Prachtig stuk van Nasrdin Dchar gezien: Oumi (mijn moeder). In de Stadsschouwburg Utrecht.
Mooi stuk over identiteit, familiegeschiedenis en verwachtingen. Prachtig gespeeld in een mooi decor. Heel knap om een uur lang alleen te acteren en te blijven boeien.
http://www.kikproductions.nl/pagina/voorstelling/oumi
Gisteravond hebben we Faust gezien in Amsterdam. Deze Faust-bewerking heet voluit Faust ofte krakeling beneden de louteringsberg. Een bewerking van Goethe’s Faust voor Jan Decleir en Koen De Sutter.
Prachtige toneel. Twee topacteurs die een uur en drie kwartier aan een stuk het hele Faust verhaal spelen en vertellen. Vlaams dialect erin verweven. Heel poëtisch. Heel sterk. Tot en met februari nog te zien in Vlaanderen en in Nederland.
Gisteren de voorstelling ‘Een mond vol zand’ gezien in de duinen van Zandvoort. Mooie voorstelling op een bijzondere locatie. Toneel en muziek die elkaar heel goed aanvulde. Soms kun je dingen beter zeggen met muziek bleek ook hier weer. Het verhaal vond ik niet heel sterk, maar wel weer heel actueel.
Jammer van het weer. Vooraf regende het hard. Tijdens de voorstelling even motregen en verder droog. Het publiek gehuld in plastic poncho’s van de organisatie.
Een mond vol zand – Orkater/Via Berlin
De voorstelling The Promised Land van Orkater gezien op Over het IJ Festival. Prachtige voorstelling. Dit is echt vernieuwend theater. Zo intens gespeeld; we voelden ons één met de emigranten. Het was een lange reis, maar zeer de moeite waard. De muziek was ook weer heel sterk. Ik kan er niet te veel over schijven, want dan is de verrassing eraf. Een echte aanrader.
Het Over het IJ Festival is vooral bekend van de containervoorstellingen. Ondanks dat we op ons tandvlees liepen toch een container bezocht: De Architect. Heel leuk, verrassend en vernieuwend, maar dan op kleine schaal. De architect maakt een kamer voor jou op maat. Maar hoe? We kwamen helemaal wakker en opgewekt uit de container.
En het weer was helemaal goed.
Geweldig leuk locatietheater gezien gisteren. Hart van Theatergezelschap Vis A Vis. In de buitenlucht maakten we vreemde gebeurtenissen mee op een milieuboulevard. Mooie special effects. Rondscheurende auto’s. Acteurs die op onverwachtse plekken verdwijnen of weer verschijnen. Regelmatig kom je ogen en oren tekort om het te volgen.
Afvalscheiden over de top. Een echte aanrader. Nog te zien tot half juli.
Gisteren naar de Stadsschouwburg Utrecht geweest. De voorstelling Dodelijk Verlangen gezien. Een productie van Fantasten en Het Ragazze kwartet.
Energiek, veel vaart, muziek en theater. Combinatie van klassieke muziek met heftige beats van clubmuziek. Heel mooi hoe de vier dames van het Regazze Kwartet acteerden met de acteurs en muziek bleven spelen.
Veel scholieren in de zaal. Die waren duidelijk heel enthousiast over de voorstelling. In de speellijst staan ook speciale schoolvoorstellingen, dus het is een speciale doelgroep.
fantasten.nl
ragazzekwartet.nl
Gisteren hebben we de voorstelling ‘Vanaf nu heet je Pjotr’ gezien. Dat was op het Over het IJ festival op de oude NDSM werf in Amsterdam Noord.
Prachtige voorstelling. Sterk, ontroerend en overdonderend. Overal werd muziek mee gemaakt. Uiteraard met de strijkinstrumenten van het Ragazze kwartet. Maar ook met scharen en het lostrekken van etiketten. Zelfs bij het draaien van de naaimachines hoorde je de maat op een voetpedaal.
Met een paar zinnen tekst werd mij duidelijk wat oorlog allemaal kapot maakt. En dat er altijd wel een zondebok is te vinden waar het volk zijn frustratie op kan botvieren. Maar het was vooral de muziek die de voorstelling maakte en daarmee werd emotie uitgedrukt.
