Het was weer eens tijd voor cultuur. Het is al bijna een week geleden dat we in de Zee van staal waren. Gisteren hebben we ook kunst in de natuur bekeken. Maar nu was het toneel; het stuk Gitanes Ultra Light als onderdeel van het Festival Achter de Linie van het Beauforthuis in Austerlitz.
Een stuk over drie generaties zigeuners en hun tradities; de dode oma wil deze in ere houden, de moeder weet dat ze verouderd zijn en de dochter houdt zich er al helemaal niet meer aan. Prachtige sfeer in het bos bij Zeist met houtvuur, zigeunermuziek en zigeunersfeer.
Kamp van Gitanes Ultra Light
We werden als bezoekers aardig meegetrokken in het stuk; we kregen wijn, sommigen ook soep en we werden aangesproken als de toekijkende burgermensen; “wat doen die burgermensen hier?”. Af en toe voelde ik me ook een voyeur in het zigeunerkamp.
Het verhaal was wat mager en de voorstelling was soms wat mat. Maar de zigeunersfeer en de manier waarop de vooroordelen over zigeuners belachelijk werden gemaakt maakte het wel een interessante avond.
