We hebben afgelopen zondag een concert gezien van het Cello Octet Amsterdam met Caraïbische muziek. Een hele bijzonder avond met een heel gevarieerd programma. Het concert heet Triangulo; het is een verbinding tussen Caraïbische, Afrikaanse en Europese muziek.
Het Cello Octet is een bijzonder ensemble, omdat het bestaat uit alleen cello’s. Daar bestaat geen muziek voor. Voor dit ensemble wordt de muziek speciaal gecomponeerd of gearrangeerd. Voor dit programma is de muziek geschreven door Marlon Titre, die ook meespeelde op gitaar.
Daarnaast speelde mee Izaline Calister (zang), Roël Calister (percussie) en Bart Soeters (basgitaar). Geen van de artiesten kenden wij. Een bijzonder combinatie. Naast arrangementen van liedjes van Izaline en speciale composities van Marlon Titre speelde het Cello Octet ook een paar nummers van een Argentijnse componist.
In mei maakten we voor het eerst kennis met het Cello Octet bij een dansvoorstelling van Conny Jansen Danst in Utrecht (Vuil & Glass). Ik heb er toen niet over geschreven, omdat ik wat anders aan mijn hoofd had. Was een prachtige dansavond. En extra bijzonder door de muziek van Philip Glass, die hij speciaal schreef voor het Cello Octet. De cello is mijn favoriete klassieke instrument en ik vind veel muziek van Philip Glass erg mooi. Dus dat was wel een openbaring voor mij.
We zijn weer eens naar Wouter Hamel geweest. Maar nu als gast van Benjamin Herman. Het was een geweldige avond.
Herman is momenteel de beste jazz saxofonist van Nederland. Hij heeft afgelopen weekend drie concerten samengesteld in het concertgebouw in Amsterdam. Op de zondag was dat met Wouter Hamel en band en een strijkensemble. Heel bijzonder dat de grote saxofonist een hele avond een feeste wilde bouwen met Wouter Hamel en band.
Benjamin Herman speelde een paar instrumentale nummers met de band van Wouter Hamel. Verder vooral nummers van en met Wouter. Maar dan weer anders dan bij andere live optredens; extra veel saxofoonsolo’s erin en het strijkensemble erbij. De strijkers hebben zelfs nog meegezongen.
In de live uitvoering van het nummer In Between spelen Benjamin Herman en gitarist Rory Ronde een stuk samen. Prachtig. En zo te zien vinden ze het zelf ook geweldig om samen te spelen. Zie als voorbeeld de opname van North Sea Jazz op Youtube (www.youtube.com/watch?v=C9DaSXEMUlI).
Mooi ook om te zien hoe Benjamin en Rory na het concert uitgebreid afscheid nemen terwijl Benjamin bezig is met een signeersessie. Het is niet alleen de muziek waar we van genieten, maar ook de muzikanten die met heel veel plezier staan te spelen. Een groot feest.
Gisteren even geen voetbal voor ons. We hebben een dansvoorstelling gezien in de open lucht. Bij het oude station Hofplein in het centrum van Rotterdam. En aangezien half Nederland wel voetbal keek, hadden we weinig stadsgeluiden op de achtergrond.
Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.
Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.
De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.
Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.
We waren vandaag in Schiedam; net als vorig jaar in het Stedelijk Museum Schiedam. Nu is daar een tentoonstelling met werk van Alex van Warmerdam. De meeste mensen kennen hem van zijn films. Hoewel niet veel mensen ze ook gezien hebben; het zijn niet de meest gangbare films. Maar ik vind ze juist heel erg leuk en heb ze bijna allemaal gezien.
Alex van Warmerdam is een alleskunner. Op de tentoonstelling waren veel affiches en ontwerpen van toneelstukken en films te zien. Ook veel schilderijen en tekeningen. Veel werk dat ik niet kende.
Zijn werk is heel divers en toch vind ik het heel herkenbaar. In al zijn werk zie ik bepaalde thema’s terug. Vaak mensen met koffers (mensen zijn vaak onderweg) of mensen bevinden zich op een desolate plek. Altijd lijkt het een normale situatie, maar iets klopt er niet. Bijvoorbeeld een man die zittend poseert. In deze positie verwacht je de man in een riante klassieke stoel. Maar hij zit op een hond. Vaak komt er een bos voor (De Noordelingen, Grim). Dat geeft een mooi grafisch beeld met de verticale lijnen. Maar het is vooral een desolate plek.
Op twee van mijn foto’s zie je een zwart huisje. Dat zag ik in veel van zijn werk voorkomen.
In het museum heeft Van Warmerdam op een aantal plekken figuren op de muur geschilderd. Altijd op vreemde plekken en in zijn bekende stijl.
We hebben ook nog wat van de vaste collectie gezien. Beeldende kunst van na 1945. Dus ook wat werk over de oorlog, wat wel weer pastte bij 4 mei. Dat moeten we ook niet vergeten.
Afgelopen week waren we weer in de Stadsschouwburg Utrecht. We hebben de voorstelling Mon Bouillon van Kees en Eddie gezien. Kees van der Vooren en Eddy B. Wahr kende ik wel van Orkater, waar ze muziek maakten bij theater. Hun eigen voorstelling ging vooral om muziek, waar ze theater omheen hebben gemaakt. Leuke andere insteek en daardoor wel vernieuwend. Het was een grote hit op de Parade een paar jaar geleden.
Hun voorstelling speelt zich af in de keuken. Het keukengerei speelt ook af en toe mee en koken speelt een belangrijke rol. En dat allemaal op muziek van allerlei genres. De decorwisselingen zijn heel sterk door decorstukken die omdraaien, waardoor de keuken verandert en door het gebruik van videobeelden.