De locatie was prachtig. Een grote loods in het NDSM-gebouw met op de achtergrond een rij schepen.
Meer over de voorstelling: Vanaf nu heet je Pjotr door Via Berlin i.s.m. Ragazze Kwartet of www.orkater.com of www.viaberlin.nl
> mei-juni 2012 in de theaters.
Ragazze kwartet: ragazzekwartet.nl
Geweldig toneelstuk van Alex van Warmerdam. Absurdistisch met actuele trekjes.
Een echt Alex van Warmerdam stuk. Heel sterke teksten. Jammer dat ik sommige teksten niet heb onthouden. Een situatie die volkomen absurd is, maar ook weer beantwoord aan angstgevoelen en wensen die nu in de maatschappij leven.
Twee gezinnen wonen naast elkaar; de een links op het toneel, de ander rechts. De wereld is veranderd. Je wordt van de ene gezinssituatie in de andere geslingerd en tussendoor hoor je hoe het buiten is. Heel goed gespeeld door alle acteurs; topacteurs.
Ook een prachtig decor en folder van Van Warmerdam.
Gisteren in de schouwburg: Uittocht van Firma Rieks Swarte. Prachtig; acteren, beeld (maquettes, decor, foto’s) en muziek.
Het vertelt het verhaal van de Franse schrijfster van Russisch-Joodse afkomst Iréne Némirovsky. Zij heeft het aan het begin van de oorlog geschreven voor ze werd weggevoerd. Het boek is pas in 2004 gepubliceerd. Ze schrijft over de uittocht van Parijzenaars die ze voorbij ziet trekken in het dorpje waar ze verblijft. Heel indrukwekkend verhaal. Ik ga het boek van Némirovsky ook lezen.
De manier waarop het verhaal wordt uitgebeeld is prachtig. Ik heb de hele voorstelling geboeid zitten kijken en luisteren. Beeld (Rieks Swarte), live muziek (Dennis van Tilburg) en acteren (Joke Tjalsma; vinden wij een erg leuke actrice) waren prachtig op elkaar afgestemd.
Uittocht – Firma Rieks Swarte (Facebook)
Na de voorstelling mochten we nog langs de decorstukken lopen. Heel interessant om te zien hoe alle maquettes gemaakt zijn en welke materialen zijn gebruikt. Onderstaand een paar foto’s.
We waren vandaag in Schiedam; net als vorig jaar in het Stedelijk Museum Schiedam. Nu is daar een tentoonstelling met werk van Alex van Warmerdam. De meeste mensen kennen hem van zijn films. Hoewel niet veel mensen ze ook gezien hebben; het zijn niet de meest gangbare films. Maar ik vind ze juist heel erg leuk en heb ze bijna allemaal gezien.
Alex van Warmerdam is een alleskunner. Op de tentoonstelling waren veel affiches en ontwerpen van toneelstukken en films te zien. Ook veel schilderijen en tekeningen. Veel werk dat ik niet kende.
Zijn werk is heel divers en toch vind ik het heel herkenbaar. In al zijn werk zie ik bepaalde thema’s terug. Vaak mensen met koffers (mensen zijn vaak onderweg) of mensen bevinden zich op een desolate plek. Altijd lijkt het een normale situatie, maar iets klopt er niet. Bijvoorbeeld een man die zittend poseert. In deze positie verwacht je de man in een riante klassieke stoel. Maar hij zit op een hond. Vaak komt er een bos voor (De Noordelingen, Grim). Dat geeft een mooi grafisch beeld met de verticale lijnen. Maar het is vooral een desolate plek.
Op twee van mijn foto’s zie je een zwart huisje. Dat zag ik in veel van zijn werk voorkomen.
In het museum heeft Van Warmerdam op een aantal plekken figuren op de muur geschilderd. Altijd op vreemde plekken en in zijn bekende stijl.
We hebben ook nog wat van de vaste collectie gezien. Beeldende kunst van na 1945. Dus ook wat werk over de oorlog, wat wel weer pastte bij 4 mei. Dat moeten we ook niet vergeten.
