Gisteren even geen voetbal voor ons. We hebben een dansvoorstelling gezien in de open lucht. Bij het oude station Hofplein in het centrum van Rotterdam. En aangezien half Nederland wel voetbal keek, hadden we weinig stadsgeluiden op de achtergrond.
Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.
Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.
De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.
Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.
We waren vandaag in Schiedam; net als vorig jaar in het Stedelijk Museum Schiedam. Nu is daar een tentoonstelling met werk van Alex van Warmerdam. De meeste mensen kennen hem van zijn films. Hoewel niet veel mensen ze ook gezien hebben; het zijn niet de meest gangbare films. Maar ik vind ze juist heel erg leuk en heb ze bijna allemaal gezien.
Alex van Warmerdam is een alleskunner. Op de tentoonstelling waren veel affiches en ontwerpen van toneelstukken en films te zien. Ook veel schilderijen en tekeningen. Veel werk dat ik niet kende.
Zijn werk is heel divers en toch vind ik het heel herkenbaar. In al zijn werk zie ik bepaalde thema’s terug. Vaak mensen met koffers (mensen zijn vaak onderweg) of mensen bevinden zich op een desolate plek. Altijd lijkt het een normale situatie, maar iets klopt er niet. Bijvoorbeeld een man die zittend poseert. In deze positie verwacht je de man in een riante klassieke stoel. Maar hij zit op een hond. Vaak komt er een bos voor (De Noordelingen, Grim). Dat geeft een mooi grafisch beeld met de verticale lijnen. Maar het is vooral een desolate plek.
Op twee van mijn foto’s zie je een zwart huisje. Dat zag ik in veel van zijn werk voorkomen.
In het museum heeft Van Warmerdam op een aantal plekken figuren op de muur geschilderd. Altijd op vreemde plekken en in zijn bekende stijl.
We hebben ook nog wat van de vaste collectie gezien. Beeldende kunst van na 1945. Dus ook wat werk over de oorlog, wat wel weer pastte bij 4 mei. Dat moeten we ook niet vergeten.
Afgelopen week waren we weer in de Stadsschouwburg Utrecht. We hebben de voorstelling Mon Bouillon van Kees en Eddie gezien. Kees van der Vooren en Eddy B. Wahr kende ik wel van Orkater, waar ze muziek maakten bij theater. Hun eigen voorstelling ging vooral om muziek, waar ze theater omheen hebben gemaakt. Leuke andere insteek en daardoor wel vernieuwend. Het was een grote hit op de Parade een paar jaar geleden.
Hun voorstelling speelt zich af in de keuken. Het keukengerei speelt ook af en toe mee en koken speelt een belangrijke rol. En dat allemaal op muziek van allerlei genres. De decorwisselingen zijn heel sterk door decorstukken die omdraaien, waardoor de keuken verandert en door het gebruik van videobeelden.
Aardige voorstelling, maar niet heel sterk. Ik miste wat vaart in de voorstelling. Het waren ook twee mannen van in de vijftig, dus die doen het wat rustiger aan. Dat zou ook bij mijn leeftijd moeten passen. Maar toch net niet.
“Melig” was het eerste dat wij tegen elkaar zeiden, toen de voorstelling van Wim Helsen was afgelopen. Een erg leuke show van deze Belgische cabaretier, die we een paar weken geleden zagen.
Je kunt als cabaretier je show laten afspelen in een mijn of je show laten gaan over de familie. Alle anekdotes van Wim Helsen vonden plaats bij de bakker. En dat gaf een mooi effect. Sommige grappen deden qua vorm en eenvoud denken aan Hans Teeuwen. En dat vinden wij ook leuk.
Heel mooi dat hij de Hollanders vroeg om niet iedere keer de Vlaamse woorden na te zeggen als ze die grappig vonden. Dat zijn geen grappen, maar gewoon woorden. Helsen had hier en daar wat specifieke Hollandse grappen toegevoegd voor de Nederlandse tour. Maar dat was niet nodig geweest, want de Vlaamse grappen waren erg goed. We hebben veel gelachen. En soms was iets zo melig, dat we de grap er niet van inzagen. Ook wel weer even rustig.
Dat zijn de woorden van Hans Aarsman. Niemand kan de wereld vangen in een foto. Hans Aarsman was fotograaf; hij stopte in 1995 met fotograferen. Nu schrijft hij o.a. toneelstukken en bespreekt wekelijks een foto in de Volkskrant. Ik vind het altijd weer bijzonder welke details hij uit een foto haalt of erbij verzint.
