Even tussen de buien door in het bos gaan wandelen. Lange tijd naar een ree gekeken dat graasde aan de rand van het bos. Pracht om naar te kijken. Tot er een loslopende hond over het pad blaffend voorbij kwam. Toen zocht het ree en veilig heenkomen tussen de bomen. De hond heeft het ree niet eens gezien. Daarvoor was hij te druk met blaffen en doelloos rennen.
De zon zorgde voor prachtige strepen in de mist. Mooi voor foto’s. Daarna nog even bramen gegeten. Veel meer heb je toch niet nodig voor een gelukkig half uurtje.
Wat doet de provincie eigenlijk voor je? Van mijn provincie weet ik het nu wel. Ik kreeg vandaag een iPod en een taart cadeau van de provincie Utrecht. Dat was omdat ik een vragenlijst voor de provincie (en dus voor mijzelf) had ingevuld; zie mijn bericht meepuzzelen met de provincie Utrecht. Van de 400 invullers waren tien gelukkigen gekozen die een iPod cadeau kregen. De taart kwam daar als extraatje nog bij. Van de tien waren er vier op het provinciehuis om de iPod van de gedeputeerde Krol te krijgen.
Dat was nog heel leuk ook. In een zaal met bar; drankjes en hapjes erbij. De mensen die hun best hadden gedaan om hun mening te geven werden in de watten gelegd. Ontwerper van de filmpjes van de vragenlijst, ambtenaren en gedeputeerde erbij.
De vragenlijst ging over ruimtelijke ordening. Gedeputeerde Krol wilde wat meer weten over wat de aanwezigen daar over dachten. Twee hadden de vragenlijst ingevuld omdat ze lokaal betrokken waren bij uitbreiding van een bedrijventerrein of windmolens in de achtertuin. De andere twee vooral om hun stem te laten horen. Uit de antwoorden en gesprekken daarna blijk wel dat ruimtelijke ordening in een drukke centrale provincie als Utrecht heel ingewikkeld is. De heer Krol gaf daar nog veel uitleg over met leuke voorbeelden.
Deze vragenlijst via internet was de eerste poging om de mening te peilen van de bevolking via de nieuwe media. De response was heel laag, maar toch is de provincie blij dat de gewone burger van zich laat horen. De belangengroepen en gemeenten laten toch wel van zich horen. Meer vragenlijsten volgen.
Maar het is niet zo dat onze antwoorden nu meteen hebben geleid tot nieuw beleid. Dat gaat allemaal heel langzaam. Eerst conceptrapporten, inspraak, bespreken in de provinciale staten, etc. Onze antwoorden worden verwerkt in het beleid ruimtelijke ordening dat vanaf 2012 gaat gelden in de provincie Utrecht. (als ik alles goed heb begrepen).
We zijn weer eens naar Wouter Hamel geweest. Maar nu als gast van Benjamin Herman. Het was een geweldige avond.
Herman is momenteel de beste jazz saxofonist van Nederland. Hij heeft afgelopen weekend drie concerten samengesteld in het concertgebouw in Amsterdam. Op de zondag was dat met Wouter Hamel en band en een strijkensemble. Heel bijzonder dat de grote saxofonist een hele avond een feeste wilde bouwen met Wouter Hamel en band.
Benjamin Herman speelde een paar instrumentale nummers met de band van Wouter Hamel. Verder vooral nummers van en met Wouter. Maar dan weer anders dan bij andere live optredens; extra veel saxofoonsolo’s erin en het strijkensemble erbij. De strijkers hebben zelfs nog meegezongen.
In de live uitvoering van het nummer In Between spelen Benjamin Herman en gitarist Rory Ronde een stuk samen. Prachtig. En zo te zien vinden ze het zelf ook geweldig om samen te spelen. Zie als voorbeeld de opname van North Sea Jazz op Youtube (www.youtube.com/watch?v=C9DaSXEMUlI).
Mooi ook om te zien hoe Benjamin en Rory na het concert uitgebreid afscheid nemen terwijl Benjamin bezig is met een signeersessie. Het is niet alleen de muziek waar we van genieten, maar ook de muzikanten die met heel veel plezier staan te spelen. Een groot feest.