Afgelopen week waren we weer in de Stadsschouwburg Utrecht. We hebben de voorstelling Mon Bouillon van Kees en Eddie gezien. Kees van der Vooren en Eddy B. Wahr kende ik wel van Orkater, waar ze muziek maakten bij theater. Hun eigen voorstelling ging vooral om muziek, waar ze theater omheen hebben gemaakt. Leuke andere insteek en daardoor wel vernieuwend. Het was een grote hit op de Parade een paar jaar geleden.
Hun voorstelling speelt zich af in de keuken. Het keukengerei speelt ook af en toe mee en koken speelt een belangrijke rol. En dat allemaal op muziek van allerlei genres. De decorwisselingen zijn heel sterk door decorstukken die omdraaien, waardoor de keuken verandert en door het gebruik van videobeelden.
Aardige voorstelling, maar niet heel sterk. Ik miste wat vaart in de voorstelling. Het waren ook twee mannen van in de vijftig, dus die doen het wat rustiger aan. Dat zou ook bij mijn leeftijd moeten passen. Maar toch net niet.
Dat zijn de woorden van Hans Aarsman. Niemand kan de wereld vangen in een foto. Hans Aarsman was fotograaf; hij stopte in 1995 met fotograferen. Nu schrijft hij o.a. toneelstukken en bespreekt wekelijks een foto in de Volkskrant. Ik vind het altijd weer bijzonder welke details hij uit een foto haalt of erbij verzint.
Dit weekend zagen we de monoloog “Niemand kan het” door Carly Wijs, die zij samen met Hans Aarsman schreef. Het gaat over wat je op een foto ziet en wat je met een foto wil. En over Aarsman zelf. Het gaat dus vooral over de relatie tussen het onderwerp en de fotograaf. En daar is veel over te vertellen. Vooral met de foto’s die ze als voorbeeld gebruiken.
Het is een monoloog over de gedachtenspinsels van Aarsman. Het werd mij ook duidelijk waarom hij met fotograferen is gestopt. Altijd op zoek naar je onderwerp. Lang om je onderwerp heendraaien om het zo goed mogelijk op de foto te krijgen. En heb je dan een goede foto? Al dat gedoe, terwijl de mooiste onderwerpen voor je voeten liggen.
Heel knap van Carly Wijs om een uur lang een monoloog af te steken. Soms een hele lange pauze erin. Ondertussen vanaf de laptop de de foto’s laten zien. Ik vond het interessant en boeiend.
Vanmorgen las ik in de Volkskrant dat acteur Henk van Ulsen gisteren is overleden. Hij overleed aan een hartstilstand. Heel vreemd gevoel, omdat we hem vorige weekend nog zagen spelen in Austerlitz in het stuk “Prediker – alles is ijdelheid”.
Hij had het boek prediker zo intens voorgedragen. En na de voorstelling zag ik hem bij het Beauforthuis rondlopen en met mensen praten. Ik kan me niet voorstellen dat hij er nu niet meer is.
Het was weer eens tijd voor cultuur. Het is al bijna een week geleden dat we in de Zee van staal waren. Gisteren hebben we ook kunst in de natuur bekeken. Maar nu was het toneel; het stuk Gitanes Ultra Light als onderdeel van het Festival Achter de Linie van het Beauforthuis in Austerlitz.
Een stuk over drie generaties zigeuners en hun tradities; de dode oma wil deze in ere houden, de moeder weet dat ze verouderd zijn en de dochter houdt zich er al helemaal niet meer aan. Prachtige sfeer in het bos bij Zeist met houtvuur, zigeunermuziek en zigeunersfeer.
Kamp van Gitanes Ultra Light
We werden als bezoekers aardig meegetrokken in het stuk; we kregen wijn, sommigen ook soep en we werden aangesproken als de toekijkende burgermensen; “wat doen die burgermensen hier?”. Af en toe voelde ik me ook een voyeur in het zigeunerkamp.
Het verhaal was wat mager en de voorstelling was soms wat mat. Maar de zigeunersfeer en de manier waarop de vooroordelen over zigeuners belachelijk werden gemaakt maakte het wel een interessante avond.
Zoals al eerder geschreven waren wij 2 weken geleden tijdens het laatste weekend van Oerol op Terschelling. Dat was heel leuk. Heel druk en toch een goede sfeer op het eiland. Iedereen heeft de tijd en is vrolijk.