Dit weekend zagen we de monoloog “Niemand kan het” door Carly Wijs, die zij samen met Hans Aarsman schreef. Het gaat over wat je op een foto ziet en wat je met een foto wil. En over Aarsman zelf. Het gaat dus vooral over de relatie tussen het onderwerp en de fotograaf. En daar is veel over te vertellen. Vooral met de foto’s die ze als voorbeeld gebruiken.
Het is een monoloog over de gedachtenspinsels van Aarsman. Het werd mij ook duidelijk waarom hij met fotograferen is gestopt. Altijd op zoek naar je onderwerp. Lang om je onderwerp heendraaien om het zo goed mogelijk op de foto te krijgen. En heb je dan een goede foto? Al dat gedoe, terwijl de mooiste onderwerpen voor je voeten liggen.
Heel knap van Carly Wijs om een uur lang een monoloog af te steken. Soms een hele lange pauze erin. Ondertussen vanaf de laptop de de foto’s laten zien. Ik vond het interessant en boeiend.
Vanmorgen las ik in de Volkskrant dat acteur Henk van Ulsen gisteren is overleden. Hij overleed aan een hartstilstand. Heel vreemd gevoel, omdat we hem vorige weekend nog zagen spelen in Austerlitz in het stuk “Prediker – alles is ijdelheid”.
Hij had het boek prediker zo intens voorgedragen. En na de voorstelling zag ik hem bij het Beauforthuis rondlopen en met mensen praten. Ik kan me niet voorstellen dat hij er nu niet meer is.
Gisteravond waren we weer op het Festival Achter de Linie rondom het Beauforthuis in Austerlitz. Nu voor de voorstelling “Prediker – alles is ijdelheid”. Het is een voorstelling waarin een vertaling van het Bijbelboek Prediker wordt voorgelezen. In een vertaling van Pé Hawinkels en Píus Drijvers (uit hun boek “De mens heet mens”, 1969).
Het verhaal wordt voorgelezen door Henk van Ulsen en hij wordt daarbij begeleid door het Cello ensemble I Multicelli o.l.v. Mirel Iancovici. Mooie combinatie; mooie muziek en mooie voordracht door Van Ulsen. Hij heeft zijn roeping als predikant gemist.
We zijn vooral gegaan voor de cellomuziek, maar wisten niet wat we konden verwachten. De muziek was modern en toch heel toegankelijk; dat kan wel eens anders zijn. We hebben klanken van de cello gehoord die we niet kenden. Heel bijzonder maar vermoedelijk geen muziek die we thuis zouden luisteren.
Het boek Prediker had ik me geen voorstelling van gemaakt. Mijn Bijbelkennis is beperkt; Katholieke achtergrond. Mijn kennis beperkt zich tot een paar delen van “Het Verhaal Gaat” van Nico ter Linden. De opfrissing van mijn kennis door deze voordracht vond ik wel nuttig.
Het boek gaat vooral over de twijfel aan ongeveer alles en staat vol met wijsheden, die mij wel aanspreken. Sommige wijsheden zouden zo uit het boeddhisme kunnen komen. Ik pik er natuurlijk ook weer uit wat mij aanspreekt. Zoals “beter één hand met geluk dan twee handen met rijkdom”. En wat veel terugkomt is dat alles waarvoor de mens zich aftobt uiteindelijk lucht is.
Ik heb het boek van Nico ter Linden en de Bijbel er weer bijgepakt. Weer interessant leesvoer voor de komende dagen.
Het boek met de voorgedragen tekst is nog wel tweedehands te verkrijgen via internet: “Het Boek Prediker; ‘De mens heet mens’”. Een nieuwe vertaling en verklarende essays door Pius Drijvers & Pé Hawinkels. Ambo-boeken, Bilthoven (1969).
We zijn weer eens naar het toneel geweest. Afgelopen zaterdag hebben we het stuk “Geslacht” gezien in Amersfoort. Een zwaar toneelstuk over een echtpaar dat alles heeft in materiële zin en in hun werk. Zij heeft een goed lopend eigen bedrijf en hij is hoogleraar. Maar hun relatie is niet veel meer.
Dat wordt vooral duidelijk door het bezoek van vrienden. Dat maakt veel los. De kwetsende opmerkingen vliegen over en weer. Je verbaast je erover dat ze nog bij elkaar zijn. De teksten zijn heel sterk.
