provence

Alweer terug van vakantie. Twee weken in Frankrijk; Provence en Gard. Het was weer aangenaam in het Franse land. Zie verder de foto’s.

De dorpjes in en en rond de Luberon vonden we weer erg leuk. In de Gard vonden we Uzès heel verrassend. Arles vonden we wat tegenvallen. De plaatsen waar Van Gogh heeft geschilderd vonden we niet heel boeiend. Het amphitheater is wel indrukwekkend. De Pont du Gard vonden we dan nog veel indrukwekkender en het was lekker om daar af te koelen in de rivier.

En we hebben mooie vogels gezien: de huup (de hop) en de scharrelaar. Fotograferen van vogels met onze camera heeft niet veel zin. Google maar. De koekoek niet gezien, maar hij heeft onze wel nachten wakker gekoekoekt (10 meter van het raam). Dwerguil gehoord (een soort elektronische piep om de paar seconden. Eerst dachten we dat het een apparaat met storing was. Maar nee het bleek de dwerguil te zijn). Nachtegalen aan het zwembad. Beter dan housebeats bij het zwembad. En het gaat allemaal dag en nacht door (de nachtegaal doet zijn naam eer aan). Heel mooi, maar slecht voor de nachtrust.

uittocht

Gisteren in de schouwburg: Uittocht van Firma Rieks Swarte. Prachtig; acteren, beeld (maquettes, decor, foto’s) en muziek.

Het vertelt het verhaal van de Franse schrijfster van Russisch-Joodse afkomst Iréne Némirovsky. Zij heeft het aan het begin van de oorlog geschreven voor ze werd weggevoerd. Het boek is pas in 2004 gepubliceerd. Ze schrijft over de uittocht van Parijzenaars die ze voorbij ziet trekken in het dorpje waar ze verblijft. Heel indrukwekkend verhaal. Ik ga het boek van Némirovsky ook lezen.

De manier waarop het verhaal wordt uitgebeeld is prachtig. Ik heb de hele voorstelling geboeid zitten kijken en luisteren. Beeld (Rieks Swarte), live muziek (Dennis van Tilburg) en acteren (Joke Tjalsma; vinden wij een erg leuke actrice) waren prachtig op elkaar afgestemd.

www.firmarieksswarte.nl

Uittocht – Firma Rieks Swarte (Facebook)

Na de voorstelling mochten we nog langs de decorstukken lopen. Heel interessant om te zien hoe alle maquettes gemaakt zijn en welke materialen zijn gebruikt. Onderstaand een paar foto’s.

fietsen

Vandaag zou ik eigenlijk naar de Contactdag van de patiëntenvereniging gaan. Maar ik voel me nog steeds niet helemaal fit. Met het mooie ben ik wel even gaan fietsen. Ik probeer mijn conditie weer een beetje op te bouwen. Die is niet best na weken verkoudheid en rustig aan doen.

Ik kwam twee echtparen ooievaar tegen; een op de Langbroekerdijk (randje Driebergen) en een bij de Engweg in Driebergen. Prachtige vogels. Mijn camera is niet echt geschikt voor natuurfotografie. Een beetje digitaal uitvergroten help wel.

Op de tweede foto zie je dat het mannetje (heb ik gelezen) staat te ‘klepperen’. Dat is om zijn terrein af te bakenen. Mooi om te horen.

geen lammetjes

Op landgoed Heidestein zijn nog geen lammeren. De ram was laat dit jaar. De dames moesten eerst nog gevaccineerd worden tegen Q-koorts; niet onbelangrijk. De lammeren worden begin april verwacht.

Het was wel weer mooi wandelen op het landgoed. Goed om weer een beetje op krachten te komen.

Boijmans

Maanden niet in een museum geweest en zo kom je er twee keer in de week. Vandaag in het Boijmans Van Beuningen Museum in Rotterdam. Voor de tentoonstelling van Kees van Dongen en van Hella Jongerius.