We hebben op zaterdag de voorstelling WAAI van Firma Rieks Swarte en Peer Groep gezien. Daarin onderzoekt het Koninklijke Nederlands Waai Instituut (KNWI) het begrip Waai. Het KNWI had daartoe in het weiland een aantal proefopstellingen gemaakt. Daarmee werden testen uitgevoerd, zoals geur verspreid door Waai, de invloed van Waai op gebouwen en bewoners en geluid en Waai. Heel knap gespeelde wetenschappelijkheid en stuntelige uitleg.
Na de demonstratie van de testen werd nog een toneelstuk opgevoerd over een van de eerste solo wedstrijdzeilers en de invloed van Waai op de zeiler. Dat werd op de dijk gespeeld en dat gaf hele mooie effecten. Met blauwe dekzeilen werd het water uitgebeeld. De zeiler had alleen een stok als mast en een stok als roer.
Ik heb zelf geen foto’s gemaakt maar Sandra heeft foto’s gevraagd aan een vrouw die naast haar zat. Die heeft ons een paar foto’s gestuurd. Hele mooie foto’s van Masja van Hoof.
Uiteindelijk gaat WAAI over het niet kunnen begrijpen van sommige begrippen. En dat we dat maar beter zo kunnen laten. We hoeven niet alles te definiëren. We kunnen de dingen om ons heen ook gewoon nemen zoals ze zijn.
Uit ons dak
We zijn ook nog naar het festivalterrein De Westerkeyn geweest. Dat was voor ons op loopafstand. Daar trad een Colombiaanse jazzband op. Viel wat tegen. Maar de koffie en het bier was goed en er was veel te zien. Dus we hielden het wel uit tot het optreden van Stylus Deejays featuring Giel Beelen. Heerlijke muziek en erg mooie mixen. Muziekstijl goed aangepast aan de aanwezigen (merendeel tussen de 30 en 50 schat ik). Een uur gedanst en toen waren we echt moe. Duidelijk geen 18 meer. En dan nog teruglopen.
De volgende dag hebben we rustig aan moeten doen. Toen hebben we de Windnomaden bekeken op het strand bij West (zie foto’s). Daar kwamen we de schilderlerares van mijn schoonzus tegen. Zij heeft een van de 400 kunstwerken gemaakt, die daar op het strand stonden. Dat was heel leuk. Samen haar schilderij bekeken. Daarna langs de kunstwerken gelopen. Heel indrukwekkend zo’n strand vol met dezelfde standaarden die staan te klapwieken in de wind. Hele mooie werken gezien.
Verder nog een paar paspoort kunstwerken gezien. Mini-caravans aan de boom waar vogelgeluiden uitkwamen. Uit een caravan kwamen vogelgeluiden op de maat van de muziek. Op een andere plek was een installatie ‘Hak op de tak’ waarbij we nog een uur moesten wachten op de volgende voorstelling. Alleen de installatie bekeken en in het appartement weer bijkomen.
We zijn weer eens naar het toneel geweest. Afgelopen zaterdag hebben we het stuk “Geslacht” gezien in Amersfoort. Een zwaar toneelstuk over een echtpaar dat alles heeft in materiële zin en in hun werk. Zij heeft een goed lopend eigen bedrijf en hij is hoogleraar. Maar hun relatie is niet veel meer.
Dat wordt vooral duidelijk door het bezoek van vrienden. Dat maakt veel los. De kwetsende opmerkingen vliegen over en weer. Je verbaast je erover dat ze nog bij elkaar zijn. De teksten zijn heel sterk.
Ralf, de echtgenoot, merkt bijvoorbeeld op: “Ons huwelijk is een huwelijk voor een archeoloog. Als je alle stukjes bij elkaar legt en je bestudeert het heel lang dan zie je met veel fantasie wat het ooit geweest is.”
De acteurs zijn heel goed. Wij waren vooral benieuwd naar Carine Crutzen en Mark Rietman. Die kennen we van veel rollen op TV, zoals in Vuurzee en Oud Geld. En we hadden ze nog nooit op toneel gezien. Het zijn wel topacteurs, want je denkt niet: hé daar hebben we die man en vrouw uit de TV-serie weer.
