelling van Conny Jansen Danst in Utrecht (Vuil & Glass). Ik heb er toen niet over geschreven, omdat ik wat anders aan mijn hoofd had. Was een prachtige dansavond. En extra bijzonder door de muziek van Philip Glass, die hij speciaal schreef voor het Cello Octet. De cello is mijn favoriete klassieke instrument en ik vind veel muziek van Philip Glass erg mooi. Dus dat was wel een openbaring voor mij.

We zijn weer eens naar Wouter Hamel geweest. Maar nu als gast van Benjamin Herman. Het was een geweldige avond.

Herman is momenteel de beste jazz saxofonist van Nederland. Hij heeft afgelopen weekend drie concerten samengesteld in het concertgebouw in Amsterdam. Op de zondag was dat met Wouter Hamel en band en een strijkensemble. Heel bijzonder dat de grote saxofonist een hele avond een feeste wilde bouwen met Wouter Hamel en band.

Benjamin Herman speelde een paar instrumentale nummers met de band van Wouter Hamel. Verder vooral nummers van en met Wouter. Maar dan weer anders dan bij andere live optredens; extra veel saxofoonsolo’s erin en het strijkensemble erbij. De strijkers hebben zelfs nog meegezongen.

In de live uitvoering van het nummer In Between spelen Benjamin Herman en gitarist Rory Ronde een stuk samen. Prachtig. En zo te zien vinden ze het zelf ook geweldig om samen te spelen. Zie als voorbeeld de opname van North Sea Jazz op Youtube (www.youtube.com/watch?v=C9DaSXEMUlI).

Mooi ook om te zien hoe Benjamin en Rory na het concert uitgebreid afscheid nemen terwijl Benjamin bezig is met een signeersessie. Het is niet alleen de muziek waar we van genieten, maar ook de muzikanten die met heel veel plezier staan te spelen. Een groot feest.

Wel aardig om te weten vind ik welke m-proteïne waarde ik had toen ik in 2003 werd opgenomen in het Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Ik heb mijn dossier opgevraagd. In maart 2003 was het 73 gr/lr. Behoorlijk hoog dus. Dan is 6 gr/lr maar weinig. Alles is relatief.

Het leuke is ook weer dat je heel veel ziet. We stonden op de plek waar de militairen zich hergroeperen en waarvandaan ze in vol ornaat en vaak met kapel naar de finish lopen.

En ineens liep daar Hella van der Wijst van het programma Het Gevoel van de Vierdaagse. Ze loopt iedere uitzending in de schoenen van iemand. Nu had ze net een generaal opgepikt, waarmee ze bij ons voorbij liep. Cameraman en geluidsman ervoor.

Foto’s van Hella gemaakt en vanavond gekeken naar het programma. Ja, we staan er op; een paar seconden (www.kro.nl/gevoelvandevierdaagse).

Op de Flair heeft iedereen de rust om te praten. Het grootste deel van de tijd gaat het helemaal niet over onze ziekte. Maar tussendoor praten we er wel over en dat vind ik heel prettig.

We vertrokken uit Nieuwegein en hebben op de Hollandse IJssel naar Montfoort gevaren en van daar weer terug. Het was een heerlijk dagje. Vooral dankzij de fantastische gastvrijheid van Kees en Annemiek.

www.varendlotgenotencontact.nl

Achter de TV waren we er toch een beetje bij. Heel leuk om te zien. Het is ook een hele prestatie voor zo’n klein landje om 2e te worden op een WK.

Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.

Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.

De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij  soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.

Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.

Conny Jansen Danst