Het werk van Kees van Dongen vonden we heel verrassend. We hadden nooit veel van zijn werk gezien. Het zijn hele toegankelijke schilderijen. Vooral veel portretten. De vrouwengezichten zijn bekend van de grote ogen, die tot bijna de zijkant van het gezicht doorlopen. Mooie kleuren heeft hij gebruikt. Vaak groen voor schaduwen op de huid. Dat doen wel meer schilders. Dat is wel interessant om over na te denken, waarom ze daarvoor groen gebruiken. Van Dongen schildert ook vaak (groene) contouren om zijn modellen. Dat geeft ook een speciaal effect. We hebben hier dus veel naar kleuren gekeken.

De andere tentoonstelling die we wilden zien was iets heel anders. Hella Jongerius ontwerpt serviezen, meubelen, stoffen en vazen. En het liefst zo, dat het er handgemaakt uitziet. Terwijl het meestal wel fabrieksmatig is vervaardigd. We hebben inmiddels wel wat keramiek van haar gezien. O.a. bij Tichelaar in Makkum. Bijzonder om zo veel van haar werk bij elkaar te zien. De wandkleden en stoffen vonden we ook heel mooi.

Daarna nog een deel van de vaste collectie van het museum bekeken. Bij de Design kwamen we onze TV van Philip Starck tegen en ook een klassieke B&O radio en een Walkman (Nostalgie). Verder nog schilderijen van begin 20e eeuw bekeken. Daar stond ook een grappige kunstwerk van Joan Miró bij (zie foto).

Het was erg druk in het museum door Kees van Dongen. En het waren ook vooral oudere bezoekers. Sandra en ik brachten de gemiddelde leeftijd van de bezoekers behoorlijk omlaag. En dan ben ik al net 50 geworden.

temporary

Gisteren waren we in het Stedelijk Museum Amsterdam. De laatste dag van de tijdelijke openstelling. Heel boeiend vonden wij het niet.

We hebben veel lol gehad om een zaal waar één baksteen lag en op de muur een tekst in vage letters. Dat is dan wel weer mooi van abstracte kunst. Je kunt er als kijker alle kanten mee op.

Een kunstwerk dat we wel mooi vonden, bestond uit een aantal mandala’s van gekleurd zand op de grond; als een heel groot tapijt. Als je lang naar het midden van een mandala keek, kreeg je het gevoel alsof je je evenwicht verloor en erin getrokken werd. Heel sterk kunstwerk van Job Koelewijn.

Ook mooi vonden we de zaal waar de bezoeker zijn naam op de muur kon laten schrijven op hoofdhoogte; mijn naam staat er ook tussen. Heel mooi effect heeft dat (zie foto). Je ziet wat de lengte is van de meeste bezoekers. Vanuit die bijna zwarte band waaieren de namen een beetje omhoog en naar beneden. Mooi dat we het hebben gezien want vandaag gaat de witte muurverf er overheen voor de volgende expositie. Mijn naam is nu wel vereeuwigd; onder de muurverf.

Een andere interessante zaal had tekst in grote letters op de muur en vloer. Je loopt dus in het kunstwerk. Telkens zie je andere teksten.

vreemd wit spul

Onze kat Pimmie houdt niet van dat witte spul buiten. Hij blijft dan ook liever binnen met dit weer. Maar als je geen kattenbak wilt gebruiken, moet je als kat soms naar buiten. Heel langzaam en voorzichtig om zo veel mogelijk de sneeuw te ontwijken. En dan weer heel snel naar binnen. Meestal te snel om er een foto van te kunnen maken. Deze keer lukte het wel.

Dat was ‘s morgens. ‘s Middags lag er nog veel meer sneeuw. Maar toen was Pimmie niet buiten te vinden.

dutch design

Vorig weekend waren we in Eindhoven voor de Dutch Design Week. Weer mooie dingen gezien en prachtige oude Philipsgebouwen.

Eerst de winkel en werkplaats van Piet Hein Eek bezocht. Prachtig gebouw. De meester zelf nog gezien. Hij was druk in gesprek. Anders had ik hem gezegd dat ik me helemaal kan voorstellen dat hij voor dit pand was gevallen. Grote ruimtes met lichtstraten in het dak en veel ramen rondom. Enorme ruimte voor de werkplaats. En mooie meubels van Piet Hein Eek en van andere ontwerpers en kunstenaars.

Daarna naar het klokgebouw voor de jonge ontwerpers. Hele goede spullen gezien. Altijd weer interessant. Naast het klokgebouw ligt het ketelhuis van Philips. Daar is ieder jaar een glastentoonstelling. Ook nog even bekeken. En toen was het wel gedaan met de energie. Weer veel foto’s gemaakt.

