Het Hammondorgel was ook erg goed. Ik houd er meestal niet zo van, maar in deze band vond ik het wel erg goed. Ik ken wel een Hamond-liefhebber, die maar eens naar het Benjamin Herman kwartet moet gaan. Helemaal top. En de drummer was ook geweldig. Die speelde een paar hele goeie solo’s. Over Benjamin hoef ik niet veel te zeggen. Dus met z’n vieren een topcombinatie.

Nu ben ik helemaal kapot en ga ik even een paar dagen bijkomen. Maar dat was het wel waard.

History of the World Part Eleven vind je op www.hotelmodern.nl. Vanuit de lobby klik je op Bioscoop en in het filmprogramma zie je deze film. De film over slakken is ook heel mooi.

Wil je deze op groot scherm zien dan ga je naar festival De Wereld van Witte de With (9, 10 en 11 september) festivalwww.nl .

In 2006 hebben we de voorstelling Kamp van Hotel Modern gezien (Bas’s oude blog: Kamp).

De show heet Scrassic: een combinatie van live scratching, klassieke en elektronische muziek.

In een stuk speelden de strijkers heel minimalistisch (continue herhaling van een thema) dat steeds intenser werd; deed me denken aan Philip Glass. Daaroverheen de beats en andere geluiden van DJ Kypski vond ik heel mooi.

Wel heel goed dat ze deze combinatie van klassiek en modern hebben uitgevoerd. Ik hou wel van experimenten. Het is ooit ontstaan omdat het Matangi Kwartet werd uitgenodigd om te spelen op een school. Ze vroegen zich af of de klassieke muziek de scholieren wel ging boeien. Toen hebben ze DJ Kypski meegenomen. Later hebben ze ook in deze combinatie gespeeld voor Jong Concertgebouw (of zoiets).

Zie als voorbeeld het youtube filmpje:

Prachtige voorstelling. Sterk, ontroerend en overdonderend. Overal werd muziek mee gemaakt. Uiteraard met de strijkinstrumenten van het Ragazze kwartet. Maar ook met scharen en het lostrekken van etiketten. Zelfs bij het draaien van de naaimachines hoorde je de maat op een voetpedaal.

Met een paar zinnen tekst werd mij duidelijk wat oorlog allemaal kapot maakt. En dat er altijd wel een zondebok is te vinden waar het volk zijn frustratie op kan botvieren. Maar het was vooral de muziek die de voorstelling maakte en daarmee werd emotie uitgedrukt.

De locatie was prachtig. Een grote loods in het NDSM-gebouw met op de achtergrond een rij schepen.

Meer over de voorstelling: Vanaf nu heet je Pjotr door Via Berlin i.s.m. Ragazze Kwartet of www.orkater.com of www.viaberlin.nl

> mei-juni 2012 in de theaters.

Ragazze kwartet: ragazzekwartet.nl

Een echt Alex van Warmerdam stuk. Heel sterke teksten. Jammer dat ik sommige teksten niet heb onthouden. Een situatie die volkomen absurd is, maar ook weer beantwoord aan angstgevoelen en wensen die nu in de maatschappij leven.

Twee gezinnen wonen naast elkaar; de een links op het toneel, de ander rechts. De wereld is veranderd. Je wordt van de ene gezinssituatie in de andere geslingerd en tussendoor hoor je hoe het buiten is. Heel goed gespeeld door alle acteurs; topacteurs.

Ook een prachtig decor en folder van Van Warmerdam.

www.orkater.nl

Het vertelt het verhaal van de Franse schrijfster van Russisch-Joodse afkomst Iréne Némirovsky. Zij heeft het aan het begin van de oorlog geschreven voor ze werd weggevoerd. Het boek is pas in 2004 gepubliceerd. Ze schrijft over de uittocht van Parijzenaars die ze voorbij ziet trekken in het dorpje waar ze verblijft. Heel indrukwekkend verhaal. Ik ga het boek van Némirovsky ook lezen.

De manier waarop het verhaal wordt uitgebeeld is prachtig. Ik heb de hele voorstelling geboeid zitten kijken en luisteren. Beeld (Rieks Swarte), live muziek (Dennis van Tilburg) en acteren (Joke Tjalsma; vinden wij een erg leuke actrice) waren prachtig op elkaar afgestemd.

www.firmarieksswarte.nl

Uittocht – Firma Rieks Swarte (Facebook)

Na de voorstelling mochten we nog langs de decorstukken lopen. Heel interessant om te zien hoe alle maquettes gemaakt zijn en welke materialen zijn gebruikt. Onderstaand een paar foto’s.

Rosas Danst Rosas was de wereldwijde doorbraak voor De Keersmaeker en werd het begin van haar dansgroep Rosas. Deze choreografie is regelmatig opnieuw uitgevoerd en nu na 25 jaar weer.

Door de repeterende strakke bewegingen en het strakke decor leek het regelmatig op een bewegend abstract kunstwerk. In 1977 heeft Thierry De Mey een filmversie van dit stuk gemaakt. Die heb ik dit jaar op TV gezien. Dat vond ik erg mooi en indrukwekkend. Maar in het theater is het toch nog even indringender.

