www.bartimeus.nl/over_bartimeus/moestuin

Ik kwam twee echtparen ooievaar tegen; een op de Langbroekerdijk (randje Driebergen) en een bij de Engweg in Driebergen. Prachtige vogels. Mijn camera is niet echt geschikt voor natuurfotografie. Een beetje digitaal uitvergroten help wel.

Op de tweede foto zie je dat het mannetje (heb ik gelezen) staat te ‘klepperen’. Dat is om zijn terrein af te bakenen. Mooi om te horen.

De CT-scan stelt niet veel voor. Het was eeen totale skelet scan. Dan hoef je geen contrastvloeistof te slikken. Even een proefopname en dan de definitieve. Binnen 5 minuten sta je weer in de kleedkamer. Aan- en uitkleden kost meer tijd.

Mijn arts heeft de CT-scan laten maken om te kijken of ik geen lokale Kahlerhaarden heb. Dat zou de pijn op mijn rib kunnen verklaren. Dat had ik vorig jaar ook (zie bas’ blog ‘eerste blok goed doorstaan’) en sinds 2 maanden weer. Vorig jaar dacht de arts dat de pijn kwam van het Tietze Syndroom. Maar door de plaats van de pijn geloof ik daar niet in.

Als de pijn niet van de Kahler komt dan zal het wel RSI zijn. Ik zit nogal veel achter de computer. Vorig jaar ging de pijn over toen ik Revlimid en Dexamethason slikte (zie bas’ blog ‘goed response’). Als de pijn door de Kahler komt, dan heeft de Revlimid het aangepakt. Als het RSI is, dan zal het wel door de Dexamethason zijn overgegaan. Dexamethason is een ontstekingsremmer.

Ben benieuwd wat mijn arts op de CT-scan ziet. We horen het waarschijnlijk maandag al. Dan weet ik of ik naar de fysiotherapeut kan of met een kuur begin.

We hebben op zaterdag de voorstelling WAAI van Firma Rieks Swarte en Peer Groep gezien. Daarin onderzoekt het Koninklijke Nederlands Waai Instituut (KNWI) het begrip Waai. Het KNWI had daartoe in het weiland een aantal proefopstellingen gemaakt. Daarmee werden testen uitgevoerd, zoals geur verspreid door Waai, de invloed van Waai op gebouwen en bewoners en geluid en Waai. Heel knap gespeelde wetenschappelijkheid en stuntelige uitleg.

Na de demonstratie van de testen werd nog een toneelstuk opgevoerd over een van de eerste solo wedstrijdzeilers en de invloed van Waai op de zeiler. Dat werd op de dijk gespeeld en dat gaf hele mooie effecten. Met blauwe dekzeilen werd het water uitgebeeld. De zeiler had alleen een stok als mast en een stok als roer.

Ik heb zelf geen foto’s gemaakt maar Sandra heeft foto’s gevraagd aan een vrouw die naast haar zat. Die heeft ons een paar foto’s gestuurd. Hele mooie foto’s van Masja van Hoof.

Uiteindelijk gaat WAAI over het niet kunnen begrijpen van sommige begrippen. En dat we dat maar beter zo kunnen laten. We hoeven niet alles te definiëren. We kunnen de dingen om ons heen ook gewoon nemen zoals ze zijn.

Uit ons dak

We zijn ook nog naar het festivalterrein De Westerkeyn geweest. Dat was voor ons op loopafstand. Daar trad een Colombiaanse jazzband op. Viel wat tegen. Maar de koffie en het bier was goed en er was veel te zien. Dus we hielden het wel uit tot het optreden van Stylus Deejays featuring Giel Beelen. Heerlijke muziek en erg mooie mixen. Muziekstijl goed aangepast aan de aanwezigen (merendeel tussen de 30 en 50 schat ik). Een uur gedanst en toen waren we echt moe. Duidelijk geen 18 meer. En dan nog teruglopen.

De volgende dag hebben we rustig aan moeten doen. Toen hebben we de Windnomaden bekeken op het strand bij West (zie foto’s). Daar kwamen we de schilderlerares van mijn schoonzus tegen. Zij heeft een van de 400 kunstwerken gemaakt, die daar op het strand stonden. Dat was heel leuk. Samen haar schilderij bekeken. Daarna langs de kunstwerken gelopen. Heel indrukwekkend zo’n strand vol met dezelfde standaarden die staan te klapwieken in de wind. Hele mooie werken gezien.

