Het refereert ook weer aan de Märklin World die we in het Amersfoort hebben gezien (zie bas’ blog Märlin World). Het inspireert mij weer voor het maken van animaties. Ook een vorm van miniatuurwereld.

Daarna gegeten in het Muziekgebouw aan ‘t IJ. Wilde ik altijd nog eens zien. Prachtig uitzicht op het IJ. Lekkere garnalenkroket overigens.

Beneden stonden kunstwerken die werden verbonden door een spoorbaan met een rijdende trein. In een van de wagons zaten videocamera’s en de beelden daarvan kon je op een muur zien; de kunstwerken en bezoekers vanuit het perspectief van de trein.

Verder miniatuurhuisjes en steden. De werkelijkheid gefotografeerd alsof het miniatuur is. Miniatuurwerelden in de werkelijkheid. En nog veel meer varianten op het thema. Foto’s, video’s, maquettes. Erg interessant en heel inspirerend.

Kijk in ARCHIVE. Vooral het commentaar bij de foto’s. Meesterlijk.

Jammer dat veel foto’s alweer zijn verwijderd, maar er valt nog voldoende te genieten.

Eerst de winkel en werkplaats van Piet Hein Eek bezocht. Prachtig gebouw. De meester zelf nog gezien. Hij was druk in gesprek. Anders had ik hem gezegd dat ik me helemaal kan voorstellen dat hij voor dit pand was gevallen. Grote ruimtes met lichtstraten in het dak en veel ramen rondom. Enorme ruimte voor de werkplaats. En mooie meubels van Piet Hein Eek en van andere ontwerpers en kunstenaars.

Daarna naar het klokgebouw voor de jonge ontwerpers. Hele goede spullen gezien. Altijd weer interessant. Naast het klokgebouw ligt het ketelhuis van Philips. Daar is ieder jaar een glastentoonstelling. Ook nog even bekeken. En toen was het wel gedaan met de energie. Weer veel foto’s gemaakt.

Ik had al een installatie van Krijn gezien bij Beaufort03 in België; Zwaartekracht in Koksijde (Bas’ blog-Beaufort03). Hij is nu de kerkmeester van de Nieuwe Kerk en ik wilde wel zien wat hij nu heeft gemaakt.

Het is weer een drie dimensionaal abstract kunstwerk. Daaromheen heeft hij een 4,5 meter hoog platform in de kerk gebouwd. Als je daarop staat zie je details van de kerk, die je vanaf de grond niet kunt zien. Als je vanaf het platform afdaalt in het kunstwerk ziet de kerk er weer anders uit. De rechte gekleurde vlakken maken prachtige kaders waardoor je mooie plaatjes ziet.

Ik vind dat Krijn de Koning is geslaagd in zijn opzet om de bezoeker een andere kijk op de kerk te geven. Zeker een bezoek waard.

Krijn de Koning (o.a. foto’s van zijn werk)
nieuwekerk.nl

Rosas Danst Rosas was de wereldwijde doorbraak voor De Keersmaeker en werd het begin van haar dansgroep Rosas. Deze choreografie is regelmatig opnieuw uitgevoerd en nu na 25 jaar weer.

Door de repeterende strakke bewegingen en het strakke decor leek het regelmatig op een bewegend abstract kunstwerk. In 1977 heeft Thierry De Mey een filmversie van dit stuk gemaakt. Die heb ik dit jaar op TV gezien. Dat vond ik erg mooi en indrukwekkend. Maar in het theater is het toch nog even indringender.

Dat we de voorstelling in Haarlem gingen kijken, had ook te maken met de het gebouw van de Toneelschuur. Dat is mede ontworpen door Joost Swarte. Ook al het drukwerk is van zijn hand. Zijn tekenstijl vind ik erg goed. De buitenkant had ik al een keer gezien en daaraan is meer te zien van de hand van Swarte dan binnen. Maar toch leuk om ook een keer binnen te zijn geweest.

Op Youtube zijn verschillende filmpjes over Rosas Danst Rosas te zien.

Ik heb daar zo’n 20 jaar geleden gewerkt en veel gereden met de auto. Inmiddels is er veel bijgebouwd. En lopend zie je veel meer. Een interessante wandeltocht met herkenning en verrassing.

De Provence was heel aangenaam. Veel rondgereden; dorpen, kapelletjes en kerken bekeken. Genoten van bergweggetjes, mooie uitzichten, terrasjes, eten en drinken. Zoals gebruikelijk moesten we weer uitrusten toen we thuis waren.