Vandaag waren we in Nijmegen. We hebben de vriendin van mijn zwager ingehaald. Voor de achtste keer de vierdaagse uitgelopen. Knap werk. Daarvoor wil ik wel een paar uur langs de kant staan om op haar te wachten.
Het leuke is ook weer dat je heel veel ziet. We stonden op de plek waar de militairen zich hergroeperen en waarvandaan ze in vol ornaat en vaak met kapel naar de finish lopen.
En ineens liep daar Hella van der Wijst van het programma Het Gevoel van de Vierdaagse. Ze loopt iedere uitzending in de schoenen van iemand. Nu had ze net een generaal opgepikt, waarmee ze bij ons voorbij liep. Cameraman en geluidsman ervoor.
Foto’s van Hella gemaakt en vanavond gekeken naar het programma. Ja, we staan er op; een paar seconden (www.kro.nl/gevoelvandevierdaagse).
Vandaag waren we te gast bij Kees en Annemiek op hun schip de Flair. Zij organiseren vaartochten voor multipel myeloom (Kahler) en Waldenström patiënten: varend lotgenotencontact. En dat werkt goed. Op het water met een hapje en een drankje heb je toch weer andere gesprekken met je lotgenoten. Anders dan op een contactdag met heel veel mensen om je heen.
Op de Flair heeft iedereen de rust om te praten. Het grootste deel van de tijd gaat het helemaal niet over onze ziekte. Maar tussendoor praten we er wel over en dat vind ik heel prettig.
We vertrokken uit Nieuwegein en hebben op de Hollandse IJssel naar Montfoort gevaren en van daar weer terug. Het was een heerlijk dagje. Vooral dankzij de fantastische gastvrijheid van Kees en Annemiek.
Vanmiddag hebben we toch even gekeken naar de intocht van Oranje in Amsterdam en de huldiging op het Museumplein. We zetten de TV aan tijdens de grachtentocht. Prachtig hoe het team werd toegejuicht langs de grachten. En wat een feest op het Museumplein. Feesten kunnen ze wel ‘onze jongens’.
Achter de TV waren we er toch een beetje bij. Heel leuk om te zien. Het is ook een hele prestatie voor zo’n klein landje om 2e te worden op een WK.
Gisteren even geen voetbal voor ons. We hebben een dansvoorstelling gezien in de open lucht. Bij het oude station Hofplein in het centrum van Rotterdam. En aangezien half Nederland wel voetbal keek, hadden we weinig stadsgeluiden op de achtergrond.
Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.
Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.
De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.
Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.
Vorige week was ik op bezoek bij een vriend in Amsterdam. Op kantoor dan. En dat kantoor ligt aan de A10 Ringweg Zuid. Ik ging met de trein en metro en dan lopen vanaf het metrostation Van der Madeweg en een stuk over de Sparklerweg.
Ik heb daar zo’n 20 jaar geleden gewerkt en veel gereden met de auto. Inmiddels is er veel bijgebouwd. En lopend zie je veel meer. Een interessante wandeltocht met herkenning en verrassing.
We zijn al bijna een week terug van onze vakantie in de Provence. Op de heenreis in Metz geweest. Het Centre Pompidou Metz was net een paar dagen open. Mooie overzichtstentoonstelling van moderne kunst. Prachtig gebouw; het lijkt meer een tent dan een gebouw. De kathedraal van Metz is heel bijzonder; veel bijzonder glas-in-lood.
De Provence was heel aangenaam. Veel rondgereden; dorpen, kapelletjes en kerken bekeken. Genoten van bergweggetjes, mooie uitzichten, terrasjes, eten en drinken. Zoals gebruikelijk moesten we weer uitrusten toen we thuis waren.
De Transhumance in St. Remy eindelijk gezien; de trektocht van de schapen en geiten van de winter- naar de zomerweide. Wel folkloristisch, maar toch leuk om te zien.
Wel veel klaprozen, maar nog geen lavendel. 26 graden, strak blauwe lucht en veel wind.