Een heel goed toneelstuk.
Website: Geslacht van Het Toneel Speelt
Vorige week zijn we naar Plien en Bianca geweest in Carré. De voorstelling Wie Dan Allemaal… . Plien en Bianca hebben jaren lang het programma Zaai op TV gemaakt. Ze speelden daarin twee plattelandsmeisjes die zich verveelden op een hek in de wei. Ik vond het altijd heel erg flauw en daardoor heel grappig.
Ze treden ook al lang op in het theater. En de programma’s die ik heb gezien hebben datzelfde flauwige en dat maakt het voor mij ook weer grappig. In een van hun shows speelden ze ook weer op het platteland. Maar toen waren de meisjes wat ouder geworden.
In de voorstelling van vorige week spelen ze geen plattelandsmeisjes. Ze spelen om en om twee oude mannetjes en twee kunstzinnige vrouwen. De twee mannetjes zijn heel knap getypeerd, maar te flauw. De twee vrouwen zijn wel hilarisch. Daardoor bouwt het goed op van een beetje leuk naar heel erg lachen. En kon ik na heel erg lachen telkens weer even bijkomen bij de oude mannetjes.
In het begin van de voorstelling, met de oude mannetjes, vroeg ik me af wat ik daar deed. Maar achteraf was het toch een hele leuke voorstelling.
Gisteren naar de toneelvoorstelling Medea van het Nationaal Toneel geweest. Prachtig stuk. Ik heb ademloos zitten kijken. Het is ook geen licht onderwerp en dan nog heel goed gespeeld door o.a. Ariane Sluter (Medea) en Peter Blok (Jason, de man van Medea). In dit stuk is ook weinig ruimte om je gedachten te laten afdwalen.
Jason verlaat Medea voor de dochter van de koning en Medea neemt daarvoor wraak op Jason door hun twee zonen te vermoorden.
Nog het vermelden waard: het decor. Prachtig. Een iets oplopende vloer met daarboven een schuine spiegelwand, waarmee gedurende het stuk het verval van het huis langzaam zichtbaar wordt, doordat stukken uit het decor worden verwijderd. Heel knap bedacht.
Wat doe je als je de warmte wilt ontlopen. Je kunt bijvoorbeeld verkoeling zoeken in een museum. Rustiger en koeler dan de waterkant. En je ziet nog eens wat. Wij waren vandaag in het Cobra Museum in Amstelveen. Cobra is vooral bekend van Karel Appel …
… en Corneille.
In de vaste collectie ziten hele mooie schilderijen.
In de hal zagen we deze mooie schaduw op de vloer.
We hebben ook de tentoonstelling “Gewoon Anders” bekeken. Over identiteit en andere manieren van leven, zoals homoseksualiteit en transsexualiteit. Daar was deze middag ook theater bij; “Hermatologisch Getest” van Eva Marie de Waal. Heel knappe voorstelling waarin de identiteit en de keuze van ‘wie ben ik’, ‘wie wil ik zijn’ en ‘wie mag ik zijn (van anderen)’ aan bod kwamen. Heel knap om in je eentje op een podium zoveel aspecten van deze vragen aan de orde te stellen.
Op de terugweg kwamen we langs Loenersloot om even aan het kanaal te zitten. Dan kom je door deze bizare spoortunnel.
Het Jeugdtheater De Krakeling bestaat 30 jaar. Leuk, maar wat heb ik daar mee. Ik heb daar 2 keer gespeeld in een toneelvoorstelling. Een docent van de Heao (Pim Batema) regisseerde een toneelgroep. Ik ben mee gaan spelen en later nog een paar Heao-ers. De uitvoeringen waren in theater De Krakeling (aan de overkant van het toenmalige hoofdgebouw van de HES Amsterdam).
Hierbij een foto van “Alles voor de tuin” (Everything in the garden) van Edward Albee, dat we in 1987 of 1988 hebben gespeeld in De Krakeling.
Op de Volkskrant site staat in het kader van dit 30 jarig bestaan onderstaand filmverslag van De Krakeling.
Zie ook: Artisjok bij jeugdtheater De Krakeling en vk.tv/artisjok