Dat we de voorstelling in Haarlem gingen kijken, had ook te maken met de het gebouw van de Toneelschuur. Dat is mede ontworpen door Joost Swarte. Ook al het drukwerk is van zijn hand. Zijn tekenstijl vind ik erg goed. De buitenkant had ik al een keer gezien en daaraan is meer te zien van de hand van Swarte dan binnen. Maar toch leuk om ook een keer binnen te zijn geweest.

Op Youtube zijn verschillende filmpjes over Rosas Danst Rosas te zien.

Heerlijke avond. Gisteravond gezien in het Griftpark in Utrecht:

Le Chant de Dindon, Compagnie Rasposo; www.rasposo.net

Ik had al eens eerder geschreven over de filmdag en de casting. Ik heb in het projectteam meegedraaid en sta als deelnemer op de DVD. Met de première is dit project op een mooie manier afgerond. Kriterion is een mooie bioscoop voor zo’n evenement. Deelnemers met familie en vrienden, makers van de film en bestuursleden van de vereniging (CMWP voorheen CKP) waren bij elkaar.

Na de voorstelling kon iedereen even bijkomen en waren er toespraken en bloemen voor de deelnemers en het productieteam.

Veel complimenten gekregen over de DVD. Mensen waren ontroerd en vonden de DVD professioneel. Ik en de andere twee projectleden waren erg blij met het resultaat en de reacties. En we waren vooral heel vereerd dat we aan dit moois hebben mogen meewerken. Aan de reacties te horen kunnen veel mensen hier iets aan hebben. En niet alleen multipel myeloom en Waldenström patiënten (de leden van de CMWP). Wat we vertellen is voor veel mensen met een ernstige ziekte herkenbaar.

Toen ik naar huis reed voelde ik me helemaal overvoerd van de indrukken van deze middag. Het was prachtig. De afgelopen dagen ben ik bezig geweest met een artikel voor het blad Emergo en de website van de CMWP. Nu eindelijk tijd voor mijn eigen blog.

Het bestuur heeft allemaal grootse plannen met de DVD. Ik ben benieuwd wat er nog allemaal gaat gebeuren. Eerst maar eens onder de leden van de vereniging verspreiden en horen wat zij ervan vinden.

Het was de voorstelling Common Ground van Conny Jansen Danst. De eerste keer dat deze groep in de buitenlucht danste. En het was heel bijzonder. De locatie, de dans, de muziek. Ik kan het moeilijk met woorden beschrijven. Prachtige bewegingen. De dansers vormen soms figuren die in en uit elkaar bewegen. Soms helemaal zonder muziek; ongelofelijk knap om ook dan helemaal gelijk te dansen.

Het decor bestond uit de kantoorgebouwen aan het Hofplein en de spoorbaan naar Rotterdam CS. Gedanst werd op een betonnen vloer waar vroeger rails lagen. Een enorm terrein waar de dansers helemaal gebruik van maakten. Je moest goed opletten, want overal gebeurde iets.

De muziek was van Michel Banabila. Speciaal voor Common Ground componeerde hij  soundscapes die hij tijdens de voorstelling afspeelde. Als ‘special guest’ speelde Corrie van Binsbergen live op haar gitaar. Prachtig om de muziek heel hard te horen in de buitenlucht.

Ook wij en andere bezoekers waren na de voorstelling benieuwd naar de uitslag van de wedstrijd Duitsland-Spanje. Meteen opgezocht met de iPhone. Geen Duitsland. Dat zou toch leuk zijn.

Conny Jansen Danst

Alex van Warmerdam is een alleskunner. Op de tentoonstelling waren veel affiches en ontwerpen van toneelstukken en films te zien. Ook veel schilderijen en tekeningen. Veel werk dat ik niet kende.

Zijn werk is heel divers en toch vind ik het heel herkenbaar. In al zijn werk zie ik bepaalde thema’s terug. Vaak mensen met koffers (mensen zijn vaak onderweg) of mensen bevinden zich op een desolate plek. Altijd lijkt het een normale situatie, maar iets klopt er niet. Bijvoorbeeld een man die zittend poseert. In deze positie verwacht je de man in een riante klassieke stoel. Maar hij zit op een hond. Vaak komt er een bos voor (De Noordelingen, Grim). Dat geeft een mooi grafisch beeld met de verticale lijnen. Maar het is vooral een desolate plek.

Op twee van mijn foto’s zie je een zwart huisje. Dat zag ik in veel van zijn werk voorkomen.

In het museum heeft Van Warmerdam op een aantal plekken figuren op de muur geschilderd. Altijd op vreemde plekken en in zijn bekende stijl.

We hebben ook nog wat van de vaste collectie gezien. Beeldende kunst van na 1945. Dus ook wat werk over de oorlog, wat wel weer pastte bij 4 mei. Dat moeten we ook niet vergeten.

Hun voorstelling speelt zich af in de keuken. Het keukengerei speelt ook af en toe mee en koken speelt een belangrijke rol. En dat allemaal op muziek van allerlei genres. De decorwisselingen zijn heel sterk door decorstukken die omdraaien, waardoor de keuken verandert en door het gebruik van videobeelden.

Aardige voorstelling, maar niet heel sterk. Ik miste wat vaart in de voorstelling. Het waren ook twee mannen van in de vijftig, dus die doen het wat rustiger aan. Dat zou ook bij mijn leeftijd moeten passen. Maar toch net niet.