Verbeke Foundation

We gingen naar de Verbeke Foundation vanwege de grote collectie collagekunst. Op dit moment was een expositie met het werk van Wout Hoeboer en zijn tijdgenoten te zien.

Het is een hele bijzonder plek om kunst te kijken. Geen standaard museum met gelikte expositieruimtes en perfect geconserveerde kunstwerken. Nee, hier grote hallen en kassen met de kunstwerken zoals ze zijn. En veel kunst buiten. Een enorm terrein. Veel jonge kunstenaars. Artists in residence; die lopen rond en laten soms iets zien aan hun collega’s. Zo hoorden we wat achtergronden over Green Summer (het huis met de raampjes; zie foto’s).

Hier staat ook een kunstwerk van Aenaes Wilder. Een soortgelijk werk dat ik zag tijdens Beaufort03 in Westende aan de Belgische kust (zie Blog – Beaufort03). Het werk (Drome) dat we nu zagen is ook weer indrukwekkend en het is een jaar ouder dan het werk in Westende.

Overal staan en hangen kunstwerken. Bij de ingang, in het restaurant en zelfs in de WC is kunst te zien; een projectie van de vissenwereld op de muur.

Het viel mij op dat veel kunstwerken iets hebben met vergankelijkheid en maatschappelijke misstanden. Interessant en soms heel aangrijpend.

Voor een lijst van kunstenaars in de collectie en hun werken: zie de website www.verbekefoundation.com

kerkmeester

Krijn de Koning in de Nieuwe Kerk Amsterdam. Hele sterke installatie. Waardoor je heel anders kijkt naar al het moois van de kerk. Gisteren gezien.

Ik had al een installatie van Krijn gezien bij Beaufort03 in België; Zwaartekracht in Koksijde (Bas’ blog-Beaufort03). Hij is nu de kerkmeester van de Nieuwe Kerk en ik wilde wel zien wat hij nu heeft gemaakt.

Het is weer een drie dimensionaal abstract kunstwerk. Daaromheen heeft hij een 4,5 meter hoog platform in de kerk gebouwd. Als je daarop staat zie je details van de kerk, die je vanaf de grond niet kunt zien. Als je vanaf het platform afdaalt in het kunstwerk ziet de kerk er weer anders uit. De rechte gekleurde vlakken maken prachtige kaders waardoor je mooie plaatjes ziet.

Ik vind dat Krijn de Koning is geslaagd in zijn opzet om de bezoeker een andere kijk op de kerk te geven. Zeker een bezoek waard.

Krijn de Koning (o.a. foto’s van zijn werk)
nieuwekerk.nl

soesterberg

Afgelopen weekend waren we op de voormalige luchtmachtbasis Soesterberg. Grappig om  rond te lopen waar het tot voor kort verboden was. Een vreemde omgeving.

Het Utrechts Landschap krijgt op 1 januari 2011 het beheer over een groot deel van het terrein. Afgelopen weekend werd dat alvast gevierd met een open dag en het tekenen van de overdracht van de provincie aan het Landschap. Het Utrechts Landschap heeft grootste plannen met de natuur in dit gebied.

Met oude bussen konden we een route over het terrein rijden. Erg handig voor mensen met weinig energie. We hebben de F16 shelters gezien. In een was de horeca neergestreken. De Shelter van de schapen werd gebruikt voor kinderactiviteiten. En in een andere was theater. Er was ook nog een rondleiding met een theatergroep. We wilden wel wat van het theater zien, maar lukte toch niet. Het werd wat te laat voor ons, omdat we ‘s avonds ook nog een straatfeest hadden.

oratie dr. Lokhorst

Vorige week was ik in Utrecht voor de oratie van dr. Lokhorst. Hij is hoogleraar Hematologie, in het bijzonder multipel myeloom. Hij had mij een uitnodiging gestuurd en ik was heel benieuwd wat hij ging vertellen.

Ten eerste is de hele entourage bij een oratie al heel interessant. De optocht van de hoogleraren, die de nieuwe hoogleraar begeleiden. De aula van de Universiteit Utrecht aan het Domplein is ook prachtig.