Verder nog een paar paspoort kunstwerken gezien. Mini-caravans aan de boom waar vogelgeluiden uitkwamen. Uit een caravan kwamen vogelgeluiden op de maat van de muziek. Op een andere plek was een installatie ‘Hak op de tak’ waarbij we nog een uur moesten wachten op de volgende voorstelling. Alleen de installatie bekeken en in het appartement weer bijkomen.

We zijn net terug van een paar dagen Parijs. We wilden naar een tentoonstelling van Alexander Calder en de Stravinskyfontein bekijken. Ook wilde ik eens met de supersonische Thalys naar Parijs. Het was weer een boeiende en vermoeiende reis.

We hebben namelijk alles wat hierboven staat gedaan. Maar we hebben ook gefietst, een bedevaartskapelletje bezocht, een paar wijken gezien en nog een ander museum bezocht. Verder veel gelopen en leuk uit eten geweest. Veel mensen gaan op vakantie om uit te rusten. Wij ondernemen juist veel. Nu zijn we thuis aan ’t bijkomen van de vakantie.

Alexander Calder
Hij is een Amerikaanse kunstenaar, die ik ken van zijn werk dat in Chicago staat. Tussen 1926 en 1933 heeft hij in Parijs gewerkt. Daar maakte hij veel werk van ijzerdraad. Hij maakte o.a. een heel circus van ijzerdraadfiguren. Zijn Parijse werk is nu te zien in het Centre Pompidou.

Op de tentoonstelling draaide een film waarin Calder zelf zijn circusvoorstellingen liet zien. Hele ingenieuze mensen en dieren, die allerlei circusacts uithalen. Op youtube staan stukjes van de film, o.a. deze:

Van Sandra heb ik twee DVD’s gekregen met films van Calder. Alvast voor mijn verjaardag.

Wij houden wel van kunstenaars met gevoel voor humor. Veel mensen doen al veel te serieus over van alles dat wij als mensen creëren. Zo belangrijk is het nu allemaal ook weer niet.

Zijn sculpturen van ijzerdraad zijn ook prachtig; zij werden wel tekeningen in de ruimte genoemd. Hij heeft dieren, mensen en portretten gemaakt van ijzerdraad. In 1930 raakte hij geïnspireerd door Mondriaan, Joan Miró en Paul Klee. Daardoor is hij gaan schilderen en is hij mobiles gaan maken met hele pure kleuren en abstracte vormen.

We mochten helaas niet fotograferen. Foto’s van ijzerdraadfiguren zijn te zien op de site van de Calder Foundation: Wire Sculpture

In 1994 in Chicago zag ik van Calder een grote rode stalen sculptuur (Flamingo), een grote rode mobile in de hal van een kantoor (die mocht in niet fotograferen) en een bewegend kunstwerk in de Sears Tower (Moving Sculpture).

In het Miro Museum in Barcelona heb ik ook nog werk van Calder gezien (zie foto’s hierboven).

Meer over Parijs in volgende blog-artikelen.

Wikipedia.nl – Alexander Calder

en.Wikipedia.org – Alexander Calder

Calder Foundation

Radio Kootwijk - Gebouw A

In mijn laatste artikel beloofde ik nog meer te schrijven over de plaatsen, die we op de Veluwe hadden bezocht. Een van die plaatsen was Radio Kootwijk. Daar was ook een tentoonstelling in het kader van de Internationale Triënnale Apeldoorn en wel in gebouw A. En die wilde ik wel eens van binnen zien zonder verplichte rondleiding. Dit was mijn kans.

Voordat ik dit artikel eindelijk ging schrijven, las ik deze week op de blog van een vriend van mij, dat hij deze week in Radio Kootwijk was geweest: Zeewier Logboek – Hallo Bandung. Toch toevallig dat je allebei graag dat strenge gebouw met die bijzondere geschiedenis een keer wilt zien en dat je dan in dezelfde week daar bent.

Het is al bijzonder om naar Radio Kootwijk te rijden. Je rijdt lange tijd door de bossen. Komt een keer een kruising tegen en dan weer een lange weg door heide en bossen. En ineens staan daar rijtjes huizen langs de weg; Radio Kootwijk. Vervolgens zie je wat verder een paar villa’s; eerst een hele grote (vermoedelijk van de directeur) en daarna twee iets minder grote (vermoedelijk van de onderdirecteuren). En dan zie je aan het eind van de weg het bekende gebouw, dat de naam Gebouw A draagt. Typische PTT benaming. Over de geschiedenis van Radio Kootwijk zal ik hier niet schrijven. Daarover is van alles te vinden op internet; Jeroen vertelt er op Zeewier Logboek ook het een en ander over.