De Transhumance in St. Remy eindelijk gezien; de trektocht van de schapen en geiten van de winter- naar de zomerweide. Wel folkloristisch, maar toch leuk om te zien.

Wel veel klaprozen, maar nog geen lavendel. 26 graden, strak blauwe lucht en veel wind.

Het gebouw is heel mooi, hoewel we door de sneeuw de buitenkant niet heel uitgebreid hebben bekeken. Het interieur van de entree, winkel en café is ontworpen door Studio Makkink & Bey. En van hun ontwerpen was ook een expositie ingericht. Allerlei concepten en maquettes. Dat vond ik interessant.

Van Marcel van Eeden hingen tekeningen uit de Sammlung Boryna. Marcel van Eeden maakt iedere dag een tekening naar aanleiding van een foto van voor zijn geboortedag. Hij is daar jaren geleden mee begonnen en houdt het nog steeds vol. Hij zette ook iedere dag zo’n tekening op zijn blog; een blog met alleen tekeningen. Op zijn website staat nu een serie over De Cornelia Maersk: www.marcelvaneeden.nl.

De derde expositie was 10 jaar The One Minutes. Allemaal video’s van 1 minuut. In KAde wordt in een ruimte een heleboel van deze filmpjes tegelijkertijd afgespeeld. En die kun je dan vanuit een Fatboy zak of hangmat bekijken. 8 Projectoren, die iedere minuut een ander filmpje afspelen. Vrij vermoeiend. Maar je kunt veel van de TheOneMinutes ook op internet bekijken. Veel kleiner beeld, maar wel rustiger om naar te kijken: www.theoneminutes.org en www.cityoneminutes.org.

De heen en terugreis was ook bijzonder. Nu we dachten dat we alle sneeuw van 2010 wel hadden gehad keken we naar het zoveelste witte landschap.

Het café is een aanrader. Mooi interieur, prettige bediening en lekkere eten en drinken. Ook te bezoeken los van de kunsthal.

Waarom Joost Swarte? Ik vind zijn werk heel mooi en ik kan er heel lang met plezier naar kijken. Telkens zie ik weer andere dingen in zijn tekeningen en ontwerpen. Het blijft me fascineren.

De tentoonstelling was niet heel groot. Met 3 kwartier hadden we het wel gezien. Het was wel heel interessant om veel werk van Swarte bij elkaar te zien. Vooral leuk om van veel werk ook de schetsen en ontwerpen te zien. Ook weer werk gezien dat ik nog niet kende.

De presentatie was ook de moeite waard. De golfkartonnen schragen, waarop alles werd gepresenteerd, waren prachtig. Ik dacht dat die door Joost Swarte waren ontworpen, maar dat blijkt van de hand van Jan Kees Schelvis te zijn (zie Comment bij dit artikel). Iedere schraag had een nummer in de voet, waarmee de volgorde werd aangegeven.

In de winkel van het museum waren uiteraard weer allerlei leuke Joost Swarte spullen te koop. Ik heb me ingehouden en alleen een tijdschrift (Kunst Schrift) en een paar ansichtkaarten gekocht. Ik heb al een aardige verzameling met Joost Swarte spullen (zie foto’s). Dat is heel leuk, maar het moet niet uit de hand lopen.

Omdat we tijd overhadden zijn we ook even naar het Groninger museum geweest. De tentoonstelling ‘Jong in Groningen – Kunst uit de periode 1945-1975′ gezien. Heel verrassend. Werk van Groninger kunstenaars dat we niet kende. Daar zaten hele mooie dingen tussen.

Een andere tentoonstelling met werk van Folkert de Jong vonden we niet heel boeiend. Allemaal beelden en beeldengroepen van bouwschuim. Wel weer een kunstenaar die in zijn werk de verontrustende aspecten van het menselijk leven laat zien. Maar het sprak ons niet erg aan.

Prachtige en kunstige website van Joost Swarte: joostswarte.com

Grafisch Museum: grafischmuseum.nl

Groninger Museum: groningermuseum.nl

Radio Kootwijk - Gebouw A

In mijn laatste artikel beloofde ik nog meer te schrijven over de plaatsen, die we op de Veluwe hadden bezocht. Een van die plaatsen was Radio Kootwijk. Daar was ook een tentoonstelling in het kader van de Internationale Triënnale Apeldoorn en wel in gebouw A. En die wilde ik wel eens van binnen zien zonder verplichte rondleiding. Dit was mijn kans.