De oratie begon met de harde waarheid dat myeloom wel behandelbaar is, maar uiteindelijk iedere patiënt aan de ziekte overlijdt. Verderop vertelt hij over nieuwe ontwikkelingen, waarmee allogene (donor) stamceltransplantaties effectiever kunnen worden. Volgens hem de kans op genezing van myeloom. Dat geeft weer hoop.

Verder had hij wat persoonlijke onderwerpen verwerkt. Zo hoor je nog eens wat en het maakt het verhaal wat luchtiger. Ik vond het heel interessant en ondanks de snelheid goed te volgen. Een paar bestuursleden van de CMWP (de patiëntenvereniging) waren er ook (zie foto). Een impressie van de oratie staat op de website van de CMWP: www.cmwp.nl/Actueel/Nieuws/oratie-prof-dr-henk-lokhorst

Dr. Lokhorst is ook afdelingshoofd van de afdeling hematologie in het UMC Utrecht en een groot multipel myeloom kenner. Heel prettig dat ik op zijn afdeling onder behandeling ben.

ree en mist

Even tussen de buien door in het bos gaan wandelen. Lange tijd naar een ree gekeken dat graasde aan de rand van het bos. Pracht om naar te kijken. Tot er een loslopende hond over het pad blaffend voorbij kwam. Toen zocht het ree en veilig heenkomen tussen de bomen. De hond heeft het ree niet eens gezien. Daarvoor was hij te druk met blaffen en doelloos rennen.

De zon zorgde voor prachtige strepen in de mist. Mooi voor foto’s. Daarna nog even bramen gegeten. Veel meer heb je toch niet nodig voor een gelukkig half uurtje.

iPod cadeau

Wat doet de provincie eigenlijk voor je? Van mijn provincie weet ik het nu wel. Ik kreeg vandaag een iPod en een taart cadeau van de provincie Utrecht. Dat was omdat ik een vragenlijst voor de provincie (en dus voor mijzelf) had ingevuld; zie mijn bericht meepuzzelen met de provincie Utrecht. Van de 400 invullers waren tien gelukkigen gekozen die een iPod cadeau kregen. De taart kwam daar als extraatje nog bij. Van de tien waren er vier op het provinciehuis om de iPod van de gedeputeerde Krol te krijgen.

Dat was nog heel leuk ook. In een zaal met bar; drankjes en hapjes erbij. De mensen die hun best hadden gedaan om hun mening te geven werden in de watten gelegd. Ontwerper van de filmpjes van de vragenlijst, ambtenaren en gedeputeerde erbij.

De vragenlijst ging over ruimtelijke ordening. Gedeputeerde Krol wilde wat meer weten over wat de aanwezigen daar over dachten. Twee hadden de vragenlijst ingevuld omdat ze lokaal betrokken waren bij uitbreiding van een bedrijventerrein of windmolens in de achtertuin. De andere twee vooral om hun stem te laten horen. Uit de antwoorden en gesprekken daarna blijk wel dat ruimtelijke ordening in een drukke centrale provincie als Utrecht heel ingewikkeld is. De heer Krol gaf daar nog veel uitleg over met leuke voorbeelden.

Deze vragenlijst via internet was de eerste poging om de mening te peilen van de bevolking via de nieuwe media. De response was heel laag, maar toch is de provincie blij dat de gewone burger van zich laat horen. De belangengroepen en gemeenten laten toch wel van zich horen. Meer vragenlijsten volgen.

Maar het is niet zo dat onze antwoorden nu meteen hebben geleid tot nieuw beleid. Dat gaat allemaal heel langzaam. Eerst conceptrapporten, inspraak, bespreken in de provinciale staten, etc. Onze antwoorden worden verwerkt in het beleid ruimtelijke ordening dat vanaf 2012 gaat gelden in de provincie Utrecht. (als ik alles goed heb begrepen).

benjamin en wouter in concertgebouw

We zijn weer eens naar Wouter Hamel geweest. Maar nu als gast van Benjamin Herman. Het was een geweldige avond.

Herman is momenteel de beste jazz saxofonist van Nederland. Hij heeft afgelopen weekend drie concerten samengesteld in het concertgebouw in Amsterdam. Op de zondag was dat met Wouter Hamel en band en een strijkensemble. Heel bijzonder dat de grote saxofonist een hele avond een feeste wilde bouwen met Wouter Hamel en band.