We zijn eerst een rondje om Radio Kootwijk gaan fietsen. Van Gebouw A richting Kootwijk. Langs het fietspad kwamen we nog zo’n streng gebouw tegen, waarvan ik de naam of letter niet kan vinden op internet.

Radio Kootwijk - bijgebouw langs fietspad richting Kootwijk

Radio Kootwijk - bijgebouw - bol ornament

Van daar doorgereden naar Assel en daar troffen we een overvol terras aan bij de spoorbaan. Daar zijn we maar eens gaan zitten. Het had zo’n sfeer, die je ook hebt op wintersport terrassen. Allemaal etende en drinkende mensen, die bijkomen van hun sportieve bezigheden; lopen, fietsen, motorrijden en autorijden (in plaats van skiën). Als de trein voorbij kwam verstond je elkaar niet, maar niemand scheen zich daaraan te storen. Een en al Hollandse gezelligheid.

Van Assel weer terug naar Radio Kootwijk en gebouw A bezocht. Ik ben vooral geïnteresseerd in de architectuur. Met name vanwege de strenge vormen. Het was erg druk; zondagmiddag en een tentoonstelling. Het viel niet mee om het interieur te fotograferen zonder mensen erbij. Het interieur was net als het exterieur zeer streng, functioneel en begin 20e eeuw modern. Ik hou daar wel van.

Radio Kootwijk Gebouw A: plafondlamp

Radio Kootwijk - Gebouw A - Trap

Radio Kootwijk - Gebouw A - Radio

Radio Kootwijk - Gebouw A - kraan

Wat me opviel, is dat de buitenkant van de gebouwen volledig van beton zijn opgetrokken. Hier en daar wat hardsteen of staal. Echte kozijnen zijn er niet; de ramen zitten in het beton. Daardoor zijn de ramen openingen geworden in de muur, zonder omlijsting.

Aan het intereur zie je dat het gemaakt is voor de eeuwigheid. Alsof we een paar honderd jaar lang een radioverbinding met Indonesië nodig hadden. Zolang heeft die verbinding niet hoeven funtioneren.

Veel gefietst. Op een van de tochten zagen we ineens een ree in het weiland. Foto gemaakt. En toen twee kalfjes achter moeder aan. Die waren alweer zo snel in de akker verdwenen dat ik daar geen foto van heb.

In Borger kwamen we toch nog langs het hunebed. Hoe maak je dan een hunebedfoto, die niet lijkt op al die andere hunebedfoto’s.

De volgende fietstocht begon in de Boswachterij Odoorn. En daar is het Schapenveld. Onze ergste schapengekte is inmiddels wel over, maar het blijven toch leuke beesten. Hoewel. We wilden op een bankje tussen de schapen een broodje eten. Maar de schapen werden wel heel onrustig bij het zien van brood. Het leek wel of deze schapen gewend waren om gevoerd te worden. Daarop begonnen ze aan alles te knagen, alsof het geiten waren. Op de foto probeert Sandra haar broodje en fiets te redden. We zijn maar iets verderop een broodje gaan eten.

De weg naar Eeserveen was lang en tegen de wind in. In het bos hadden we geen last van de wind. Achteraf gezien hadden we de route beter andersom kunnen rijden. Dan hadden we heel lang de wind in de rug gehad in het open veld.

De sluis bij Eeserveen in het Kanaal Buinen-Schoonoord. De kanalen zijn ooit aangelegd voor het transport van het gestoken veen. Nu worden ze niet meer gebruikt. De schutsluizen ook niet meer. Ze dienen alleen nog als stuw. De kanalen hebben nog een behoorlijk verloop; zo’n anderhalve meter per sluis. Bij Borger ligt zo’n zelfde kunstwerk.

Op de laatste dag zou het gaan regenen. Mooie dag om naar Assen te gaan. Na wat omzwervingen door moderne winkelstraten kwamen we terecht in een oud stuk van de stad bij het Drents Museum (nee, niet het Terracotta leger bekeken). Mooi stukje van Assen. In die buurt is ook de Gouverneurstuin, waar op dat moment een of andere manifestatie was. Daar stonden deze bootjes in het gras.

En hingen deze lampionnen.

Prettige vakantie en mooi weer gehad.