Ralf, de echtgenoot, merkt bijvoorbeeld op: “Ons huwelijk is een huwelijk voor een archeoloog. Als je alle stukjes bij elkaar legt en je bestudeert het heel lang dan zie je met veel fantasie wat het ooit geweest is.”
De acteurs zijn heel goed. Wij waren vooral benieuwd naar Carine Crutzen en Mark Rietman. Die kennen we van veel rollen op TV, zoals in Vuurzee en Oud Geld. En we hadden ze nog nooit op toneel gezien. Het zijn wel topacteurs, want je denkt niet: hé daar hebben we die man en vrouw uit de TV-serie weer.
Vorige week zijn we naar Plien en Bianca geweest in Carré. De voorstelling Wie Dan Allemaal… . Plien en Bianca hebben jaren lang het programma Zaai op TV gemaakt. Ze speelden daarin twee plattelandsmeisjes die zich verveelden op een hek in de wei. Ik vond het altijd heel erg flauw en daardoor heel grappig.
Ze treden ook al lang op in het theater. En de programma’s die ik heb gezien hebben datzelfde flauwige en dat maakt het voor mij ook weer grappig. In een van hun shows speelden ze ook weer op het platteland. Maar toen waren de meisjes wat ouder geworden.
In de voorstelling van vorige week spelen ze geen plattelandsmeisjes. Ze spelen om en om twee oude mannetjes en twee kunstzinnige vrouwen. De twee mannetjes zijn heel knap getypeerd, maar te flauw. De twee vrouwen zijn wel hilarisch. Daardoor bouwt het goed op van een beetje leuk naar heel erg lachen. En kon ik na heel erg lachen telkens weer even bijkomen bij de oude mannetjes.
In het begin van de voorstelling, met de oude mannetjes, vroeg ik me af wat ik daar deed. Maar achteraf was het toch een hele leuke voorstelling.
Wat doe je als je de warmte wilt ontlopen. Je kunt bijvoorbeeld verkoeling zoeken in een museum. Rustiger en koeler dan de waterkant. En je ziet nog eens wat. Wij waren vandaag in het Cobra Museum in Amstelveen. Cobra is vooral bekend van Karel Appel …
… en Corneille.
In de vaste collectie ziten hele mooie schilderijen.
In de hal zagen we deze mooie schaduw op de vloer.
We hebben ook de tentoonstelling “Gewoon Anders” bekeken. Over identiteit en andere manieren van leven, zoals homoseksualiteit en transsexualiteit. Daar was deze middag ook theater bij; “Hermatologisch Getest” van Eva Marie de Waal. Heel knappe voorstelling waarin de identiteit en de keuze van ‘wie ben ik’, ‘wie wil ik zijn’ en ‘wie mag ik zijn (van anderen)’ aan bod kwamen. Heel knap om in je eentje op een podium zoveel aspecten van deze vragen aan de orde te stellen.
Op de terugweg kwamen we langs Loenersloot om even aan het kanaal te zitten. Dan kom je door deze bizare spoortunnel.
Het Jeugdtheater De Krakeling bestaat 30 jaar. Leuk, maar wat heb ik daar mee. Ik heb daar 2 keer gespeeld in een toneelvoorstelling. Een docent van de Heao (Pim Batema) regisseerde een toneelgroep. Ik ben mee gaan spelen en later nog een paar Heao-ers. De uitvoeringen waren in theater De Krakeling (aan de overkant van het toenmalige hoofdgebouw van de HES Amsterdam).
Hierbij een foto van “Alles voor de tuin” (Everything in the garden) van Edward Albee, dat we in 1987 of 1988 hebben gespeeld in De Krakeling.
Op de Volkskrant site staat in het kader van dit 30 jarig bestaan onderstaand filmverslag van De Krakeling.
In 2003 is bij mij multipel myeloom (de ziekte van Kahler) geconstateerd. Sinds december 2005 houd ik een blog bij over mijn leven met deze ziekte. Sinds 19 februari 2008 houd ik mijn blog bij met WordPress op www.sibbing.com. Zie de link naar mijn vorige blog in het blok "Mijn sites".
Afgelopen week waren we weer in de Stadsschouwburg Utrecht. We hebben de voorstelling Mon Bouillon van Kees en Eddie gezien. Kees van der Vooren en Eddy B. Wahr kende ik wel van Orkater, waar ze muziek maakten bij theater. Hun eigen voorstelling ging vooral om muziek, waar ze theater omheen hebben gemaakt. Leuke andere insteek en daardoor wel vernieuwend. Het was een grote hit op de Parade een paar jaar geleden.
Vorige week zijn we naar 