Benjamin Herman speelde een paar instrumentale nummers met de band van Wouter Hamel. Verder vooral nummers van en met Wouter. Maar dan weer anders dan bij andere live optredens; extra veel saxofoonsolo’s erin en het strijkensemble erbij. De strijkers hebben zelfs nog meegezongen.

In de live uitvoering van het nummer In Between spelen Benjamin Herman en gitarist Rory Ronde een stuk samen. Prachtig. En zo te zien vinden ze het zelf ook geweldig om samen te spelen. Zie als voorbeeld de opname van North Sea Jazz op Youtube (www.youtube.com/watch?v=C9DaSXEMUlI).

Mooi ook om te zien hoe Benjamin en Rory na het concert uitgebreid afscheid nemen terwijl Benjamin bezig is met een signeersessie. Het is niet alleen de muziek waar we van genieten, maar ook de muzikanten die met heel veel plezier staan te spelen. Een groot feest.

4-daagse

Vandaag waren we in Nijmegen. We hebben de vriendin van mijn zwager ingehaald. Voor de achtste keer de vierdaagse uitgelopen. Knap werk. Daarvoor wil ik wel een paar uur langs de kant staan om op haar te wachten.

Het leuke is ook weer dat je heel veel ziet. We stonden op de plek waar de militairen zich hergroeperen en waarvandaan ze in vol ornaat en vaak met kapel naar de finish lopen.

En ineens liep daar Hella van der Wijst van het programma Het Gevoel van de Vierdaagse. Ze loopt iedere uitzending in de schoenen van iemand. Nu had ze net een generaal opgepikt, waarmee ze bij ons voorbij liep. Cameraman en geluidsman ervoor.

Foto’s van Hella gemaakt en vanavond gekeken naar het programma. Ja, we staan er op; een paar seconden (www.kro.nl/gevoelvandevierdaagse).

varen op de Flair

Vandaag waren we te gast bij Kees en Annemiek op hun schip de Flair. Zij organiseren vaartochten voor multipel myeloom (Kahler) en Waldenström patiënten: varend lotgenotencontact. En dat werkt goed. Op het water met een hapje en een drankje heb je toch weer andere gesprekken met je lotgenoten. Anders dan op een contactdag met heel veel mensen om je heen.

Op de Flair heeft iedereen de rust om te praten. Het grootste deel van de tijd gaat het helemaal niet over onze ziekte. Maar tussendoor praten we er wel over en dat vind ik heel prettig.

We vertrokken uit Nieuwegein en hebben op de Hollandse IJssel naar Montfoort gevaren en van daar weer terug. Het was een heerlijk dagje. Vooral dankzij de fantastische gastvrijheid van Kees en Annemiek.

www.varendlotgenotencontact.nl

toch een beetje erbij

Vanmiddag hebben we toch even gekeken naar de intocht van Oranje in Amsterdam en de huldiging op het Museumplein. We zetten de TV aan tijdens de grachtentocht. Prachtig hoe het team werd toegejuicht langs de grachten. En wat een feest op het Museumplein. Feesten kunnen ze wel ‘onze jongens’.

Achter de TV waren we er toch een beetje bij. Heel leuk om te zien. Het is ook een hele prestatie voor zo’n klein landje om 2e te worden op een WK.

Common Ground

Gisteren even geen voetbal voor ons. We hebben een dansvoorstelling gezien in de open lucht. Bij het oude station Hofplein in het centrum van Rotterdam. En aangezien half Nederland wel voetbal keek, hadden we weinig stadsgeluiden op de achtergrond.

Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.

Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.

De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij  soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.

Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.

Conny Jansen Danst

ook Amsterdam

Vorige week was ik op bezoek bij een vriend in Amsterdam. Op kantoor dan. En dat kantoor ligt aan de A10 Ringweg Zuid. Ik ging met de trein en metro en dan lopen vanaf het metrostation Van der Madeweg en een stuk over de Sparklerweg.

Ik heb daar zo’n 20 jaar geleden gewerkt en veel gereden met de auto. Inmiddels is er veel bijgebouwd. En lopend zie je veel meer. Een interessante wandeltocht met herkenning en verrassing.