Het Hammondorgel was ook erg goed. Ik houd er meestal niet zo van, maar in deze band vond ik het wel erg goed. Ik ken wel een Hamond-liefhebber, die maar eens naar het Benjamin Herman kwartet moet gaan. Helemaal top. En de drummer was ook geweldig. Die speelde een paar hele goeie solo’s. Over Benjamin hoef ik niet veel te zeggen. Dus met z’n vieren een topcombinatie.

Nu ben ik helemaal kapot en ga ik even een paar dagen bijkomen. Maar dat was het wel waard.

Ook nog op station Amsterdam-Zuid: 12 – 15 oktober.

www.nstryoutfestival.nl

De show heet Scrassic: een combinatie van live scratching, klassieke en elektronische muziek.

In een stuk speelden de strijkers heel minimalistisch (continue herhaling van een thema) dat steeds intenser werd; deed me denken aan Philip Glass. Daaroverheen de beats en andere geluiden van DJ Kypski vond ik heel mooi.

Wel heel goed dat ze deze combinatie van klassiek en modern hebben uitgevoerd. Ik hou wel van experimenten. Het is ooit ontstaan omdat het Matangi Kwartet werd uitgenodigd om te spelen op een school. Ze vroegen zich af of de klassieke muziek de scholieren wel ging boeien. Toen hebben ze DJ Kypski meegenomen. Later hebben ze ook in deze combinatie gespeeld voor Jong Concertgebouw (of zoiets).

Zie als voorbeeld het youtube filmpje:

Prachtige voorstelling. Sterk, ontroerend en overdonderend. Overal werd muziek mee gemaakt. Uiteraard met de strijkinstrumenten van het Ragazze kwartet. Maar ook met scharen en het lostrekken van etiketten. Zelfs bij het draaien van de naaimachines hoorde je de maat op een voetpedaal.

Met een paar zinnen tekst werd mij duidelijk wat oorlog allemaal kapot maakt. En dat er altijd wel een zondebok is te vinden waar het volk zijn frustratie op kan botvieren. Maar het was vooral de muziek die de voorstelling maakte en daarmee werd emotie uitgedrukt.

De locatie was prachtig. Een grote loods in het NDSM-gebouw met op de achtergrond een rij schepen.

Meer over de voorstelling: Vanaf nu heet je Pjotr door Via Berlin i.s.m. Ragazze Kwartet of www.orkater.com of www.viaberlin.nl

> mei-juni 2012 in de theaters.

Ragazze kwartet: ragazzekwartet.nl

Het vertelt het verhaal van de Franse schrijfster van Russisch-Joodse afkomst Iréne Némirovsky. Zij heeft het aan het begin van de oorlog geschreven voor ze werd weggevoerd. Het boek is pas in 2004 gepubliceerd. Ze schrijft over de uittocht van Parijzenaars die ze voorbij ziet trekken in het dorpje waar ze verblijft. Heel indrukwekkend verhaal. Ik ga het boek van Némirovsky ook lezen.

De manier waarop het verhaal wordt uitgebeeld is prachtig. Ik heb de hele voorstelling geboeid zitten kijken en luisteren. Beeld (Rieks Swarte), live muziek (Dennis van Tilburg) en acteren (Joke Tjalsma; vinden wij een erg leuke actrice) waren prachtig op elkaar afgestemd.

www.firmarieksswarte.nl

Uittocht – Firma Rieks Swarte (Facebook)

Na de voorstelling mochten we nog langs de decorstukken lopen. Heel interessant om te zien hoe alle maquettes gemaakt zijn en welke materialen zijn gebruikt. Onderstaand een paar foto’s.

Het Cello Octet is een bijzonder ensemble, omdat het bestaat uit alleen cello’s. Daar bestaat geen muziek voor. Voor dit ensemble wordt de muziek speciaal gecomponeerd of gearrangeerd. Voor dit programma is de muziek geschreven door Marlon Titre, die ook meespeelde op gitaar.

Daarnaast speelde mee Izaline Calister (zang), Roël Calister (percussie) en Bart Soeters (basgitaar). Geen van de artiesten kenden wij. Een bijzonder combinatie. Naast arrangementen van liedjes van Izaline en speciale composities van Marlon Titre speelde het Cello Octet ook een paar nummers van een Argentijnse componist.

In mei maakten we voor het eerst kennis met het Cello Octet bij een dansvoorstelling van Conny Jansen Danst in Utrecht (Vuil & Glass). Ik heb er toen niet over geschreven, omdat ik wat anders aan mijn hoofd had. Was een prachtige dansavond. En extra bijzonder door de muziek van Philip Glass, die hij speciaal schreef voor het Cello Octet. De cello is mijn favoriete klassieke instrument en ik vind veel muziek van Philip Glass erg mooi. Dus dat was wel een openbaring voor mij.

We zijn weer eens naar Wouter Hamel geweest. Maar nu als gast van Benjamin Herman. Het was een geweldige avond.

Herman is momenteel de beste jazz saxofonist van Nederland. Hij heeft afgelopen weekend drie concerten samengesteld in het concertgebouw in Amsterdam. Op de zondag was dat met Wouter Hamel en band en een strijkensemble. Heel bijzonder dat de grote saxofonist een hele avond een feeste wilde bouwen met Wouter Hamel en band.