We waren vandaag in Schiedam; net als vorig jaar in het Stedelijk Museum Schiedam. Nu is daar een tentoonstelling met werk van Alex van Warmerdam. De meeste mensen kennen hem van zijn films. Hoewel niet veel mensen ze ook gezien hebben; het zijn niet de meest gangbare films. Maar ik vind ze juist heel erg leuk en heb ze bijna allemaal gezien.
Alex van Warmerdam is een alleskunner. Op de tentoonstelling waren veel affiches en ontwerpen van toneelstukken en films te zien. Ook veel schilderijen en tekeningen. Veel werk dat ik niet kende.
Zijn werk is heel divers en toch vind ik het heel herkenbaar. In al zijn werk zie ik bepaalde thema’s terug. Vaak mensen met koffers (mensen zijn vaak onderweg) of mensen bevinden zich op een desolate plek. Altijd lijkt het een normale situatie, maar iets klopt er niet. Bijvoorbeeld een man die zittend poseert. In deze positie verwacht je de man in een riante klassieke stoel. Maar hij zit op een hond. Vaak komt er een bos voor (De Noordelingen, Grim). Dat geeft een mooi grafisch beeld met de verticale lijnen. Maar het is vooral een desolate plek.
Op twee van mijn foto’s zie je een zwart huisje. Dat zag ik in veel van zijn werk voorkomen.
In het museum heeft Van Warmerdam op een aantal plekken figuren op de muur geschilderd. Altijd op vreemde plekken en in zijn bekende stijl.
We hebben ook nog wat van de vaste collectie gezien. Beeldende kunst van na 1945. Dus ook wat werk over de oorlog, wat wel weer pastte bij 4 mei. Dat moeten we ook niet vergeten.
Prachtig voorjaarsplaatje. Onze pruimenboom vol in de bloesem. Dat belooft een goed pruimenjaar te worden. Maar hopen dat er geen vorst komt in de komende maand.
Gisteren was weer de jaarlijkse landelijke contactdag van de CKP. Op de Algemene Ledenvergadering, die daaraan vooraf ging, is besloten om de naam van de vereniging en van het blad te veranderen. Daar is jaren over gesproken, maar veel mensen bleven tegen verandering. Nu dan eindelijk wel.
De patiëntenvereniging gaat heten de Contactgroep Myeloom en Waldenström Patiënten. Multipel Myeloom is de medische term voor mijn ziekte en is ook de internationaal gangbare term. In de vereniging zitten ook patiënten met de ziekte van Waldenström, maar dat kwam niet voor in de naam.
De verandering van de naam van het patiëntenblad vind ik een verademing. Het blad heette “Merg & Been”. Toen ik lid werd van deze vereniging vond ik het al een onaangename naam. En velen met mij. Gelukkig is dit ei ook gelegd. Het blad gaat “Emergo” heten. Toch nog merg erin, maar dan een positievere boodschap; ik kom boven. Hulde aan het bestuur voor deze stap.
Sander en ik hebben de website van de vereniging gepromoot en veel foto’s gemaakt. Er waren weer interessante presentaties. Ondanks dat ik al 6 keer ben geweest, hoor ik toch iedere keer weer nieuwe dingen over mijn ziekte. Ook weer veel mensen gesproken. Dat vind ik altijd weer prettig.
Interviews
Aan het eind van de dag hebben Sander en ik nog wat mensen geïnterviewd om te horen wat ze vonden van deze dag. Daarmee schrijven we dan weer artikelen voor het nieuws op de website. De interviews hebben we opgenomen met de iPhone. Dat werkt heel goed. Prachtig helder geluid.
Hele prettige dag en uiteraard was ik weer behoorlijk moe. Maar vreemd genoeg niet helemaal kapot. Het is iedere keer weer anders.
In verband met het 50-jarig huwelijk van mijn schoonouders waren we met de hele familie naar de Veluwe. Naar de Apenheul, het Kröller-Müller Museum en lekker gewandeld.
Aapjes kijken blijft leuk. Ook voor de aapjes. Deze keer vielen mij allerlei aapachtigen op. De een leek op een kruising tussen een das en een aap en een ander een kruising tussen een beertje en een aap, maar dan met een lange bek. Vreemde schepsels.