Voordat ik dit artikel eindelijk ging schrijven, las ik deze week op de blog van een vriend van mij, dat hij deze week in Radio Kootwijk was geweest: Zeewier Logboek – Hallo Bandung. Toch toevallig dat je allebei graag dat strenge gebouw met die bijzondere geschiedenis een keer wilt zien en dat je dan in dezelfde week daar bent.

Het is al bijzonder om naar Radio Kootwijk te rijden. Je rijdt lange tijd door de bossen. Komt een keer een kruising tegen en dan weer een lange weg door heide en bossen. En ineens staan daar rijtjes huizen langs de weg; Radio Kootwijk. Vervolgens zie je wat verder een paar villa’s; eerst een hele grote (vermoedelijk van de directeur) en daarna twee iets minder grote (vermoedelijk van de onderdirecteuren). En dan zie je aan het eind van de weg het bekende gebouw, dat de naam Gebouw A draagt. Typische PTT benaming. Over de geschiedenis van Radio Kootwijk zal ik hier niet schrijven. Daarover is van alles te vinden op internet; Jeroen vertelt er op Zeewier Logboek ook het een en ander over.

We zijn eerst een rondje om Radio Kootwijk gaan fietsen. Van Gebouw A richting Kootwijk. Langs het fietspad kwamen we nog zo’n streng gebouw tegen, waarvan ik de naam of letter niet kan vinden op internet.

Radio Kootwijk - bijgebouw langs fietspad richting Kootwijk

Radio Kootwijk - bijgebouw - bol ornament

Van daar doorgereden naar Assel en daar troffen we een overvol terras aan bij de spoorbaan. Daar zijn we maar eens gaan zitten. Het had zo’n sfeer, die je ook hebt op wintersport terrassen. Allemaal etende en drinkende mensen, die bijkomen van hun sportieve bezigheden; lopen, fietsen, motorrijden en autorijden (in plaats van skiën). Als de trein voorbij kwam verstond je elkaar niet, maar niemand scheen zich daaraan te storen. Een en al Hollandse gezelligheid.

Van Assel weer terug naar Radio Kootwijk en gebouw A bezocht. Ik ben vooral geïnteresseerd in de architectuur. Met name vanwege de strenge vormen. Het was erg druk; zondagmiddag en een tentoonstelling. Het viel niet mee om het interieur te fotograferen zonder mensen erbij. Het interieur was net als het exterieur zeer streng, functioneel en begin 20e eeuw modern. Ik hou daar wel van.

Radio Kootwijk Gebouw A: plafondlamp

Radio Kootwijk - Gebouw A - Trap

Radio Kootwijk - Gebouw A - Radio

Radio Kootwijk - Gebouw A - kraan

Wat me opviel, is dat de buitenkant van de gebouwen volledig van beton zijn opgetrokken. Hier en daar wat hardsteen of staal. Echte kozijnen zijn er niet; de ramen zitten in het beton. Daardoor zijn de ramen openingen geworden in de muur, zonder omlijsting.

Aan het intereur zie je dat het gemaakt is voor de eeuwigheid. Alsof we een paar honderd jaar lang een radioverbinding met Indonesië nodig hadden. Zolang heeft die verbinding niet hoeven funtioneren.

Het Paviljoen Posbank kennen wij van een televisieprogramma over de AM-NAi Prijs (een tweejaarlijks prijs voor het beste, in de afgelopen 2 jaar, opgeleverde gebouw, ontworpen door een architect jonger dan veertig). Een van de genomineerden in 2004 was Bjarne Mastenbroek van Search Architecten met het Paviljoen Posbank. Nu hebben we het eindelijk in het echt gezien met de prachtige omgeving.

Heel bijzonder gebouw. Het gaat geheel op in het landschap door de vorm en het gebruik van de materialen. Binnen zijn ook veel natuurlijke of natuurlijk lijkende materialen gebruikt. Vanaf de ingang loopt de vloer van het vierkante gebouw heel geleidelijk omhoog totdat je ongemerkt aan het eind (in de loungeruimte) weer boven de ingang staat. Het lijkt bijna de tekening “Ascending and Descending” van M.C. Escher uit 1960.

Het gebied rond de Posbank is prachtig. Het glooiende landschap doet buitenlands aan. We hebben er nog even gewandeld.