Benjamin Herman speelde een paar instrumentale nummers met de band van Wouter Hamel. Verder vooral nummers van en met Wouter. Maar dan weer anders dan bij andere live optredens; extra veel saxofoonsolo’s erin en het strijkensemble erbij. De strijkers hebben zelfs nog meegezongen.

In de live uitvoering van het nummer In Between spelen Benjamin Herman en gitarist Rory Ronde een stuk samen. Prachtig. En zo te zien vinden ze het zelf ook geweldig om samen te spelen. Zie als voorbeeld de opname van North Sea Jazz op Youtube (www.youtube.com/watch?v=C9DaSXEMUlI).

Mooi ook om te zien hoe Benjamin en Rory na het concert uitgebreid afscheid nemen terwijl Benjamin bezig is met een signeersessie. Het is niet alleen de muziek waar we van genieten, maar ook de muzikanten die met heel veel plezier staan te spelen. Een groot feest.

Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.

Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.

De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij  soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.

Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.

Conny Jansen Danst

Alex van Warmerdam is een alleskunner. Op de tentoonstelling waren veel affiches en ontwerpen van toneelstukken en films te zien. Ook veel schilderijen en tekeningen. Veel werk dat ik niet kende.

Zijn werk is heel divers en toch vind ik het heel herkenbaar. In al zijn werk zie ik bepaalde thema’s terug. Vaak mensen met koffers (mensen zijn vaak onderweg) of mensen bevinden zich op een desolate plek. Altijd lijkt het een normale situatie, maar iets klopt er niet. Bijvoorbeeld een man die zittend poseert. In deze positie verwacht je de man in een riante klassieke stoel. Maar hij zit op een hond. Vaak komt er een bos voor (De Noordelingen, Grim). Dat geeft een mooi grafisch beeld met de verticale lijnen. Maar het is vooral een desolate plek.

Op twee van mijn foto’s zie je een zwart huisje. Dat zag ik in veel van zijn werk voorkomen.

In het museum heeft Van Warmerdam op een aantal plekken figuren op de muur geschilderd. Altijd op vreemde plekken en in zijn bekende stijl.

We hebben ook nog wat van de vaste collectie gezien. Beeldende kunst van na 1945. Dus ook wat werk over de oorlog, wat wel weer pastte bij 4 mei. Dat moeten we ook niet vergeten.

Hun voorstelling speelt zich af in de keuken. Het keukengerei speelt ook af en toe mee en koken speelt een belangrijke rol. En dat allemaal op muziek van allerlei genres. De decorwisselingen zijn heel sterk door decorstukken die omdraaien, waardoor de keuken verandert en door het gebruik van videobeelden.

Aardige voorstelling, maar niet heel sterk. Ik miste wat vaart in de voorstelling. Het waren ook twee mannen van in de vijftig, dus die doen het wat rustiger aan. Dat zou ook bij mijn leeftijd moeten passen. Maar toch net niet.

Het verhaal wordt voorgelezen door Henk van Ulsen en hij wordt daarbij begeleid door het Cello ensemble I Multicelli o.l.v. Mirel Iancovici. Mooie combinatie; mooie muziek en mooie voordracht door Van Ulsen. Hij heeft zijn roeping als predikant gemist.

We zijn vooral gegaan voor de cellomuziek, maar wisten niet wat we konden verwachten. De muziek was modern en toch heel toegankelijk; dat kan wel eens anders zijn. We hebben klanken van de cello gehoord die we niet kenden. Heel bijzonder maar vermoedelijk geen muziek die we thuis zouden luisteren.

Het boek Prediker had ik me geen voorstelling van gemaakt. Mijn Bijbelkennis is beperkt; Katholieke achtergrond. Mijn kennis beperkt zich tot een paar delen van “Het Verhaal Gaat” van Nico ter Linden. De opfrissing van mijn kennis door deze voordracht vond ik wel nuttig.

Het boek gaat vooral over de twijfel aan ongeveer alles en staat vol met wijsheden, die mij wel aanspreken. Sommige wijsheden zouden zo uit het boeddhisme kunnen komen. Ik pik er natuurlijk ook weer uit wat mij aanspreekt. Zoals “beter één hand met geluk dan twee handen met rijkdom”. En wat veel terugkomt is dat alles waarvoor de mens zich aftobt uiteindelijk lucht is.

Ik heb het boek van Nico ter Linden en de Bijbel er weer bijgepakt. Weer interessant leesvoer voor de komende dagen.

De muziek was van Andre Hajdu.

Bijbel en cultuur: Bijbelboek – Prediker

Zie voor meer links de pagina van Festival Achter de Linie – Alles is IJdelheid

Het boek met de voorgedragen tekst is nog wel tweedehands te verkrijgen via internet: “Het Boek Prediker; ‘De mens heet mens’”. Een nieuwe vertaling en verklarende essays door Pius Drijvers & Pé Hawinkels. Ambo-boeken, Bilthoven (1969).

Mooi dat zieken en invaliden via internet ook live concerten kunnen bijwonen.

Heel goed concert met vele speciale gasten en prachtige improvisaties op nummers die we al in veel varianten gehoord hebben en nu weer heel anders klonken.

De video’s van dit concert zijn binnenkort te zien op fabchannel:

www.fabchannel.com/nl/wouter_hamel_concert/2009-02-21

Op fabchannel staan meer dan duizend concerten. Dus wie wat anders wil zien kan daar ook terecht. Heel goed camerawerk en montage.