In het Kröller-Müller Museum veel van de vaste collectie gezien. Ik wist niet dat ze zo veel van Van Gogh hebben in dit museum.
De afgelopen week kwam er niet veel uit mijn vingers. Wel schrijven, e-mailen en overleggen voor de CKP (www.kahler.nl), maar niet toegekomen aan blogteksten. Ik merk dat ik de laatste van de drie weken dat ik Revlimid slik erg moe ben. Zelfs nu, twee dagen na de laatste pil, ben ik nog moe.
Toch zijn we gisteren naar museum Kasteel Het Nijenhuis in Heino gegaan om nieuwe schilderijen van Jeroen Krabée te zien (Jeroen Krabbé-Unknown Horizons). Lekker om er even uit te zijn en rustig naar kunst te kijken. Heel ontspannend.
Het zijn schilderijen die Krabée de afgelopen twee jaar heeft geschilderd in verre oorden. Onder andere tijdens het wachten op een filmset. Wat ik mooi vind aan deze schilderijen is dat ik zijn gevoel zie bij de landschappen die hij schildert. Dat is ook niets nieuws in de schilderkunst, maar het viel me nu zo sterk op.
Het zijn allemaal landschappen met prachtige kleuren; andere kleuren dan bij zijn vorige werk. Veel verschillende vlakken, iedere met hun eigen patronen. In sommige werken zit veel beweging alsof je eroverheen vliegt. Ik kan er eindeloos naar kijken.
Tegelijkertijd was er een tentoonstelling met portretten. We waren er toch, dus hebben we die meteen even bekeken. Veel fotorealistische portretten. Heel knap, maar die vind ik niet boeiend. Al die mensen in die speciale portrethouding gaat ook vervelen. Ik hou er wel van als een schilder iets vernieuwends doet met portretten.
Gelukkig waren die er ook. Een schilderij van Wim Pijbes; zijn hoofd heel realistisch en zijn kleding gemaakt van stof. En een portret van twee kinderen dat ik heel mooi vind.
In de beeldentuin van het Nijenhuis stonden nog twee wonderlijke kunstwerken. Een daarvan (Prolong) is gemaakt voor Lowlands en daaraan wordt iedere jaar weer verder gewerkt op Lowlands.
Net terug uit Amersfoort. We zijn naar de kunsthal KAde geweest. KAde of KadE staat voor Kunsthal aan de Eems. Bijna een jaar geleden geopend. Vandaag voor het eerst geweest.
Het gebouw is heel mooi, hoewel we door de sneeuw de buitenkant niet heel uitgebreid hebben bekeken. Het interieur van de entree, winkel en café is ontworpen door Studio Makkink & Bey. En van hun ontwerpen was ook een expositie ingericht. Allerlei concepten en maquettes. Dat vond ik interessant.
Van Marcel van Eeden hingen tekeningen uit de Sammlung Boryna. Marcel van Eeden maakt iedere dag een tekening naar aanleiding van een foto van voor zijn geboortedag. Hij is daar jaren geleden mee begonnen en houdt het nog steeds vol. Hij zette ook iedere dag zo’n tekening op zijn blog; een blog met alleen tekeningen. Op zijn website staat nu een serie over De Cornelia Maersk: www.marcelvaneeden.nl.
De derde expositie was 10 jaar The One Minutes. Allemaal video’s van 1 minuut. In KAde wordt in een ruimte een heleboel van deze filmpjes tegelijkertijd afgespeeld. En die kun je dan vanuit een Fatboy zak of hangmat bekijken. 8 Projectoren, die iedere minuut een ander filmpje afspelen. Vrij vermoeiend. Maar je kunt veel van de TheOneMinutes ook op internet bekijken. Veel kleiner beeld, maar wel rustiger om naar te kijken: www.theoneminutes.org en www.cityoneminutes.org.
De heen en terugreis was ook bijzonder. Nu we dachten dat we alle sneeuw van 2010 wel hadden gehad keken we naar het zoveelste witte landschap.