Aardige voorstelling, maar niet heel sterk. Ik miste wat vaart in de voorstelling. Het waren ook twee mannen van in de vijftig, dus die doen het wat rustiger aan. Dat zou ook bij mijn leeftijd moeten passen. Maar toch net niet.
Gisteravond waren we weer op het Festival Achter de Linie rondom het Beauforthuis in Austerlitz. Nu voor de voorstelling “Prediker – alles is ijdelheid”. Het is een voorstelling waarin een vertaling van het Bijbelboek Prediker wordt voorgelezen. In een vertaling van Pé Hawinkels en Píus Drijvers (uit hun boek “De mens heet mens”, 1969).
Het verhaal wordt voorgelezen door Henk van Ulsen en hij wordt daarbij begeleid door het Cello ensemble I Multicelli o.l.v. Mirel Iancovici. Mooie combinatie; mooie muziek en mooie voordracht door Van Ulsen. Hij heeft zijn roeping als predikant gemist.
We zijn vooral gegaan voor de cellomuziek, maar wisten niet wat we konden verwachten. De muziek was modern en toch heel toegankelijk; dat kan wel eens anders zijn. We hebben klanken van de cello gehoord die we niet kenden. Heel bijzonder maar vermoedelijk geen muziek die we thuis zouden luisteren.
Het boek Prediker had ik me geen voorstelling van gemaakt. Mijn Bijbelkennis is beperkt; Katholieke achtergrond. Mijn kennis beperkt zich tot een paar delen van “Het Verhaal Gaat” van Nico ter Linden. De opfrissing van mijn kennis door deze voordracht vond ik wel nuttig.
Het boek gaat vooral over de twijfel aan ongeveer alles en staat vol met wijsheden, die mij wel aanspreken. Sommige wijsheden zouden zo uit het boeddhisme kunnen komen. Ik pik er natuurlijk ook weer uit wat mij aanspreekt. Zoals “beter één hand met geluk dan twee handen met rijkdom”. En wat veel terugkomt is dat alles waarvoor de mens zich aftobt uiteindelijk lucht is.
Ik heb het boek van Nico ter Linden en de Bijbel er weer bijgepakt. Weer interessant leesvoer voor de komende dagen.
Het boek met de voorgedragen tekst is nog wel tweedehands te verkrijgen via internet: “Het Boek Prediker; ‘De mens heet mens’”. Een nieuwe vertaling en verklarende essays door Pius Drijvers & Pé Hawinkels. Ambo-boeken, Bilthoven (1969).
Vanavond Wouter Hamel live in Paradiso gezien en we zijn al weer thuis. We waren de hele avond al thuis, want we hebben het live concert via internet gekeken op Fabchannel.com.
Mooi dat zieken en invaliden via internet ook live concerten kunnen bijwonen.
Heel goed concert met vele speciale gasten en prachtige improvisaties op nummers die we al in veel varianten gehoord hebben en nu weer heel anders klonken.
De video’s van dit concert zijn binnenkort te zien op fabchannel:
De nieuwe CD van Wouter Hamel, “Nobody’s Tune”, is deze week uitgekomen. Sandra heeft ‘m al, natuurlijk. Ik ga dus heel veel Wouter Hamel horen de komende weken.
Bij Giel Beelen was Wouter te zien en te horen met zijn nieuwe singel “In between”
Dit weekend waren we op Landgoed Avegoor in Ellecom, omdat Wouter Hamel daar op zaterdagavond optrad in de tuin.
We hadden een kamer in het hotel en konden daardoor ‘s middags al rondkijken bij het opbouwen en de sound check en ‘s avonds eten met de band. Nou ja, bijna. Als het restaurant waar wij zaten genoeg ruimte had gehad. Ze hebben in een ander restaurant gegeten.
Geweldig genoten van het concert. Heerlijke muziek en een genot om te zien hoe ze met zo veel plezier spelen (zie foto). We hebben in Bunnik al een keer een concert bijgewoond. Extra deze keer was de saxofonist Bart Suèr (tevens platenbaas). En dat gaf wel een extra dimensie aan veel nummers.
Erg leuk ook dat het optreden buiten was. Podium onder een dekzeil en het publiek onder partytenten. Hele gemoedelijke sfeer.
Voor en na het concert hebben we met een drankje nog wat geluierd onder de loungetent. Het hotel op Avegoor is van Golden Tulip; prettig hotel. Het hoofdgebouw is een mooi oud landhuis. Het bijgebouw is een vlek op een modderschuit vergeleken bij het landhuis. De designkamer in het bijgebouw was wel weer mooi en heel ruim. Naast het twee persoons bed stond er een enorme lig-luierbank (ook wel loungebank genoemd) in de kamer.
Het eten was ook heel goed. En dan hebben wij nog maar in de eenvoudige Bar&Grill gegeten.
In 2003 is bij mij multipel myeloom (de ziekte van Kahler) geconstateerd. Sinds december 2005 houd ik een blog bij over mijn leven met deze ziekte. Sinds 19 februari 2008 houd ik mijn blog bij met WordPress op www.sibbing.com. Zie de link naar mijn vorige blog in het blok "Mijn sites".
Afgelopen week waren we weer in de Stadsschouwburg Utrecht. We hebben de voorstelling Mon Bouillon van Kees en Eddie gezien. Kees van der Vooren en Eddy B. Wahr kende ik wel van Orkater, waar ze muziek maakten bij theater. Hun eigen voorstelling ging vooral om muziek, waar ze theater omheen hebben gemaakt. Leuke andere insteek en daardoor wel vernieuwend. Het was een grote hit op de Parade een paar jaar geleden.
