rosas danst

De dansvoorstelling Rosas Danst Rosas gezien in de Toneelschuur in Haarlem. Het laatste cadeau voor mijn 50e verjaardag. Prachtige choreografie van Anne Teresa De Keersmaeker en uitgevoerd door haar dansgroep Rosas.

Rosas Danst Rosas was de wereldwijde doorbraak voor De Keersmaeker en werd het begin van haar dansgroep Rosas. Deze choreografie is regelmatig opnieuw uitgevoerd en nu na 25 jaar weer.

Door de repeterende strakke bewegingen en het strakke decor leek het regelmatig op een bewegend abstract kunstwerk. In 1977 heeft Thierry De Mey een filmversie van dit stuk gemaakt. Die heb ik dit jaar op TV gezien. Dat vond ik erg mooi en indrukwekkend. Maar in het theater is het toch nog even indringender.

Dat we de voorstelling in Haarlem gingen kijken, had ook te maken met de het gebouw van de Toneelschuur. Dat is mede ontworpen door Joost Swarte. Ook al het drukwerk is van zijn hand. Zijn tekenstijl vind ik erg goed. De buitenkant had ik al een keer gezien en daaraan is meer te zien van de hand van Swarte dan binnen. Maar toch leuk om ook een keer binnen te zijn geweest.

Op Youtube zijn verschillende filmpjes over Rosas Danst Rosas te zien.

{lang: 'nl'}

cello8ctet in Beauforthuis

We hebben afgelopen zondag een concert gezien van het Cello Octet Amsterdam met Caraïbische muziek. Een hele bijzonder avond met een heel gevarieerd programma. Het concert heet Triangulo; het is een verbinding tussen Caraïbische, Afrikaanse en Europese muziek.

Het Cello Octet is een bijzonder ensemble, omdat het bestaat uit alleen cello’s. Daar bestaat geen muziek voor. Voor dit ensemble wordt de muziek speciaal gecomponeerd of gearrangeerd. Voor dit programma is de muziek geschreven door Marlon Titre, die ook meespeelde op gitaar.

Daarnaast speelde mee Izaline Calister (zang), Roël Calister (percussie) en Bart Soeters (basgitaar). Geen van de artiesten kenden wij. Een bijzonder combinatie. Naast arrangementen van liedjes van Izaline en speciale composities van Marlon Titre speelde het Cello Octet ook een paar nummers van een Argentijnse componist.

In mei maakten we voor het eerst kennis met het Cello Octet bij een dansvoorstelling van Conny Jansen Danst in Utrecht (Vuil & Glass). Ik heb er toen niet over geschreven, omdat ik wat anders aan mijn hoofd had. Was een prachtige dansavond. En extra bijzonder door de muziek van Philip Glass, die hij speciaal schreef voor het Cello Octet. De cello is mijn favoriete klassieke instrument en ik vind veel muziek van Philip Glass erg mooi. Dus dat was wel een openbaring voor mij.

{lang: 'nl'}

Common Ground

Gisteren even geen voetbal voor ons. We hebben een dansvoorstelling gezien in de open lucht. Bij het oude station Hofplein in het centrum van Rotterdam. En aangezien half Nederland wel voetbal keek, hadden we weinig stadsgeluiden op de achtergrond.

Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.

Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.

De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij  soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.

Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.

Conny Jansen Danst

{lang: 'nl'}