Het café is een aanrader. Mooi interieur, prettige bediening en lekkere eten en drinken. Ook te bezoeken los van de kunsthal.
Gisteren was ik met de twee andere webredacteuren, Edwin en Sander, in Budel. Daar bezochten we Keistoer, het bedrijf dat de website voor de patiëntenvereniging CKP (www.kahler.nl) maakt. Edwin en Sander konden zo kennismaken met Jos en Bart van Keistoer en we konden even overleggen over de website. Hele interessante dag.
Met heen en terugreis leek het wel een werkdag. Ben vandaag dan ook moe. En vanmorgen stond ik al om 8.15 uur bij de huisarts voor mijn tweede Mexicaanse griepprik.
Nog twee weken wachten tot de weerstand door deze prik is opgebouwd. Dan hoef ik wat minder panisch te zijn voor de griep. Vervolgens begin ik met de REP-kuur en neemt de algehele weerstand weer af. Het blijft tobben als Kahler-patiënt.
We waren van plan om een paar dagen naar een huis op de Veluwe te gaan. Lekker wandelen in de bossen dachten we. Maar gezien het weer zijn we maar thuis gebleven. Om toch het vakantiegevoel erin te houden wilden we even geen e-mail en telefoon en wel dagjes weg.
Dinsdag zijn we naar het Cobra Museum in Amstelveen geweest. Naar de expositie Paris Central over de kunstenaars die na de tweede wereldoorlog naar Parijs kwamen. Met audiotour door Arthur Japin. Heel leuk om te horen en lezen met welke ideeën allerlei mensen naar Parijs kwamen. Veel voor ons onbekende kunstenaars en heel mooi werk. Van veel werk in het Cobra Museum worden we heel vrolijk. Een paar voorbeelden bij de foto’s.
Donderdag waren we in museum De Pont in Tilburg. Nooit eerder geweest. Prachtig oud fabrieksgebouw dat heel mooi minimalistisch is ingericht met roestvrij staal en glas. We hebben videokunst van Bill Viola bekeken. Veel videokunst vinden wij ver gezocht of ontoegankelijk. Het werk van Viola was dat niet. Het werken die we nu hebben gezien waren een soort bewegende schilderijen. De bewegingen zijn heel vertraagd en de composities zijn heel doordacht.
Gewoon prachtige beelden. Dat daarin de thema’s leven en dood, transformatie, afscheid en ontmoeting voorkomen is heel herkenbaar en confronterend voor een Kahler patiënt. Dat gaf het wel een extra lading.
Een kunstwerk bestond uit vier kleine videoschermen met daarin handen die figuren vormen. Ieder paar handen was van een andere leeftijd. Ze vormden allemaal na elkaar dezelfde figuren en bewegingen. Ik heb ook wel eens handen gefilmd, dus ik vond het interessant om te zien welke vorm Viola gebruikt. Maar achter zijn werk zit wel wat meer een gedachte dan bij mij. Maar hij is dan ook een groot kunstenaar.
Het oudste werk dat in De Pont te zien was (Reflecting Pool), is ook op internet te bekijken: Bill Viola – Reflecting Pool.
Op woensdag hebben Sandra en ik gewerkt aan een collage van zo’n anderhalve vierkante meter. Daar zijn we al een hele tijd mee bezig. Soms werken we er even aan en dan weer een tijd niet. Woensdag kenden wij elkaar 15 jaar. We hebben het samen gevierd en zijn lekker creatief bezig geweest.
In het Grafisch Museum in Groningen is een overzichtstentoonstelling van het werk van Joost Swarte. Het is ver weg, maar we zijn er gisteren toch maar naar toe gegaan.
Waarom Joost Swarte? Ik vind zijn werk heel mooi en ik kan er heel lang met plezier naar kijken. Telkens zie ik weer andere dingen in zijn tekeningen en ontwerpen. Het blijft me fascineren.
De tentoonstelling was niet heel groot. Met 3 kwartier hadden we het wel gezien. Het was wel heel interessant om veel werk van Swarte bij elkaar te zien. Vooral leuk om van veel werk ook de schetsen en ontwerpen te zien. Ook weer werk gezien dat ik nog niet kende.
De presentatie was ook de moeite waard. De golfkartonnen schragen, waarop alles werd gepresenteerd, waren prachtig. Ik dacht dat die door Joost Swarte waren ontworpen, maar dat blijkt van de hand van Jan Kees Schelvis te zijn (zie Comment bij dit artikel). Iedere schraag had een nummer in de voet, waarmee de volgorde werd aangegeven.
In de winkel van het museum waren uiteraard weer allerlei leuke Joost Swarte spullen te koop. Ik heb me ingehouden en alleen een tijdschrift (Kunst Schrift) en een paar ansichtkaarten gekocht. Ik heb al een aardige verzameling met Joost Swarte spullen (zie foto’s). Dat is heel leuk, maar het moet niet uit de hand lopen.
Omdat we tijd overhadden zijn we ook even naar het Groninger museum geweest. De tentoonstelling ‘Jong in Groningen – Kunst uit de periode 1945-1975′ gezien. Heel verrassend. Werk van Groninger kunstenaars dat we niet kende. Daar zaten hele mooie dingen tussen.
Een andere tentoonstelling met werk van Folkert de Jong vonden we niet heel boeiend. Allemaal beelden en beeldengroepen van bouwschuim. Wel weer een kunstenaar die in zijn werk de verontrustende aspecten van het menselijk leven laat zien. Maar het sprak ons niet erg aan.
Prachtige en kunstige website van Joost Swarte: joostswarte.com
Zo af en toe verzamelen wij moed en proberen we weer iets op te ruimen op onze zolder. Daar staan nog heel wat oude spullen van boeken en studiemateriaal tot aan computers en oude cassettedecks.
Nu liep ik weer tegen die oude Apple Macintoshes aan. Lang wilde ik ze bewaren om nog eens iets mee te doen of uit nostalgie. Dan krijg je ook vanzelf weer zo’n oud ding van iemand die er vanaf wil. Het werd alleen maar meer.
Nu heb ik ze eindelijk eens ontdaan van de persoonlijke informatie en naar de kringloopwinkel gebracht. Veel werk nog dat gesleep met die zware dingen. Als je zo’n oude computer aanzet (als hij het nog doet) kom je natuurlijk allerlei leuke oude dingen tegen op de harddisk. Maar niet echt bruikbaar, dus maar snel gewist en computer uitzetten. Op naar de volgende.
Meteen een paar oude modems, telefoon en Palm weggebracht. Ik hoop dat iemand er nog iets aan heeft en anders komen ze vanzelf in de recycling.
De hele achterbak van de auto vol met computerspul.
Gisteren met de kano gevaren op de Kromme Rijn. Van kasteel Beverweerd (bij Werkhoven) naar Theehuis Rhijnauwen (Bunnik). Hele mooie tocht van ongeveer 2 uur. De Kromme Rijn is heel mooi hier.
Sommige stukken lijken door de begroeiing wel oerwoud. Andere delen zijn oer Hollands met weiland, koeien en boerderijen. Allerlei bruggetjes en paadjes. Mooie huizen langs het water. Ik ken deze omgeving vrij aardig, maar ik heb nu weer hele nieuwe dingen gezien.
Een groot deel van de tijd hoor je het geruis van de (snel-)wegen; het is ook wel een heel druk deel van het land. Maar hele stukken hoor je alleen ons peddelen en de vogels.
Zat een jongen langs te kant te kijken hoe iemand anders zat te vissen: “Jullie hebben zelfs een motor”. Alsof hij zelf zo lekker actief was. Dat elektromotortje is wel handig als je een appel wilt eten of even wilt uitrusten.
Het theehuis/pannenkoekenhuis is een handige plek om te stoppen na het kanoën. Een pannenkoek konden we wel gebruiken.
In 2003 is bij mij multipel myeloom (de ziekte van Kahler) geconstateerd. Sinds december 2005 houd ik een blog bij over mijn leven met deze ziekte. Sinds 19 februari 2008 houd ik mijn blog bij met WordPress op www.sibbing.com. Zie de link naar mijn vorige blog in het blok "Mijn sites".
